Macedonia - chronologia do 2016

Macedonia – chronologia 1990-2016
 
1990
 

1 lutego W Tetovie przeciwko dyskryminacji protestuje ponad 2000 Albańczyków. Protestujący domagają się również niepodległości dla regionów w zachodniej części kraju zamieszkanych w większości przez ludność albańską.
4 lutego Powstaje MAAK[1]. Formacja zostaje założona przez czołowych intelektualistów, jej przywódcą zostaje Ante Popovski. Partia opowiada się za secesją Macedonii z Jugosławii.
11 lutego Powstaje LD.[2]  Liderem ugrupowania zostaje Gjorgji Marjanović, dysydent komunistyczny urodzony w Serbii. Głównymi hasłami partii jest bezpośrednie zaangażowanie obywateli w rządzenie państwem. Partia nie odegra żadnej istotnej roli na scenie politycznej.
20 lutego W Skopje odbywa się 75 tysięczna demonstracja o charakterze narodowym. Demonstracja obywała się pod hasłami sprzeciwu wobec prześladowania Macedończyków w innych krajach. Pretekstem do demonstracji była wizyta premiera Grecji w Belgradzie. W laach 1991-1993 doszło do kilku spotkań władz greckich z Milosevicem, na których omawiano “kwestie macedońską”.
14 kwietnia W bułgarskim mieście Sandanski (Macedonia Piryńska) zawiązuje się macedońska organizacja terrorystyczna ОМО Илинден.
15 kwietnia Powołana zostaje albańska partia PDP.[3] Jej pierwszym przewodniczącym 25 sierpnia zostaje Nevzat Halili. Profesor anglistyki z Uniwersytetu w Skopje. Partia formuje się pod hasłami równouprawnienia Albańczyków, w tym równego udziału Albańczyków we władzach Macedonii.
26 kwietnia Przewodniczącym Zgromadzenia Ludowego Macedonii zostaje Władimir Mitkov.
maj 50 tysięcy Macedończyków blokuje przejście graniczne na granicy jugosławiańsko-greckiej.
17 czerwca Powołana zostaje partia VMRO-DPMNE.[4] Pierwszym przewodniczącym partii zostaje Ljubčo Gerogijevski. Inicjatorami założenia partii oprócz Georgijevskiego byli Boris Zmejkovski i Dragan Bogdanovski. Partia szła do wyborów z programem skonfederowania Macedonii w ramach Jugosławii, jednocześnie kładąc nacisk na macedoński charakter państwa, co wyrażało się w haśle „Macedońskie wojsko, policja i macedońska liga futbolowa” (Македонска војска, полиција и македонска фудбалска лига ).
1 sierpnia Rejestracja albańskiej partii NDP.[5] Przewodniczącym partii został Iljaz Halimi.
22 września Powołana zostaje partia SPM.[6] Partia jest następczynią Socjalistycznego Związku Ludu Pracującego Macedonii. Pierwszym przewodniczącym partii został Kiro Popovski.
5 października Powołana zostaje partia SRS.[7] Mimo zbieżności nazw z partią jugosłowiańskiego premiera Ante Markovića, organizacje nie były ze sobą oficjalnie powiązane.
11 listopada/25 listopada Pierwsze demokratyczne wybory w Socjalistycznej Republice Macedonii. Najwięcej mandatów, bo 38, zdobywa VMRO-DPMNE. SKM[8] otrzymuje 31 mandatów, PDP 17 mandatów, SRS 11 mandatów, SPM 4 mandaty, PDP/NDP 5 mandatów, SRS/MDPS[9] 6 mandatów,[10] SJM 2 mandaty,[11] SPM/SRS/MDPS 1 mandat, NDP 1 mandat, PCERM[12]/SPM 1 mandat. 3 mandaty objęli kandydaci niezależni niezwiązani z żadną partią polityczną.

 
1991
 

  Partie SRS i MDPS łączą się w Partie Liberalną (choć pod tą nazwą będą występować dopiero od czerwca 1993 roku.
8 stycznia Pierwsze posiedzenie parlamentu.
styczeń W Tetovie dochodzi do zaostrzenia na linii Albańczycy-Macedończycy. Przyczyną sporu staje się podział mandatów w Radzie Miejskie.
24 stycznia W Skopje ukazuje się pierwszy numer niezależnego tygodnika “Puls”.
25 stycznia Sobranie przyjmuje deklaracje o suwerenności Macedonii. Tym samym władze Macedonii przyjęły, że na terenie Republiki nie obowiązuje prawo federalne.
27 stycznia Sobranie wybiera na prezydenta Kirlo Gligorova.
1 lutego Sobranie wybiera na wiceprezydenta Ljubčo Gerogijevskiego.
20 marca Pierwszym premierem zostaje Nikola Kljusev. Powstaje ponadpartyjny rząd ekspercki. Kljusev apeluje aby nowa władza skupiła się na problemach ekonomicznych a nie ideologicznych.
18 kwietnia Częściowa reforma medialna. Radio Telewizja Skopje zostaje przekształcone w Makedonske Radio-Televizje. Jednak dopiero w 1993 MRT odłączy się od Jugosławiańskiej Radio-Telewizji.
20 kwietnia Związek Komunistów Macedonii podczas 11 kongresu przekształca się w SDSM.[13] Na czele partii staje Branko Crvenkovski.
6 maja W Splicie zamordowano Sasze Geszoskego. Rozpoczyna to dyskusje o wycofaniu żołnierzy JNA pochodzenia macedońskiego z terenów nie macedońskich. Ograniczenie służby Macedończyków do terenu republiki miało być pierwszym krokiem do utworzenia samodzielnych sił zbrojnych. W garnizonie JNA w Bitoli zostaje zawiązana konspiracyjna organizacja pod nazwą Tajna Macedońska Organizacja Rewolucyjna.
6 czerwca Aljia Izetbegović razem z Kiro Gligorovem przedstawiają projekt “asymetrycznej federacji”. Projekt zakładał, że Serbia, Czarnogóra, Macedonia, Bośnia i Hercegowina będą tworzyć federacje. Z kolei Słowenia i Chorwacja miały być skonfederowane.
26 czerwca Parlament rozpoczyna dyskusje na temat niepodległości Macedonii. Brak konsensusu pomiędzy zwolennikami niepodległości a federalistami zmusza Sobranie do rozpisania referendum w tej sprawie.
5 lipca Unia Europejska wprowadza embargo na dostawy broni dla Jugosławii.
6 lipca Z nazwy państwa zostaje usunięty człon “socjalistyczna”. Odtąd funkcjonuje pod nazwą Republika Macedonii. [Taką datę podaje Trajan Gocevski, inne źródła mówią o 7 czerwca].
6 sierpnia Sobranie przegłosowuje wniosek o referendum niepodległościowe. Pytanie referendalne zostało skonstruowane w następujący sposób: Czy jesteś za suwerennym  niepodległym państwem macedońskim, z prawem do ewentualnego zawarcia w przyszłości sojuszu z suwerennymi państwami Jugosławii?
8 września Referendum niepodległościowe. W głosowaniu wzięło udział blisko 2/3 uprawnionych (ludność albańska zbojkotowała referendum). 96% głosujących opowiedziało się za niepodległością.
19 listopada Sobranie przyjmuje deklaracje niepodległości.
20 listopada Uchwalenie przez Sobranie nowej konstytucji. Oficjalna sesja parlamentu związana z uchwaleniem konstytucji została zbojkotowana przez działaczy partii albańskich (PDP i NDP). Bojkot związany był z zapisem, że Macedonia jest państwem Macedończyków. Wcześniejsza konstytucja określała Macedonię jako kraj Macedończyków oraz mniejszości albańskiej i tureckiej.
Zgodnie z nową konstytucją Macedonia jest republiką parlamentarną gdzie władza wykonawcza należy do rządu i prezydenta.
28 listopada Macedonia składa wniosek o uznanie międzynarodowe przez wspólnotę europejską.
19 grudnia W wypadku samochodowym w Serbii ginie Jordan Mijalkov, minister spraw wewnętrznych w rządzie Kljuseva. Mijalkov był skonfliktowany ze Stojanem Andovem,pierwszym przewodniczącym parlamentu w latach 1991-1996. Mijalkov miał być w posiadaniu dowodów obciążająych Andova.

 
1992

10-11 stycznia Albańczycy przeprowadzają referendum odnośnie autonomii. Referendum odbywa się w okręgach tetevoskim, gostivarskim, kicevskim oraz debarskim. Zgodnie z doniesieniami Radia Belgrad zdecydowana większość głosujących opowiedziała się za autonomią. Rząd Macedoński postanowił nie uznawać wyniku referendum. Za organizacją referendum stała grupa albańskich nacjonalistów, której celem było utworzenie Autonomicznej Republiki Ilirii.
15 stycznia Bułgaria jako pierwsze państwo uznaje Republikę Macedonii.

Komisja arbitrażowa UE uznaje, że Macedonia spełnia wszelkie warunki niezbędne do międzynarodowego uznania.

16 stycznia Kiro Gligorov publicznie wyraża sprzeciw wobec kolejnego spotkania jugosławiańsko-greckiego, gdzie omawiana była “kwestia macedońska” bez udziału przedstawicieli tego państwa. W latach 1991-1993 doszło do kilku spotkań polityków greckich z Milosevicem w tej sprawie.
luty 6 lutego Turcja uznaje Republikę Macedonii. 12 lutego do krajów uznających Macedonię dołączają Słowenia i Chorwacja, a 26 lutego Bośnia i Hercegowina.
14 lutego Sobranie przyjmuje ustawę o siłach zbrojnych.
●17 marca z nominacji prezydenta Gligiorova, Mitre Arsovski zostaje naczelnikiem sztabu generalnego.
●27 marca Republika Macedonii uzyskuję pełną kontrolę militarną nad swoimi terytorium.
●14/15 kwietnia do nowej macedońskiej armii zostają przyjęci pierwsi rekruci.
21 lutego Zostaje zawarte 16 punktowe porozumienie między Kiro Gligorovem a ministrem obrony Jugosławii Blagojem Adzićem. Zgodnie z umową broń jak i magazyny obrony terytorialnej miały zostać przejęte przez rząd macedoński. Jednak cały sprzęt strategiczny był likwidowany przez JNA co wywołało protesty Tajnej Macedońskiej Organizacji Rewolucyjnej.
10 marca Reforma służb porządkowych. Milicja oficjalnie zostaje przekształcona w policje.
27 marca Ostatni żołnierz JNA opuszcza terytorium Macedonii.
26 kwietnia Reforma monetrana. Oficjalną walutą Macedonii staje się Macedoński Denar.
sierpień Grecja zamyka granicę z Macedonią oraz wprowadza embargo na paliwo.
7 sierpnia Sobranie nie udziela wotum zaufania rządowi Nikoli Kljuseva. Oficjalnym powodem utraty poparcia była klęska rządu w związku z działaniami na rzecz uznania Macedonii przez wspólnotę europejską.
11 sierpnia Sobranie przyjmuje ustawę o nowym godle.
17 sierpnia Zawiązuje się koalicja SDSM, PL,[14] PDP i NDP.
5 września Nowym premierem zostaje Branko Crvenkovski. VMRO-DPMNE, największa partia w parlamencie przechodzi do opozycji.
15 października Powstaje partia DPTM[15] reprezentująca interesy mniejszości tureckiej.
28 października Sobranie przyjmuje ustawę o obywatelstwie. Warunkiem nadania obywatelstwa ma być 15 letni czas zamieszkania w Macedonii.
6 - 11 listopada 6 listopada wyniku starć Albańczyków z macedońską policją w Skopje giną 4 osoby a 36 zostaje rannych. Działania policji, w tym kolejne zatrzymania, wywołują zamieszki w mieście. W kolejnych dniach dochodzi do następnych manifestacji albańskich. Jednym z haseł wystąpień jest sprzeciw wobec ustawy o nadawaniu obywatelstwa.
18 grudnia Minister obrony Viado Popovsky ogłosił, że 700 żołnierzy ONZ, wraz z 35 obserwatorami, 26 policjantami i 50 pracownikami administracyjnymi będą rozmieszczone w zachodniej Macedonii. Głównym celem było monitorowanie granicy kosowsko macedońskiej.

 
1993
 

20 stycznia Powstaje pierwsza prywatna telewizja A1. Właścicielem stacji jest Velija Ramkovski, który w 2010 roku został zatrzymany pod zarzutem prania brudnych pieniędzy, oraz oszustw finansowych. Telewizja A1 jest oceniania pozytywnie za swoje prodemokratyczne nastawienie w czasie konfliktu 2001 roku.
8 kwietnia Macedonia zostaje przyjęta do ONZ.
26 kwietnia Albania uznaje niezależność Macedonii.
wrzesień W Nowym Jorku dochodzi do spotkania delegacji greckiej i macedońskiej. Tematem spotkania jest uregulowanie nazwy państwa. Bez efektów.
10 listopada Hisen Haskaj oraz Imer Imeri (obaj pełniący funkcje wiceministrów w ministerstwie obrony i ministerstwie zdrowia) zostają zatrzymani pod zarzutem współpracy z albańskimi grupami paramilitarnymi. Oprócz tego doszło do kilku zatrzymań w Tetovie i Gostivarze pod zarzutem handlu bronią. Obaj zostaną skazani w 1994 roku na 8 i 6 lat więzienia.
23 listopada Sobranie po raz pierwszy deklaruje chęć przystąpienia do struktur NATO.
4 grudnia W PDP dochodzi do zmian personalnych. Pod naciskiem radykałów, uważających, że PDP w ramach koalicji jest zbyt ustępliwa, do dymisji podają się Nevzat Halili i Mithad Emini. Emini zostanie zatrzymany w styczniu 1994 roku za działalność separatystyczną. W roku 1994 dojdzie do rozłamu partyjnego i powstanie Демократска партија на Албанците (PDP(A)). Na czele rozłamowej formacji staną Arben Xhaferi i Menduh Thaçi.
16 grudnia Sześć państw członkowskich UE nawiązuje bilateralne stosunki dyplomatyczne z Macedonią. (Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Włochy, Holandia, Dania).

 
 
 
1994
 

16 lutego Grecja wprowadza całkowite embargo ekonomiczne dla Macedonii.
10 marca Lider ОМО Илинден na konferencji prasowej w Sofii domaga się statusu autonomicznego dla Macedonii Pirińskiej.
10 marca Minister spraw wewnętrznych dymisjonuje Pavla Trojanova, szefa jawnej policji (ministra spraw wewnętrznych w rządzie VMRO od 1998), w związku z zarzutami o udział w nielegalnym handlu ropą naftową. Trojanov był odpowiedzialny od 1991 roku za reformowanie struktur policji.
4 czerwca Powstaje uniwersytet Tetovski. Status uniwersytetu będzie przedmiotem sporu między Albańczykami a władzą macedońską.
2 lipca Deputowani PDP na znak protestu opuszczają posiedzenie parlamentu. Powodem tego zachowania było wydanie wyroków na zatrzymanych w 1993 roku działaczy albańskich podejrzewanych o działalność separatystyczną.
7 sierpnia Decyzją parlamentu zostają zamknięte sklepy wolnocłowe na granicy z Jugosławią.
28 sierpnia Ukazuje się pierwszy numer niezależnego magazynu Македонско време.
16 października Powszechne wybory prezydenckie. Wygrywa Kiro Gligorov (52,44%), a jego kontrkandydat Ljubisza Georgievski otrzymuje 14,47% głosów.
16/30 października Wybory parlamentarne. SDSM - 60 mandatów; LP[16] - 29; PDP[17] - 11; SPM[18] - 9; PDP(A)[19] - 4; NDP[20] - 2; DPnM[21] - 1; DPTM[22] - 1; DSALP[23] - 1; SDPM[24] - 1; PCR[25] - 1.
SDSM, LP i SPM startowały jako koalicja “Sojusz dla Macedonii”.
VMRO-DPMNE wraz z Partią Demokratyczną zbojkotowały drugą turę wyborów twierdząc, że doszło do znaczących naruszeń w trakcie procesu wyborczego. W pierwszej turze głosowało 77,8% uprawnionych, a w drugiej 57,5%.
14 listopada Spis powszechny. Wyniki: Macedończycy - 66,5%; Albańczycy - 22,86%; Turcy - 4%; Romowie - 2,25%; Aromuni - 0,44%; Serbowie -2,04%
20 grudnia Branko Crvenkovski ponownie zostaje premierem.
27 grudnia Macedońska policja poinformowała, że dokonała deportacji setek Albańczyków w przeciągu ostatnich 6 miesięcy. Działanie to było związane z nielegalną migracją Albańczyków z Kosowa do Macedonii.

 
 
1995
 

10 stycznia Rozpoczyna się prywatyzacja sektora tytoniowego stanowiącego jedną z głównych gałęzi lokalnej gospodarki.
15 - 27 lutego Spór o uniwersytet w Tetovie, który przeniesiono do małej miejscowości, Mala Recznica. 23 lutego doszło do protestów około 2 tysięcy Macedończyków domagających się zamknięcia uniwersytetu. 27 stycznia 19 albańskich deputowanych w geście protestu opuściło obrady parlamentu. Uniwersytet ten był pierwszą albańsko języczną uczelnią w Macedonii.
8 kwietnia Macedonia nawiązuje stosunki dyplomatyczne z Federacją Jugosławii.
maj Kilka albańskojęzycznych stacji telewizyjnych i radiowych zostaje zamknięte na polecenie władz. Do 7 czerwca zamknięto łącznie 14 prywatnych stacji (nie tylko albańskich).
3 maja Dziekan uniwersytetu w Malej Recznicy zostaje skazany na 2,5 roku więzienia.
13 września Ministrowie spraw zagranicznych Grecji i Macedonii podpisują w Nowym Yorku deklaracje o normalizacji stosunków.
27 września Macedonia zostaje członkiem Rady Europy.
3 października W Skopje dochodzi do nieudanego zamachu bombowego na prezydenta Gligorova. Dzień wcześniej Gligorov spotkał się ze Slobodanem Milosevicem.
12 października Macedonia zostaje członkiem OBWE.
15 października Grecja znosi embargo dla Macedonii.
15 października Macedonia jako 27 państwo przystępuje do programu Partnerstwo dla Pokoju.

 
1996

16 lutego Parlament Europejski zaakceptował wniosek Macedonii o przystąpienie do programu pomocowego PHARE.
23 lutego Członkowie Partii Liberalnej opuszczają koalicje. Dochodzi do rekonstrukcji rządu Crvenkovskiego w skład którego wchodzą członkowie PDP.
kwiecień Sobranie przyjmuje szereg ustaw określających współprace Macedonii z NATO.
8 kwietnia Macedonia podpisała umowę z SR Jugosławii regulującą wzajemne stosunki.
14 czerwca Odbyły się pierwsze ćwiczenia Armii Republiki Macedonii przy współpracy z Albanii i na jej terytorium..
24 czerwca W Skopje odbywają się kolejne protesty w obronie uniwerystetu w Malej Recznicy.
12 września Politycy albańskich partii PDP i NDP wystosowują wspólne pismo do parlamentu europejskiego, w którym proszą o zwrócenie uwagi na sytuacje w Macedonii, zwłaszcza na “rozwijający się dyskurs nacjonalistyczny w multietnicznym społeczeństwie”.
17 października Odbywają się wybory samorządowe. PDP(A) wygrywa w kilki okręgach zachodnich, a w miastach Gostivar i Tetovo zostają wymieszone przy urzędach miejskich albańskie flagi.
21-26 października W Ochrydzie odbywają się wspólne ćwiczenia 9 krajów NATO i Partnerstwa dla Pokoju.

 
1997
 

luty - marzec Protesty uczniów i studentów. Powodem protestu było przyjęcie zgody na język albański jako wykładowy na wydziale pedagogicznym Uniwersytetu w Skopje.
19 kwietnia Z połączenia Demokratycznej Partii i Liberalnej Partii powstaje Partia liberalno-demokratyczna. Jej pierwszym liderem zostaje Petar Goszev.
29 maja Druga rekonstrukcja rządu Crvenkovskiego.
4 czerwca Powstaje DPA.[26] Partia jest odnowioną wersją PDP(A) połączoną z NDP. Pierwszym liderem partii zostaje Arben Xaferi.
8-10 lipca Dochodzi do aresztowań w Tetovie i Gostivarze w związku z wywieszeniem flag Albańskich (patrz. 17 października 1996). Naloty policji w Gostivarze rozpoczęły się późnym wieczorem, 8 lipca. Następnego dnia, około południa, kilka tysięcy osób protesowało w Gostivarze, machając albańskimi i tureckimi flagami. Powodem tego protestu, mówiło, była decyzja Sądu Konstytucyjnego przeciwko używaniu albańskiej flagi w miejscach publicznych w Macedonii. O godzinie 15:00, specjalne jednostki policji przybyły do budynku rady miejskiej w Gostivarze i zacząły usuwanie. Nagle dochodzi do ataku na policjantów z broni maszynowej, dochodzi do starć bezpośrednich policji z Albańczykami. Po aresztowaniach i nalotach na kilka domów na koniec dnia, albańskie flagi zostały zdjęte, burmistrzowie Gostivaru i Tetova aresztowani.
W dniu 10 lipca doszło do kolejnych starć z użyciem broni palnej w Gostivarze.
Najprawdopodobniej w wyniku tych wydarzeń liderzy społeczności albańskiej postanowili powołać do życia specjalne bojówki paramilitarne.
22 lipca Parlament wyraża zgodę na wywieszanie flag albańskich w przypadku niektórych świąt. Ustawa nie satysfakcjonuje strony albańskiej.
22 sierpnia Iljaz Haliti (DPA) apeluje o stworzenie wspólnego albańskiego frontu politycznego. Apeluje do PDP o wycofanie się z koalicji.
30 września Arben Xaferi (DPA) spotyka się z prezydentem i premierem Albanii, prosząc o większe zaangażowanie Albanii w sprawy wewnętrzne Macedonii.
16 grudnia Podłożenie bomby w budynku sądu w Gostivarze.

 
1998
 

4 stycznia Podłożono bomby w Kumanovie i Prilepie.
28 lutego Początek wojny domowej w Kosowie.
21 marca Powstaje partia DA.[27] Jej liderem zostaje Vasil Tupurkovski.
21 maja Eksplozja bombowa w Skopje.
29 maja 750 dodatkowych żołnierzy ONZ przybywa do Macedonii w celu zapewnienia bezpieczeństwa granic.
20 czerwca Eksplozje na posterunkach policji w Kumanovie.
22 lipca Kolejne eksplozje. W tym jedna w Skopje. Policja nie wykazuje powiązania incydentów z Armią Wyzwolenia Kosowa.
18 października / 1 listopada Wybory parlamentarne. Wyniki: VMRO-DPMNE - 49 mandatów; SDSM - 27 mandatów; PDP - 14 mandatów; DA - 13 mandatów; DPA - 11 mandatów; LDP - 4 mandaty; SPM - 1 mandat; SRM - 1.
Powstaje koalicja VMRO-DPMNE z DA i DPA.Sojusz VMRO z DPA doprowadzi do amnestii części aresztowanych Albańczyków w trakcie starć z policją do których dochodziło w latach ubiegłych.
30 listopada Premierem zostaje Ljubčo Georgievski.
29 grudnia Amnestia 8 tysięcy wieźniów. W tym Rufiego Osmaniego, burmistrza Gostivaru.

 
1999
 

5 stycznia Prezydent Gligorov cofa amnestie z końca 1998 roku uznając ją za niekonstytucyjną.
25 stycznia Spotkanie Georgievskiego z prezydentem Albanii Rexhepem Meidanim. Głównym tematem spotkania była budowa gazociągu Burgas-Vlore-Skopje.
5 lutego Arben Xaferi (DPA) podczas wizyty w Bułgarii ogłasza publicznie, że popiera walkę UCK w Kosowie. Jednocześnie zaznacza, że istnieją wyraźne różnice w sytuacji Albańczyków w Kosowie i Macedonii. Kilka dni później Xaferi przyznał, że jego partia ma powiązania z UCK.
 
Tego samego dnia Kiro Gligorov w trakcie spotkania z ambasadorem Jugosławii zapewnia, że Macedonia nie popiera albańskich bojowników  w Kosowie i opowiada się za integralnością Jugosławii.
20 stycznia Sobranie przyjmuje specjalną ustawę o amnestii. Tym samym, mimo sprzeciwu prezydenta Gligorova, więźniowie albańscy wychodzą na wolność.
12 lutego Bułgaria rejestruje ОМО Илинден jako partie polityczną.
3 kwietnia Władze Macedonii cofają na granicy 50 tysięcy uchodźców z Kosowa, argumentując to realnym zagrożeniem dla stabilności państwowej gospodarki.
17 kwietnia Policja w Tetovie odrzuca zarzuty jakoby jej posterunki stanowiły punkty szkoleniowe dla wojowników UCK dostających się do Macedonii wraz z uchodźcami. O sprawie napisał “Dnevnik”. Politycy albańscy pozostawili sprawę bez komentarza.
10 marca Przyspieszone wybory lokalne w Tetovie i Gostivarze.
20 marca Początek bombardowań NATO na Jugosławię. Macedonia przyjmuje około 350 tysięcy kosowskich uchodźców.
6 maja PDP i DPA wydają wspólne oświadczenie adresowane do polityków w Kosowie, aby kontynuowali walkę o niepodległość.
19 maja Wybuch w Skopje. Ranna zostaje jedna osoba. Tego samego dnia dochodzi do pierwszej rekonstrukcji rządu.
9 czerwca W Kumanovie NATO i Jugosławia podpisują porozumienie o zawieszeniu broni. Do Macedonii trafiają kolejni żołnierze NATO w celu zabezpieczenia granicy z Kosowem.
31 października/14 listopada Wybory prezydenckie. Zwycięża kandydat VMRO-DPMNE Boris Trajkovski.
jesień Formuje się ONA (UCK) - Narodowa Armia Wyzwolenia. Jej komendantem zostaje Ali Ahmeti.
15 grudnia Zaprzysiężenie Borisa Trajkovskiego na prezydenta.
23 grudnia Powstaje partia LPM.[28] Jest to alians Partii Liberalnej z Partią Liberalno-Demokratyczną.
27 grudnia Druga rekonstrukcja rządu.

 
 
2000
 
 

11  stycznia Strzelanina w miejscowości Araczinovo (niedaleko od Skopje). Ginie trzech policjantów.
30 stycznia ONA (UCK)  wydaje Komunikat w którym przyznaje się do zamachu z 11 stycznia. Jednocześnie ONA zapowiedziała walkę zbrojną o prawa Albańczyków, które do tej pory nie były respektowane na drodze dialogu.
2 lutego Zamach bombowy w Kumanovie.
25 marca Powstaje DS.[29] Jego przewodniczącym zostaje Pavle Trojanov.
24 maja Powstaje stowarzyszenie “Radko” zrzeszające macedońskich Bułgarów.
16 czerwca W związku ze wzrostem incydentów na granicy Macedonii z Kosowem dochodzi do powołania Pierwszej Brygady Granicznej.
27 lipca Trzecia rekonstrukcja rządu.
10 września Wybory samorządowe.  Partie skupione wokół SDSM uzyskują więcej głosów niż VMRO-DPMNE.
1 listopada Czwarta rekonstrukcja rządu.
 

 
 
2001
 
 

22 stycznia W miejscowości Tearce (k. Tetova) ginie policjant.
23 stycznia ONA wydaje Komunikat nr. 4 w którym przyznaje się do ataku w Tearce.ONA siły macedońskie nazywa “okupantami”.
25 stycznia Atak na pociąg relacji Skopje-Kicevo.
12 lutego Pierwsze bezpośrednie starcie między siłami macedońskimi a ONA. Symboliczny początek konfliktu.
14 lutego Starcia w Tetovie.
16 lutego Atak ONA na posterunki policji w miejscowości Tanusevci (k. Tetova).
19 lutego Rząd Macedonii zarządza gotowość bojową dla oddziałów przygranicznych.
23 lutego Umowa Macedońsko-Jugosłowiańska dotycząca wyznaczenia wspólnej granicy ( chodziło o zabezpieczenie granicy z Kosowem).
26 lutego Kolejne starcia w Tanusevci.
5 marca W miejscowości Ramno (k. Skopje) ginie żołnierz po wjechaniu na minę.
12 marca Atak ONA na kolumne wojsk macedońskich we wsi Goszince.
13 marca 10 tysięczna manifestacja Albańczyków w Skopje domagających się autonomii.
16 marca Początek walki o Tetovo.
20 marca Atak na posterunek policji we wsi Tabanowce.
21 marca Rząd Macedonii Ogłasza jednostronne ultimatum.
25 marca Początek tzw. “Operacji Tetovskiej”. (Pierwsza samodzielna operacja Armii Republiki Macedonii).
28 marca Początek tzw. “Operacji MX-1” w regionie Skopska Crna Gora.
5 kwietnia Powstaje wielka koalicja VMRO-DPMNE, DPA, SDSM, PDP. Celem powstania koalicji jest konsolidacja sił państwowych. Jednak był to twór sztuczny, obarczony brakiem zaufania wobec liderów albańskich, którzy pozostawali w kontakcie z komendantem ONA, Alim Ahmetim.
9 kwietnia Macedonia podpisuje Porozumienie o Stabilizacji i Stowarzyszeniu z UE.
28 kwietnia Atak ONA na knwój we wsi Vejce (k. Tetova) ginie 8 Macedończyków. Część pochodzi z Bitoli co wywołuje antyalbańskie zamieszki w tym mieście w dniu 30 kwietnia. Do 1 maja zniszczono około 30 albańskich budynków.
4 maja Około 4 tysięcy albańskich wojowników z Kosowa przedostaje się na terytorium Macedonii w okolice Kumanova.
8 maja Operacja MX-2 w Kumanovie.
13 maja Piąta rekonstrukcja rządu.( w ramach powstania wielkiej koalicji). Georgievski pozostaje premierem.
22 maja Porozumienie Prizreńskie. Wspólne oświadczenie Ali Ahmetiego i polityków DPA i PDP określającego warunki zaprzestania walki zbrojnej przez Albańczyków. Deklaracja ta spotkała się z dużą krytyką ze strony prezydenta Trajkovskiego, który domagał się od posłów albańskich wycofania się z jej postanowień. Wśród postulatów były m.in.: 1) utrzymanie jedności terytorialnej Macedonii; 2) Zaangażowanie sił USA i UE w rozwiązanie konfliku; 3) uznanie języka albańskiego za urzędowy; 4) stworzenie parytetu dla Albańczyków w strukturach władzy; 5) sekularyzacja państwa; 6) swobodny przepływ z Kosowem; 7) rehabilitacja żołnierzy ONA; 8) odbudowa zniszczonych wsi i gospodarstw.
25 maja Całkowite rozbicie sił ONA w regionie kumanova.
30 maja Pracownicy Macedońskiej Akademii Nauk i Umiejętności przedstawiają projekt rozwiązania konfliktu poprzez wymianę terytorialną z Albanią. W myśl tej koncepcji region Tetova, Debaru i Gostivaru miał trafić do Albanii w zamian za mniejszy kawałek nad jeziorem Prespańskim. Ten pomysł stał się osią sporu między Georgievskim, który go popierał, a prezydentem Trajkovskim. Do zwolenników projektu należał również Andov. Crvenkovski zagroził zerwaniem koalicji w przypadku przyjęcia tego planu uznając go za podżeganie do wojny domowej.
11 czerwca ONA wkracza do miejscowości Araczinovo, znajdującej się 10 km od Skopje.
12 czerwca Rząd macedoński akceptuje plan pokojowy prezydenta Trajkovskiego. Plan ten zakładał m.in. 1) amnestie dla członków ONA, którzy nie popełnili zbrodni; 2) rozpoczęcie reform uwzględniając uzasadnione pretensje Albańczyków; 3) pełna demilitaryzacja sił albańskich.
15-17 czerwca Negocjacje wielkiej koalicji w Ochrydzie. Liderzy albańscy przedstawiają jako rozwiązanie model bośniacki, tj. kantonizacji państwa.
21 czerwca NATO wysyła do Macedonii dodatkowe siły w liczbie 3500 żołnierzy.
22 - 24 czerwca Odbicie Araczinova. W akcji brały udział siły KFOR, które miały rzekomo przerzucać albańskich partyzantów z bronią w ręku w bezpieczne miejsce po za strefą działań militarnych. Takie pogłoski wywołały fale protestów w Skopje.
1 lipca ONA zajmuje kilka wiosek na przedmieściach Tetova.
5 lipca Zawarto dwa porozumienia. Pierwsze w Prizrenie między Ahmetim a wysłannikiem NATO, drugie między wysłannikiem NATO a głównodowodzącymi siłami macedońskimi. Dokumenty mówiły o zawieszeniu broni i określały warunki w jakich mogą być podjęte dalsze działania militarne.
6 lipca Macedończycy napadają na ambasadora USA podczas jego wizyty w Tetovie.
9-19 lipca Trawją rokowania pokojowe. Na ten czas ogłoszono obustronne zawieszenie broni.
16 lipca Manifestacje macedońskie w Skopje. Protestujący domagają się nieustępliwości wobec Albańczyków.
19 lipca Zamachy bombowe w Skopje.
22 lipca Ponownie rozpoczynają się wali w Tetovie. Nie wiadomo kto naruszył zaiweszenie broni.
24-25 lipca Antyzachodnie rozruchy w Skopje. Ofiarami ataku padły siedziby ambasady USA, biuro OBE i restauracja Mcdonalds.
26 lipca ONA wycofuje się z regionu Tetova.
28 lipca Początek rozmów w Ochrydzie.
13 sierpnia W Skopje podpisano tzw. Umowę Ramową kończącą negocjacje w Ochrydzie. Czas negocjacji wydłużał się ze względu na szereg incydentów zbrojnych, do których dochodziło w trakcie ich trwania.
27 sierpnia Początek operacji “Obfite żniwa” mającej za zadanie rozbroić bojówki ONA. Operacja odbywała się pod egidą NATO.
3 września Premier Georgevski pubicznie oświadcza, że porozumienie ramowe nie przyniesie efektów bo zostało zawarte pod presja przemocy i terroru.
23 listopada Rekonstrukcja rządu Georgevskiego.

 
 
2002
 
 

17 stycznia Premier Georgievski ogłosił, że dostał informacje od służb specjalnych o możliwym ponownym wybuchu wojny w Macedonii.
18 stycznia Były przywódca ONA, Ali Ahmeti zwraca się do liderów partii albańskich o utworzeniu wspólnego frontu politycznego.
28 stycznia Minister spraw wewnętrznych, Ljube Boskovski zapowiedział, że w związku z napiętą sytuacją na zachodzie kraju i działaniami ONA, możliwa jest kolejna ofensywa sił macedońskich.
17 lutego Napadnięto na posterunki policji w okręgu skopskim i tetovskim.
2 marca Strzelanina na przedmieściach Skopje. Ginie 7 osób. Dwa dni później MSW podaje, że nie byli to Albańczycy ani Macedończycy, ale obcokrajowcy, w tym dwóch Pakistańczyków, których powiązano z wojną w Afganistanie.
14 marca Sąd Najwyższy oficjalnie obejmuje amnestią Aliego Ahmetiego.
26 kwietnia Strzelanina na granicy z Kosowem.
5 maja Powstaje partia DUI.[30] Jej liderem zostaje Ali Ahmeti.
10 maja Protesty związków zawodowych w całym kraju.
11 maja Nowym liderem PDP zostaje Abdurrahman Aliti.
14 maja Rząd przyjmuje kolejny pakiet ustaw wymagany przez porozumienie ochrydzkie.
20 maja Strajk pracowników budżetówki.
23 maja Macedonia i Grecja podpisują układ o współpracy wojskowej.
Parlament Kosowa odrzuca zawarte między Macedonią i Jugosławią porozumienie graniczne z 2001 roku.
25 maja Kolejny incydent na granicy z Kosowem.
30 maja Rząd wypracowuje porozumienie z protestującymi pracownikami budżetówki. W zamian za 20% podwyżki pracownicy musieli zrezygnować z pensji minimalnej w wysokości 100 dolarów.
15 czerwca VMRO-DPMNE składa propozycje koalicyjną SDSM w radach lokalnych gdzie większość stanowią Albańczycy. Crvenkovski odrzuca tą propozycje.
19 czerwca Sobranie przyjmuje ustawy dotyczące kwestii językowych, wymagane przez porozumienie ochrydzkie.
23 lipca Rząd postanawia wysłać misje wojskową do Afganistanu w ramach tureckiego kontyngentu.
26 sierpnia Strzelanina w Gostivarze. Ginie dwóch policjantów.
29 sierpnia MSW wydaje nakaz aresztowania Ahmetiego, argumentując to tym, że amnestia dla ONA anuluje tylko jeden z czterech zarzutów stawianych Ahmetiemu.
17 sierpnia Minister sprawiedliwości Hidżet Mehmeti oskarża ministra spraw wewnętrznych Ljube Boskovskiego o fałszowanie podpisów na listach z poparciem kandydatów. Dwa dni później Boskovski grozi Mehmetiemu aresztowaniem.
15 września Wybory parlamentarne. Wyniki: Razem dla Macedoni: SDSM - 43 mandaty; LDP[31] - 12 mandatów; DPT[32] - 2 mandaty; OPRM[33] - 1; DLB[34] - 1; DPS[35] - 1; Blok VMRO: VMRO-DPMNE - 27 mandatów; LPM[36] - 5 mandatów; PDTM[37] - 1 mandat; Inne: DUI - 16 mandatów; DPA[38] - 7 mandatów; PDP[39] - 2 mandaty; NDP[40] - 1 mandat; SPM[41] - 1 mandat.
19 października W wyniku aktu terrorystycznego w Tetovie ginie 18-letni Banczo Josifovski.
1 listopada Branko Crvenkovski ponownie zostaje wybrany premierem Macedonii. W skład rządu Crvenkovskiego wchodzą przedstawiciele DUI i LDP. DUI otrzymało posadę wicepremiera oraz ministerstwa sprawiedliwoœci, edukacji, zdrowia i transportu. Lider DUI Ali Ahmeti oraz inni dowódcy oddziałów byłej AWN nie weszli w skład rządu.
11 listopada Protesty albańskiej młodzieży w Tetovie. Protestujący domagają się zwolnienia z aresztu swoich nauczycieli.
14-15 grudnia Koniec misji NATO “Bursztynowy Lis”. 450 żołnierzy NATO rozpoczyna misje “Zjednoczona harmonia.
17 grudnia 2 policjanci zostali porwani. Sprawcy wypuścili ich po kilku godzinach.

 
 
2003
 
 

20 stycznia Napadnięto na dwa posterunki policji w Tetovie.
23 stycznia Dochodzi do pierwszego spotkania Borisa Trajkovskiego z Alim Ahmetim.
23-24 stycznia Dochodzi do starć policji z jednostkami specjalnymi MSW “Lwami”. Niejasne są motywy całego zajścia.
15 lutego Wybuch bombowy w budynku sądu w Strudze. Dzień później do zamachu przyznaje się ANA.[42]
4 marca Po najeździe na mine ginie dwóch polskich żołnierzy pełniących służbę w siłach NATO.
13 marca Liderzy trzech partii koalicyjnych osiągneli konsensus w sprawie uznania języka albańskiego za oficjalny.
23 marca Georgevski rezygnuje z funkcji przewodniczacego VMRO-DPMNE. Jego miejsce zajmuje Nikola Gruevski. W marcu Georgevski udziela wywiadu “Dnevnikovi” gdzie krytykuje porozumienie ochrydzkie, uznając je za nierealne do wykonania. Stwierdza jednocześnie, że jedynym rozwiązaniem jest podział państwa.
1 czerwca Wojska Macedońskie przyłączają sie do międzynarodowej misji w Iraku.
18 sierpnia Audyt w MSW wykazał, że były minister, Ljube Boskovski, notorycznie łamał prawo antykorupcyjne, oraz rozdawał broń wśród swoich współpracowników i członków parti, łącznie około 540 sztuk.
18 września Macedonia podpisuje z Rosją porozumienie wstępne o redukcji długu ZSRR. Według porozumienia Rosja jest dłużna Macedonii 97 mln dolarów.
1-10 listopada Pierwsza faza amnestii dla posiadaczy nielegalnej broni. Druga faza trwała w dniach 22-29 listopada, a trzecia w dniach 5-15 grudnia.
18 grudnia Eksplozja bombowa w Tetovie.

 
2004
 
 

styczeń Uniwersytet w Tetovie zostaje uznany przez władze macedońskie.
26 lutego W katastrofie lotniczej ginie prezydent Boris Trajkovski i jego ośmiu współpracowników. Miesiąc później telewizja BiH podała informacje, że za katastrofe ponosi odpowiedzialność francuski batalion SFOR, który nie naprawił zepsutego wcześniej radaru naprowadzającego.
22 marca W Dublinie premier Crvenkovski składa wniosek aplikacyjny o przyjęcie Macedonii do Unii Europejskiej.
5 kwietnia Powstaje Sekretariat ds. realizacji umowy ramowej z Ochrydy. Instytucja podlega rządowi Macedonii.
5 maja Ljube Boskovski, były szef msw, ucieka do Zagrzebia w związku z oskarżeniami o odpowiedzialność za śmierć imigrantów z 2 marca 2002 roku i zmanipulowanie opinii publicznej kreując ich na terroystów, czym były minister chcał zyskać przychylnosć USA.
28 kwietnia Wybory prezydenckie. Prezydentem zostaje dotychczasowy premier, Branko Crvenkovski, otrzymując 62,7% głosów.
12 maj Crvenkovski obejmuje urząd prezydenta. Radmila Šekerinska zostaje tymczasowym premierem.
2 czerwca Premierem zostaje Hari Kostov.
4 lipca Dochodzi do rozłamu w VMRO-DPMNE. Powstaje VMRO-Narodna. Liderem nowej partii zostaje Vesna Janevska, wcześniejsza rywalka o przywództwo w partii Georgevskiego.
22 lipca W Strudze 5 tysięczny tłum atakuje przybyłego z wizytą ministra obrony Vlado Bučkovskiego. Przyczyną były lokalne afery, w które zamieszane było kierownictwo SDSM.
6 września Rząd Macedonii przyjmuje Narodową Strategie na rzecz Integracji Europejskiej.
7 listopada Referendum w sprawie nowego podziały terytorialnego, będące pokłosiem porozumień ochrydzkich. Mimo, że większość głosujących opowiedziało się za nowym podziałem terytorialnym, to referendum było nieważne w związku ze zbyt niską frekwencją.
14 listopada Stany Zjednoczone uznają nazwę Republika Macedonii.
18 listopada Dymisja premiera Kostova. Premierem tymczasowym ponownie zostaje Radmila Šekerinska.
17 grudnia Premierem zostaje Vlado Bučkovski (SDSM), były minister obrony z 2001 roku i lat 2002-2004. Wcześniej, bo 26 listopada został wybrany przewodniczącym SDSM.

 
2005
 

13/27 marca Wybory samorządowe. Były to pierwsze wybory lokalne po zmianie ustawy o samorządach, gdzie dostały one większe kompetencje. Zwycięstwo SDSM i DUI.
15 marca Ekstradycja Johana Tarczulovskiego, szefa służby bezpieczeństwa prezydenta Trajkovskiego, do Hagi, pod zarzutem współodpowiedzialności za masowe morderstwo w miejscowości Ljuboten z 11 sierpnia 2001 roku.
26 listopada Powstaje DOM.[43] Na czele partii stoi Liljana Popovska.
30 listopada Rozłam w SDSM. Powstaje NSDP[44], na czele grupy rozłamowców stoi Tito Petkovski. Powodem rozłamu miała być nieefektywność polityki rządu  Bučkovskiego.
17 grudnia Rada Europejska przyznaje Macedonii status kandydata do UE.

 
2006
 
 

16 kwietnia Powstaje z PEI.[45] Liderem parti zostaje Fijat Canovski.
5 lipca Wybory parlamentarne. Wyniki: Dla lepszej Macedonii: VMRO-DPMNE - 38 mandatów; SPM - 3 mandaty; LPM - 2 mandaty; DS - 1 mandat; SRM- 1 mandat. Razem dla Macedonii: SDSM - 23 mandaty; LDP - 5 mandatów; DPT - 2 mandaty; OPR[46] - 1 mandat; DPS - 1 mandat. Inne: DUI - 14 mandatów; PDP - 3 mandaty; DPA - 11 mandatów; VMRO-Narodna - 6 mandatów; NSDP - 7 mandatów; DOM - 1 mandat; PEI - 1 mandat.
14 lipca Ljubčo Georgievski dostaje obywatelstwo bułgarskie. Wywołuje to liczne spekulacje na temat jego roli politycznej jaką odegrywał w kraju od 1991 roku.
27 sierpnia Nikola Gruevski zostaje premierem. Zawiązuje koalicje z PDP. Na znak protestu deputowani z DUI opuszczają obrady.
5 listopada Radmila Szekerinska zostaje nowym liderem SDSM.

 
2007
 

21 stycznia Trybunał Karny dla byłej Jugosławii wyznaczył termin rozpoczęcia procesu za zbrodnie w wiosce Ljuboten. Oskarżeni byli Ljube Boskovski, były minister spraw wewnętrznych i Johan Tarculovski.
27 stycznia DUI bojkotuje prace parlamentu jako argument podając nie wypełnianie zobowiązań z Ochrydy.
11 lutego Jovan Manasievski zostaje nowym przewodniczącym LDP.
7 marca Nikola Gruevski spotyka się z Alim Ahmetim.
25 maja Gruevski zawiera porozumienie z Ahmetim. DUI kończy bojkot obrad parlamentu. Porozumienie zawierało 46 ustaw, którymi zajmie się parlament.
30 czerwca Po dymisji Arbena Xaferiego z funkcji przewodniczącego DPA (oficjalnie powody zdrowotne) jego miejsce zajmuje Menduh Thaci.

 
2008
 

22 stycznia Sobranie przyjmuje ustawę lustracyjną, nakładając obowiązek lustracji na kandydatów na stanowiska państwowe.
15 lutego Gruevski spotyka się z premierem Kosowa. Omawiana jest kwestia wspólnej granicy. Kilka dni później Gruevski zapowiedział, że Macedonia nie będzie się spieszyć z uznaniem niepodległości Kosowa.
12 marca DPA opuszcza koalicje rządową. Powodem miało być niespełnienie żądań partii przez VMRO-DPMNE. Dzień później prezydent Crvenkovski wystąpił z apelem o podjęcie rozmów w celu przezwyciężenia kryzysu rządowego.
24 marca DPA wraca do koalicji.
12 kwietnia Sobranie przegłosowuje wniosek Aliego Ahmetiego o rozpisanie wcześniejszych wyborów.
12 maja Ostrzelano samochód Aliego Ahmetiego. Dwa tygodnie później dokonano napadu na siedzibe DUI w Gostivarze.
30 maja W Tetovie dochodzi do starć między zwolennikami DPA i DUI.
1 czerwca Wybory parlamentarne. Wyniki: Koalicja Dla Lepszej Macedonii: VMRO-DPMNE - 53 mandaty; SPM - 3 mandaty; DS - 1; DOM - 1; DPTM - 1; DPSM - 1; OPRM - 1; VMRO-Makedonska - 1; SDAM[47] - 1.  Koalicja Słońce: SDSM -18; LDP -4; NSDP -3; LPM -1; NA[48] -1. Inne: DUI - 18; DPA -11; PEI -1.
5 lipca VMRO-DPMNE zawiązuje koalicje z DUI.
17 lipca Wiceprzewodniczący SDSM, Zoran Zaev zostaje aresztowany pod zarzutem defraudacji pieniędy publicznych.
26 sierpnia Nikola Gruevski ponownie obejmuje urząd premiera.
28 sierpnia Były minister spraw wewnętrznych Ljube Boskovski wraca do Macedonii. Witany jest w sposób entuzjastyczny. Johan Tarculovski 10 lipca został skazany na 10 lat więzienia.
10 października Macedonia uznaje niepodległość Kosowa.
17 listopada Macedonia składa pozew przeciwko Grecji w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości w Hadze.

 
2009
 

6 stycznia Z powodu sporu na osi Moskwa-Kijów przerwano dostawy gazu do Macedonii.
20-21 stycznia W Strudze dochodzi do starć uczniów albańskich z macedońskimi. W konsekwencji od 10 lutego nauka w Strudze odbywa się w systemie zmianowym.
22 marca / 5 kwietnia Wybory prezydenckie i samorządowe. George Ivanov (VMRO-DPMNE) zostaje prezydentem. Kontrkandydatem Ivanova był Ljubomir Frczkoski (SDSM), były minister spraw zagranicznych w rządzie Crvenkovskiego.
W wyborach samorządowych również zwyciężają kandydaci VMRO-DPMNE i DUI.
6 kwietnia Lider partii DA, Vasil Tupurkovski zostaje skazany na trzy lata więzienia za nadużycia finansowe.
3 maja Protest Stowarzyszenia Dziennikarzy w Skopje przeciwko naciską ze strony polityków.
12 maja Zaprzysiężenie George Ivanova. Dzień później Ivanov udaje się w z pierwszą oficjalną wizytę do Brukseli.
29 maja Ljube Boskovski zakłada patię OM.[49]
10 lipca Rekonstrukcja rządu.
24 paździenrika Działacze VMRO-DPMNE składają do prokuratury wniosek o przeprowadzenie śledztwa w sprawie fałszerstw w spisie ludności z 2002 roku, gdzie miało dojść do zawyżenia liczebności Albańczyków.
11 grudnia W związku z greckim vetem Rada UE nie rozpoczęła negocjacji akcesyjnych z Macedonią.

 
 
 
2010
 

25 stycznia Ustawa lustracyjna wchodzi w życie.

 
2011
 
 

28 stycznia Trzęsienie ziemi w Debarze.
28 stycznia Partie opozycyjne: SDSM. NSDP i ND opuszczają obrady parlamentu.
10 lutego W Brukseli powstaje nieformalna grupa wspierająca integracje europejską z Macedonią.
11 lutego Bojówkarze albańscy dewastują cerkiew w Skopje (w części Kale).
23 lutego Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej, Aleksandar Novakovski podaje się do dymisji.13 kwietnia jego miejsce zajmuje Boris Kondarko blisko związany z SDSM.
6 marca Nikola Gruevski ponownie wybrany na przewodniczącego VMRO-DPMNE.
15 marca Odwołano spis ludności.
27 marca Powstaje partia NDP[50], a jej przywódcą zostaje Rufi Osmani, były burmistrz Gostivaru.
30 marca Wyznaczono przedterminowe wybory parlamentarne na 5 czerwca.
15 maja Wiec SDSM przed Radą Ministrów.
5 czerwca Przedterminowe wybory parlamentarne. Wyniki: koalicja VMRO: VMRO-DPMNE - 47 mandatów; SPM - 3 mandaty; DS - 1 mandat; DOM - 1 mandat; SDAM - 1 mandat; DPTM - 1 mandat; DPSM - 1 mandat; VMRO-Makedonska - 1 mandat. Koalicja SDSM: SDSM - 29 mandatów; NSDP - 4 mandaty; PEI - 3 mandaty; LPM - 1 mandat; DNETM - 1 mandat; PCER - 1 mandat; SNSM - 1 mandat. Inni: DUI -15 mandatów; DPA - 8 mandatów; NDP - 2 mandaty.
6 czerwca Ljube Boskovski zatrzymany pod zarzutem nielegalnego finansowania kampanii wyborczej.
3 lipca Kongres SDSM w Bitoli. Branko Crvenkovski wybrany na przewodniczącego partii.
29 lipca Gruevski ponownie zostaje premierem.
5 grudnia Międzynarodowy Trybunał w Hadze orzeka, że Grecja złamała prawo blokując uznanie państwa Macedońskiego pod obowiązującą nazwą.

 
 
2012
 

1 stycznia Umiera Kiro Gligorov.
30 stycznia Nieznani sprawcy popdpalają cerkiew niedaleko Strugi.
28 lutego W Gostivarze policjant zabija dwóch Albańczyków.
7 marca W Skopje pobito 5 osób. Zajścia miały charakter etniczny.
9 marca Fala protestów w Skopje o charakterze etnicznym.
12 kwietnia Pod Skopje zamordowano 4 młodych mężczyzn. Po podaniu informacji, że ofiary były Macedończykami przez kraj przelała się fala antyalbańskich wystąpień.
4 maja Protesty Albańczyków w Skopje (około 3 tysięcy).
11 maja Protesty Albańczyków w Kumanovie, Tetovie, Gostivarze i Skopje.
30 września Wiec SDSM w Bitoli.
29 grudnia SDSM protestuje przed siedzibą VMRO-DPMNE w Skopje. Powodem wystąpień jest kryzys budżetowy.

 
 
2013
 

28 lutego Rekonstrukcja rządu.
24 marca/ 7 kwietnia Wybory lokalne. Wygrywa VMRO-DPMNE.
11 kwietnia Johan Tarculovski wraca do Macedonii.
29 maja Rekonstrukcja rządu.
wrzesień 17 osób zostało zatrzymanych na podstawie podejrzeń o szpiegostwo na rzecz Grecji.

 
2014
 
 

13/27 kwietnia Wybory prezydenckie. Ponownie zwycięża George Ivanov.
27 kwietnia Przedterminowe wybory parlamentarne. Wyniki: Koalicja VMRO: VMRO-DPMNE - 52 mandaty; SPM - 3 mandaty;  DS - 1 mandat; DOM - 1 mandat; SDAM - 1 mandat; DPTM - 1 mandat; DPSM - 1 mandat; SRM - 1 mandat. Koalicja SDSM: SDSM - 27 mandatów; NSDP -3 mandaty; LDP - 3 mandaty; PDT -1 mandat. Inne: DUI - 19 mandatów; DPA - 7 mandatów. NDP -1 mandat.
27 kwietnia SDSM uznaje wybory za sfałszowane i bojkotuje obrady parlamentu.
19 czerwca Gruevski ponownie zostaje premierem. Tworzy koalicje z DUI.
17 listopada Protesty studentów i uczniów przeciwko planowanej reformie edukacji zakłądającej między innymi wprowadzenie egzaminów wstępnych na studia.
26 grudnia Dalszy ciąg protestów, tym razem pod parlamentem w Skopje.

 
2015
 

21 stycznia Ali Ahmeti ma poważny wypadek samochodowy.
5 lutego W internecie pojawia się film na którym Zoran Zaev grozi ujawnieniem kompromitujących Gruevskego nagrań.
8 lutego Zoran Zaev publikuje pierwsze kompromitujące dla Gruveskego i jego parti nagrania. Jak twierdzi opozycja w kraju pod rzadami Gruevskego na podsłuchu miało być nawet 10% społeczeństwa. Zaev twierdzi, że nagrania dostarczył mu jeden z lojalnych wobec państwa pracowników służb.
10 lutego Protesty studentów.
25 lutego Publikacja kolejnych nagrań, w tym dziennikarzy będących na usługach partii rzadzącej.
27 lutego Publikacja rozmów uderzających bezpośrednio w Gruevskego.
10 marca MSW informuje, że Zaev jest podejrzany o przyjęcie łapówki w wysokości 200 tysięcy euro.
17 marca Protesty opozycji przed siedzibą państwowej telewizji.
1 kwietnia Kolejne protesty przeciwko reformie edukacyjnej.
1 kwietnia Zaev przesłuchiwany przez prokuratora w sprawie afery korupcyjnej.
4 kwietnia Kongres VMRO-DPMNE w Tetovie.
15 kwietnia Negocjacje między przedstawicielami VMRO-DPMNE i SDSM w Brukseli.
18 kwietnia Kolejny kongres VMRO-DPMNE tym razem w Bitoli.
21 kwietnia Grupa około 40 osób atakuje jeden z posterunków granicznych na granicy z Kosowem.
1 maja Prokuratura przedstawia akt oskarżenia przeciwko Zoranovi Zaevovi.
3 maja Gruevski ponownie wybrany na przewodniczącego VMRO-DPMNE.
4 maja Wybuch przed siedzibą DUI w Malej Recznicy.
6 maja Masowe protesty antyrządowe w Skopje po opublikowaniu kolejnych nagrań przez SDSM.
8 maja Antyrządowe protesty w 9 miastach.
9-10 maja Starcia macedońskiej policji z grupą uzbrojonych albańczyków w Kumanovie. Istnieją podejrzenia, że cała akcja została sprowokowana przez partie rządzącą w celu zastraszenia protestującego społeczeńśtwa. Kilka dni wcześniej dokonano rabunków broni na pobliskich komisariatach, która miała być wykorzystana przez Albańczyków przeciwko policji.
12 maja Dymisja minister spraw wewnętrznych Gordany Jankulovskej.Jankulovska była jedną z głównych bohaterek afery taśmowej. Podległa jej policja miała stać za morderstwem młodego chłopaka w Skopje w 2011 roku.
13 maja W internecie pojawią się nagranie na którym widać jak Zoran Zaev przyjmuje łapówke.
13 maja Po raz pierwszy swoją aktywność przejawia organizacja “Protestiram” której sympatycy domagają się dymisji Gruevskego.
14 maja Spotkanie liderów największych partii w celu zwalczenia politycznego kryzysu.
17 maja Protest SDSM przed siedzibą rządu.
18 maja Kolejne spotkanie liderów największych partii. Spotkanie ponownie nie przynosi efektów.
18 maja Wiec prorzadowy przed budynkiem parlamentu.
2 czerwca Po mediacjach UE i USA liderzy największych partii podpisują porozumienie w Przino określajace warunki zażegnania kryzysu. sród nich znajduje się dymisja Gruevskego, powołanie rządu technicznego, oraz rozpisanie przedterminowych wyborów. W skład nowego rzadu mają wejśc przedstawicele wszystkich partii. SDSM wraca do parlamentu.

 
2016
 

18 stycznia Dymisja Nikoli Gruevskego. Nowym, technicznym premierem zostaje dotychczasowy sekretarz generalny VMRO-DPMNE, Emil Dimitrev.
6 kwietnia SDSM zapowiada bojkot wyborów wyznaczonych na 5 czerwca. SDSM robi to już drugi raz, wcześniej doprowadził do przełożenia wyborów wyznaczonych na 24 kwietnia.
12 kwietnia Prezydent Ivanov ogłasza amnestia dla wszystkich polityków. Rozpoczyna się nowa fala protestów antyrządowych nazywana “Kolorową rewolucją”.
25 maja Macedoński trybunał konstytucjny orzekł, że przedterminowe rozwiązanie parlamentu odbyło się w sposób bezprawny. Tym samym nakazał przełożenie wyborów wyznaczonych na 5 czerwca, czego z resztą domagała się część opozycji. Tego samego dnia wieczorem parlament odwołał wybory.
27 maja Prezydent Ivanov cofa amnestie dla części działaczy.

 
Aneks 1. Premierzy i prezydenci Macedonii 1990-2016

1) Prezydenci Macedonii
 
 

Okres sprawowania urzędu Imię i nazwisko Uwagi Zaplecze polityczne
27 stycznia 1991 - 19 listopada 1991 Kiro Gligorov Prezydent przez trzy kadencje. Pierwszy raz wybrany w 1991 przez Sobranie. Potem ponownie w wyborach powszechnych w 1991 i 1995 roku. oficjalnie bezpartyjny, jednak z oparciem w siłach postkomunistycznych, głównie SDSM.
15 grudnia 1999 - 26 lutego 2004 Boris Trajkovski Zginął w katastrofie lotniczej. VMRO-DPMNE
12 maja 2004 - 12 maja 2009 Branko Crvenkovski   SDSM
od 12 maja 2009 Gjorge Ivanov   VMRO-DPMNE

 
 
2) Premierzy Macedonii
 
 

Okres sprawowania urzędu Imię i nazwisko Uwagi Zaplecze polityczne
27 stycznia 1991 - 17 sierpnia 1992 Nikola Kljusev   oficjalnie bezpartyjny
17 sierpnia 1992 - 30 listopada 1998 Branko Crvenkovski   SDSM
30 listopada 1998 - 1 listopada 2002 Ljubčo Georgievski   VMRO-DPMNE
1 listopada 2002 - 12 maja 2004 Branko Crvenkovski zakończył urzędowanie wcześniej aby objąć funkcję prezydenta. SDSM
12 maja 2004 - 2 czerwca 2004 Radmila Šekerinska premier tymczasowy. SDSM
2 czerwca 2004 - 18 listopada 2004 Hari Kostov   bezpartyjny, wspierany przez SDSM
18 listopada 2004 - 17 grudnia 2004 Radmila Šekerinska premier tymczasowy. SDSM
17 grudnia 2004 - 27 sierpnia 2006 Vlado Bučkovski   SDSM
27 sierpnia 2006 - 18 stycznia 2016 Nikola Gruevski powoływany na stanowisko czterokrotnie w 2006, 2008, 2011, 2014. Podał się do dymisji na mocy porozumienia z opozycją, zawartego w Prżino w lipcu 2014 roku. VMRO-DPMNE
18 stycznia 2016 Emil Dimitriev powołany na stanowisko jako premier techniczny w oparciu o porozumienie z Prżino. VMRO-DPMNE

 

 
[1] Движењето за семакедонска акција МААК
[2] Лигата за демократија
[3] Партијата за демократски просперитет
[4] Внатрешна Македонска Револуционерна Организација - Демократска Партија за Македонско Национално Единство
[5] Народна демократска партија
[6] Социјалистичката партија на Македонија
[7] Сојуз на реформски сили
[8] Сојуз на комунистите на Македонија
[9] Млада демократско-прогресивна странка
[10] SRS startował w dwóch koalicjach (sojusze z różnymi formacjami zawarto w różnych okręgach wyborczych). Identyczna sytuacja miała miejsce w przypadku SPM.
[11] Странка на Југословените
[12]  Партија за целосна еманципација на Ромите
[13] Социјалдемократскиот сојуз на Македонија
[14] Либерална партија на Македонија
[15]Демократската партија на Турците на Македонија
[16] Либерална партија
[17] Партија за демократски просперитет
[18] Социјалистичка партија на Македонија
[19] Партија за демократски просперитет на Албанците
[20] Народна демократска партија
[21] Демократска партија на Македонија
[22] Демократска партија на Турците
[23] Демократски сојуз на Албанците - Либерална партија
[24] Социјалдемократска партија на Македонија
[25] Партија за целосна еманципација на Ромите
[26] Демократската партија на Албанците
[27] Демократска алтернатива
[28] Либералната партија на Македонија
[29] Демократскиот сојуз
[30] Демократската унија за интеграција
[31] Либерално демократска партија
[32] Демократска партија на Турците
[33] Обединета партија на Ромите на Македонија
[34] Демократска лига на Бошњаците
[35] Демократска партија на Србите
[36] Либерална партија на Македонија
[37] Партија за движење на Турците во Македонија
[38] Демократската партија на Албанците
[39] Партијата за демократски просперитет
[41] Социјалистичката партија на Македонија
[43] Демократска обнова на Македонија
[44] Нова социјалдемократска партија
[45] Партијата за европска иднина
[46] Обединета партија на Ромите
[47] Странка на Демократска Акција на Македонија
[48] Нова Алтернатива
[49] Обединети за Македонија
[50] Национална Демократска Преродба
INTERMARIUM: