Chronologia wydarzeń w Bośni i Hercegowinie (1983-2013)

Chronologia wydarzeń w Bośni i Hercegowinie (1983-2016)
1983

  • 1983 r. – do nowego składu Prezydium Jugosławii z Bosni i Hercegowiny wszedł  Chorwat Branko Mikulić;
  • 23 marca 1983 r. – Alija Izetbegović został aresztowany;
  • 10 maja 1983 r. – na posiedzeniu Prezydium KC SKJ i Prezydium Jugosławii, odrzucono ideę legalizacji działalności opozycyjnej;
  • 18 lipca – 19 sierpnia 1983 r. – w Sarajewie ma miejsce proces 12 działaczy ruchu bośniacko-muzułmańskiego oskarżonych o planowanie zamachu stanu, o próbę utworzenia islamskiej państwowości i upowszechnianie „islamskiej propagandy” (Alija Izetbegović otrzymuje 14 lat więzienia, Omer Bechem – 15, inni działacze – mniejsze wyroki);
  • 31 października 1983 r. – sąd zmienił oskarżenie na „wrogą propagandę” i skazał Izetbegovicia na 9 lat;
  • koniec 1983 r. – zadłużenie zewnętrzne Jugosławii przekroczyło 20,5 mld dolarów. Złożył się na to światowy kryzys energetyczny, ale też udzielenie republikom przez Związkową Radę Wykonawczą w 1979 r. pęłnomocnictw do wzięcia pożyczek zagranicznych o łącznej wysokości 8,5 mld dolarów;

1984

  • 1984 r. – na Zachodzie ukazała się książka Aliji Izetbegovicia „Islam izmedju Istoka i Zapada”. Autor postawił w niej tezę, iż islam stanowi trzecią drogę między „Civitas solis” i „Civitas Dei”, między „Ziemią obiecaną” czyli misją na ziemi, a „Królestwem niebieskim”;

1986

  • 1986 r. – Branko Mikulicia w związku z objęciem teki federalnego premiera zastąpił Muzułmanin Raif Dizdarević;
  • 1986 r. – bezrobocie w sektorze uspołecznionym w Bośni i Hercegowinie sięgnęło 15,8%;

1987

  • styczeń 1987 r. – Nikola Stojanović, przewodniczący Prezydium SK BiH (1978-1982) i członek Prezydium SKJ (1982-1986), zaproponował Izetbegoviciowi ułaskawienie pod warunkiem pokajania się, ale spotkał się z odmową skazanego;
  • 12 września 1987 r. – dymisja Hamdiji Pozderaca ze stanowiska wiceprzewodniczącego Prezydium BiH (stał na czele SK BiH w latach 1982-1984);

1988

  • 25 listopada 1988 r. – przedterminowo zwolniono Aliję Izetbegovicia;

1989

  • 1 stycznia 1989 r. – zlikwidowano okręg armijny z siedzibą w Sarajewie;
  • 28 czerwca 1989 r. – S. Milošević podczas mityngu na Gazimestanie przy aprobacie 300 tys. Serbów obiecuje dać odpór nastrojom odśrodkowym, nie wykluczając użycia siły;
  • 1989 r. – grupa Izetbegovicia przyjmuję kontrolę nad organem Wspόłnoty Muzulmańskiej „Preporod”;
  • grudzień 1989 r. – zjazd ZKBiH, na którym w walce między narodowymi frakcjami, zwyciężyła frakcja konserwatystów Djurakovicia. Zjazd wystąpił przeciwko wielopartyjności i konstytucyjnych zmian;

1990

  • styczeń 1990 r. – kierownictwo SK BiH opowiedziało się za rynkiem i pluralizmem politycznym, ale pod warunkiem, iż nowe partie nie będą tworzone na bazie narodowej;
  • styczeń 1990 r. – Muhamad Filipović powołał Komitet Obrony Praw Narodowych i religijnych Muzułmanów Bośniackich;
  • 27 marca 1990 r. – grupa Izetbegovicia razem z przewodniczącymi muzułmanów z Zagrzebia tworzą SDA (Stranka Demokratski Akcije);
  • 30 marca 1990 – na ponownie zwołanym posiedzeniu Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii w Bełgradzie z Chorwacji odezwał się tylko Serb B. Mikelić, z Macedonii 3 członków, a z Bośni i Hercegowiny 12 członków, którzy po przerwie opuścili posiedzenie. De facto to oznaczało początek końca ZKJ;
  • kwiecień 1990 r. – zakaz partii etnicznych;
  • kwiecień 1990 r. – zaangażowanie ZK BiH w prόbę kontynuacji XIV Kongresu ZKJ;
  • 26 maja 1990 r. – na zjeżdzie w Sarajewie założono SDA (Stranka Demokratske Akcije) – Partia Akcji Demokratycznej. Przewodniczącym partii został Alija Izetbegović;
  • 12 lipca 1990 r. – powstała Serbska Partia Demokratyczna (Srpska Demokratska Stranka - SDS);
  • 18 sierpnia 1990 r. – powstała HDZ (Hrvatska Demokratska Zajednica);
  • 6 września 1990 r. – została założona HDZ BiH;
  • wrzesień 1990 r. – rozłam w SDA, tworzenie przez Adila Zulfikarpasicia MBO (Muzułmańskiej Bośniackiej Organizacji);
  • wrzesień 1990 r. – wraz ze swym klanem z Cazinskiej Krajiny do SDA przyłączył się Fikret Abdić;
  • wrzesień 1990 r. – zmiana nazwy ZK BiH na Partię Demokratycznej Przemiany;
  • 18 listopada i 2 grudnia 1990 r. – wybory do parlamentu Bośni i Hercegowiny;

1991
Tabela 1: Struktura narodowościowa BiH w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2005. s. 79

Narodowość Liczba ludności
W tys. W %
Muzułmanie 1 905,8 43,7
Serbowie 1 369,3 31,4
Chorwaci 755,9 17,3
Jugosłowianie 239,8 5,5
Pozostali 93,8 2,1
Ogółem 4 364,6 100,0
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Opštiny Liczba ludności Muzułmanie Serbowie Chorwaci Pozostali
Ogółem W % Ogółem W % Ogółem W % Ogółem W %
Cazin 63435 61884 97,6 - - - - 1552 2,4
Velika Kladuša 52921 48581 91,8 2276 4,3 - - 2064 3,9
Živinice 54653 44050 80,6 3498 6,4 3990 7,3 3115 5,7
Kalesija 41794 33227 79,5 7648 18,3 - - 919 2,2
Breza 17266 13053 75,6 2124 12,3 863 5,0 1226 7,1
Olovo 16901 12676 75,0 3042 18,0 659 3,9 524 3,1
Srebrenik 40769 30577 75,0 5341 13,1 2772 6,8 2079 5,1
Srebrenica 37211 27834 74,8 9377 25,2 - - - -
Bosanska Krupa 58212 43368 74,5 13738 23,6 - - 1106 1,9
Visko 46131 34367 74,5 7381 16,0 1984 4,3 2399 5,2
Kladanj 16029 11749 73,3 3831 23,9 - - 449 2,8
Banovići 26507 19191 72,4 4453 16,8 - - 2863 10,8
Gračanica 59050 42634 72,2 13582 23,0 - - 2834 4,8
Tešanj 48390 34938 72,2 3097 6,4 8952 18,5 1403 2,9
Jablanica 12665 9131 72,1 507 4,0 2254 17,8 773 6,1
Goražde 37505 26329 70,2 9826 26,2 - - 1350 3,6
Lukavac 56831 37906 66,7 12275 21,6 2160 3,8 4490 7,9
Bihać 70896 42217 66,6 12619 17,8 5459 7,7 5601 7,9
 

Tabela 2: Opsztiny o zdecydowanym charakterze muzułmańskim w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2005. s. 82
 

Opštiny Liczba ludności Muzułmanie Serbowie Chorwaci Pozostali
ogółem W % ogółem W % ogółem W % ogółem W %
Titov Drvar 17079 - - 16618 97,3 - - 461 2,7
Bosansko Grahovo 8303 - - 7929 95,5 216 2,6 158 1,9
Šekovići 9639 549 5,7 9090 94,3 - - - -
Ljubinje 4163 329 7,9 3742 89,9 - - 92 2,2
Srbac 21660 931 4,3 19299 89,1 - - 1430 6,6
Čelinac 18666 1437 7,7 16594 88,9 - - 635 3,4
Laktaši 29090 - - 24436 81,7 2602 8,7 2871 9,6
Bileća 13269 1951 14,7 10655 80,3 - - 663 5,0
Glamoč 12421 2248 18,1 9850 79,3 - - 323 2,6
Šipovo 15553 3235 20,8 12318 79,2 - - - -
Mrkonjić Grad 27379 3285 12,0 21164 77,3 2136 7,8 794 2,9
Bosanski Petrovac 15551 3281 21,1 11695 75,2 - - 575 3,7
Nvesinje 14422 3317 23,0 10744 74,5 - - 361 2,5
Prnjavor 46894 7175 15,3 33576 71,6 1735 3,7 4408 9,4
Rudo 11572 3148 27,2 8193 70,8 - - 231 2,0
Skender Vakuf 19416 1087 5,6 13514 69,6 4815 24,8 - -
Trebinje 30878 5527 17,9 21399 69,3 1235 4,0 2717 8,8
Bosanska Dubica 31577 6473 20,5 21820 69,1 - - 3284 10,4
Sokolac 14833 4480 30,2 10175 68,6 - - 178 1,2
 

Tabela 3: Opsztiny o zdecydowanym charakterze serbskim w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2005. s. 83.
 
 
 

Opštiny Liczba ludności Muzułmanie Serbowie Chorwaci Pozostali
ogółem W % ogółem W % ogółem W % ogółem W %
  •  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
Duvno (T.G)
  1.  
  •  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  •  
  •  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  

Tabela 4: Opsztiny o zdecydowanym charakterze chorwackim w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2005. s. 84

Jednostki polityczne Liczba ludności w tys. Serbowie Muzułmanie Chorwaci Jugosłowianie Pozostali
Ogółem W % Ogółem W % Ogółem W % Ogółem W % Ogółem W %
Republika Serbska w BiH 1624,1 884,6 54,5 471,3 29,0 151,9 9,4 78,7 4,8 37,6 2,3
Federacja Chorwacko-Muzułmańska 2740,5 485,3 17,7 1434,0 52,3 604,0 22,0 161,1 5,9 56,1 2,1
Bośnia i Hercegowina 4364,6 1369,9 31,4 1905,3 43,7 755,9 17,3 239,8 5,5 93,7 2,1
 

Tabela 5: Struktura narodowościowa Bośni i Hercegowiny w 1991 roku według współczesnego podziału politycznego. Opsztiny o zdecydowanym charakterze chorwackim w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2005. s. 85.
 

  • marzec 1991 r. – SDA tworzy Ligę Patriotyczną z oficerów JNA;
  • 25 marca 1991 roku w Karadjordjewie została zawarta umowa prezydenta Chorwacji Tudjmana z Milošviciem w sprawie podziału Bosni i Hercegowiny;
  • 31 marca 1991 r. – spis powszechny w Bosni i Hercegowinie (43,47% - Bośniacy, 31,21% - Serbowie, 17,38% - Chorwaci, 5,54% - Jugosłowianie, 2,38% - inni). Ogólna liczba mieszkańców: 4 377 033;
  • 8 kwietnia 1991 r. – powstała Chorwacka Rada Obrony (Hrvatsko viječe odbrane - HVO) – oddziały wojskowe HDZ BiH;
  • 11 maja 1991 r. – SDA proklamowała powstanie Muzułmańskiej Rady Narodowej Sandżaku;
  • 5 lipca 1991 r. – utworzono muzułmańską Armię Bośni-Hercegowiny (ABH) w oparciu o rezerwistów MSW;
  • koniec września 1991 r. – SDA utworzyła sztab kryzysowy w BiH i MSW (MUP) rozpoczęło mobiliację rezerwistów i podległej sobie Obrony Terytorialnej - TO;
  • 13 października 1991 r. – JNA i czetnicy zrównali z ziemią więś chorwacką Ravno we wschodniej Hercegowinie;
  • 14 października 1991 r. – głosami posłów SDA i HDZ Skupština BiH przyjęła Memorandum o suwerenności BiH;
  • 25 października 1991 r. – w Sandżaku SDA zorganizowała referendum w sprawie samookreślenia;
  • 9-10 listopada 1991 r. – referendum ws stworzeniu Republiki Serbskiej;
  • 12 listopada 1991 r. – powstaje Wspόlnota Chorwacka w dolinie Sawy i Środkowej Bośni;
  • 14 listopada 1991 r. – SDA i HDZ przyjmują uchwalę o suwerenności BiH;
  • 18 listopada 1991 r. – po połączeniu się 30 miejscowości w Zachodniej Hercegowinie i Posawinie powstaje chorwacki twór terytorialny Herceg-Bosna;
  • 25 listopada 1991 r. – referendum o samookreśleniu muzułmanów BiH;
  • 26 listopada 1991 r. – początek pracy parlamentu Serbskiego, złożonego z deputowanych do parlamentu BiH;
  • 21 grudnia 1991 r. – prokłamowano powstanie Republiki Serbskiej BiH w składzie Jugosławii;

1992

  • 2 stycznia 1992 r. – w Sarajewie chorwacki minister obrony Gojko Šušak i generał Armii Jugosłowiańskiej Andrija Rešet podpisali porozumienie o bezwarunkowym przerwaniu walk;
  • 26 lutego 1992 r. – w Grazu spotkali się Radovan Karadžić i b. premier chorwacki Josip Manolić (wysłannik Tudjmana, były premier i oficer SDB). Manolić miał zaproponować przymusową wymianę ludności między Chorwacją i Serbią;
  • 29 lutego – 1 marca 1992 r. – referendum o niepodległości BiH zbojkotowane przez Serbów;
  • 1 marca 1992 r. – prowokacyjne zabicie w muzułmańskiej dzielnicy Serba z flagą narodową;
  • 6 marca 1992r. – Bośnia deklaruje niepodległość wobec Jugosławii
  • 27 marca 1992 r. – SDS zwołał w Sarajewie parlament narodu serbskiego, który ogłosił konstytucję Republiki Serbskiej BiH;
  • 31 marca 1992 r. – w Belgradzie, na założycielskim zjeździe Stowarzyszenia Serbów BiH ogłoszono zjednoczenie państw serbskich (Serbii, Republiki Serbskiej w BiH i Republiki Serbskiej Krajiny);
  • 4 kwietnia 1992 r. – Izetbegović jako przewodniczący Prezydium BiH ogłosił mobilizację jednostek TO, rezerwy milicji i obrony cywilnej;
  • 4 kwietnia 1992r. – początek wojny w Bośni i Hercegowinie
  • 6 kwietnia 1992 r. – Europejska Wspólnota Gospodarcza uznaje odrębność BiH;
  • 7 kwietnia 1992 r. – USA notyfikują samodzielność BiH;
  • 7 kwietnia 1992 r. – Republika Chorwacji uznała Bośnię i Hercegowinę;
  • 7 kwietnia 1992 r. – Republika Serbska z centrum w Pale i Banja Luce proklamowała niepodległość. Radovan Karadzić zostaje prezydentem;
  • 20 kwietnia 1992 r. – z Bośni i Hercegowiny z powodu wojny uciekło do Chorwacji 125 tys. ludzi;
  • 6 maja 1992 r. – w Grazu Radovan Karadžić i Mate Boban podpisali umowę o podziale BiH;
  • 22 maja 1992 r. – Bośnia i Hercegowina zostaje przyjęta do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Przed gmachem ONZ w Nowym Jorku została wciągnięta flaga państwowa BiH;
  • 3 lipca 1992 – proklamowanie przez wspieranych militarnie z Zagrzebia Chorwatów w Bośni i Hercegowinie własnego quasi-państwa – Herceg-Bosna, początek rocznych walk w dolinie Lašvanskiej, okupionych 30 tys. ofiar;
  • 22 lipca 1992 r. – Prezydenci Chorwacji F. Tudjman oraz Bośni i Hercegowiny A. Izetbegović podpisali w Zagrzebiu porozumienie dotyczące przyjaźni i współpracy;
  • 23 września 1992 r. – w Nowym Jorku prezydent Chorwacji Franjo Tudjman podpisał z Aliją Izetbegovicem prezydentem BiH umowę o współpracy pomiędzy dwoma państwami;

1993

  • 22 marca 1993 r. – oskarżenie Związkowej Republiki Jugosławii przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości przez rząd w Sarajewie o łamanie praw człowieka;
  • 25 marca 1993 r. – delegacje Chorwatów i Muzułmanów podpisują w Nowym Jorku plan pokojowy dla Bosni i Hercegowiny;
  • kwiecień 1993 r. – Srebrenicę ustanowiono strefą bezpieczeństwa ONZ po długiej ofensywie serbskich sił, dowodzonych przez Mladicia. W mieście schroniło się kilkadziesiąt tysięcy Muzułmanów, uchodźców ze wschodniej Bośni;
  • kwiecień 1993 r. - 23 luty 1994 r. (zgoda na przerwanie ognia wprowadzona 7 marca) wojna chorwacko-muzułmańska;
  • 29 lipca 1993 r. – zaaprobowanie przez mediatorów w Genewie utworzenia Unii Republik Bośniackich;
  • 28 sierpnia 1993 r. – w miejscowości Grude (zachodnia Hercegowina) została uroczyście proklamowana Chorwacka Republika Herceg-Bośni (Herceg-Bosna);
  • 27 września 1993 r. – proklamacja autonomicznej Zachodniej Bośni przez Fikreta Avdicia;
  • 10 października 1993 r. – przywódca Serbów bośniackich R. Karadžić informuje o zakończeniu wojny w BiH;
  • 25 października 1993 r. – prezydencja BiH wyklucza Borasa (HDZ), Abdicia i Lazicia i kooptuje N. Durakovicia szefa postkomunistów z SDP oraz I. Komszicia byłego wiceprzewodniczącego SDP;
  • 26 października 1993 r. – dwu dowódców mafijnych zostaje wyeliminowanych: M. Topalović-Caco i R. Delalić-Czelo, którzy szantażowali i grabili ludność cywilną w Sarajewie;
  • listopad 1993 r. – SDA zdobyła kontrolę nad większością dowódców korpusów wojskowych;
  • 20 grudnia 1993 r. – pierwsze cieżarówki z pomocą humanitarną dotarły do Chorwatów w Bośni Środkowej (Nova Bila);

1994

  • styczeń 1994 r. – Tudjman wysyła wojsko do Bosni i Hercegowiny;.
  • 5 lutego 1994 r. – pierwszy ostrzał placu targowego Markale dokonany w czasie oblężenia Sarajewa podczas wojny w Bośni, przeprowadzony najprawdopodobniej przez oblegającą miasto Armię Republiki Serbskiej (ofiarą padło 68 osób, co najmniej 100 osoby zostały ranne);
  • 23 lutego 1994 r. – generał Ante Roso dowodzący oddziałami Chorwackiej Rady Oborony (HVO) i Rasim Delić z Armii Bośni i Hercegowiny podpisali porozumienie dotyczące przerwania konfliktu miedzy Chorwatami i Muzułmanami w Bośnii i Hercegowinie;
  • 1 marca 1994 r. – wstępna ugoda o federacji chorwacko-muzułmańskiej w Waszyngtonie, podpisuje premier muzułmański Haris Silajdżić i chorwacki Mate Granić, Bobana jako szefa HDZ i prezydenta Herceg-Bosna zastępuje Kreszimir Zubak;
  • 8 marca 1994 r. – Franjo Tudjman, prezydent Republiki Chorwacji i Alija Izetbegović, prezydent Rządu Bośni i Hercegowiny, podpisali w Waszyngtonie porozumienie dotyczące wzajemnej współpracy;
  • 18 marca 1994 r. – w Waszyngtonie zostało podpisane porozumienie dotyczące utworzenia Federacji Bośni i Hercegowiny i konfederacji z Chorwacją;
  • 30 marca 1994 r. – w Sarajewie jednogłośnie została zatwierdzona konstytucja Federacji Bośni i Hercegowiny;
  • maj 1994 r. – Zubak został wybrany prezydentem Federacji;
  • 30 maja 1994 r. – przyjęcie konstytucji przez parlament Federacji Chorwacko-Muzułmańskiej;
  • 19 listopada 1994 r. - po atakach serbskich na Bihać (BiH) Rada Bezpieczeństwa ONZ w jednomyślnie przyjętej rezolucji nr 958 zezwala siłom NATO na bombardowanie celów serbskich w Chorwacji w celu wsparcia sił UNPROFOR;
  • 19 listopada 1994 r. - Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 959 potępia naruszanie granicy między Chorwacją a Bośnią i Hercegowiną i wzywa strony konfliktu w Jugosławii, a zwłaszcza Serbów z Krajiny, do poszanowania jej i zaprzestania działań zbrojnych;

1995

  • 6 marca 1995 r. – zawarcie sojuszu wojskowego przez Chorwację, Muzułmanów oraz tzw. Herceg-Bośnię przeciwko Serbom;
  • 11 czerwca 1995 r. – Srebrenica zostaje zaatakowana przez zbrojne oddziały Serbów
  • 5 lipca 1995 r. – w Genewie Zubak i Izetbegović  podpisują porozumienie w sprawie Mostaru;
  • 12 lipca - 16 lipca 1995 r. – niedaleko Srebrenicy odbyły się masowe egzekucje wykonane na około 8 000 muzułmańskich mężczyzn i chłopców przez zbrojne oddziały bośniackich Serbów gen. Ratko Mladicia;
  • 22 lipca 1995 r. – w Splicie zostało podpisane porozumienie między prezydentem Republiki Chorwacji F. Tudjmanem i prezydentem Bośni i Hercegowiny Aliją Izetbegowiciem dotyczące udzielenia pomocy Armii BiH i Chorwackiej Radzie Obrony (HVO) w wyzwalaniu okupowanych części tego państwa;
  • 24 lipca 1995 r. – po masakrze w Srebrenicy, rezydujący w Hadze Międzynarodowy Trybunał Karny dla b. Jugosławii po raz pierwszy oskarżył Ratko Mladicia oraz przywódcę Bośniackich Serbów Radovana Karadzicia przedstawiając 16 zarzutów (zarzuty te dotyczyły czystek etnicznych przeciwko bośniackim muzułmanom i Chorwatom na obszarze Republiki Serbskiej w Bośni, w tym kampanii ostrzału snajperskiego w Sarajewie);
  • koniec sierpnia 1995 r. – formacje Wojska Chorwackiego wyzwoliły części zachodniej Bośni (tzw. „Turecka Chorwacja”). Formacje HV przebiły się ku Banja Luce, głownemu ośrodkowi tzw. Republiki Serbskiej, gdzie wybuchła panika. Jednak dyplomacja światowa domogła sie od Chorwatów przerwania tych działań;
  • 8 sierpnia 1995 r. – w wyniku akcji Wojska Chorwackiego zwanej „Burza” w Bośni i Hercegowiny został odblokowany Bihać. Na granicy spotkały się i bratały formacje Wojska Chorwackiego i Armii Bośni i Hercegowiny;
  • 4-8 sierpnia 1995 r. – przywódcy nieudanego powstania wezwali Serbów Chorwacji do wycofania się do Bośni i Hercegowiny oraz do Serbii, na co się godzi większość buntowników;
  • 28 sierpnia 1995 r. - drugi ostrzał placu targowego Markale dokonany w czasie oblężenia Sarajewa (zginęło 28 osób, zaś 90 odniosło obrażenia). Ta zbrodnia została przedstawiona przez NATO jako bezpośrednia przyczyna podjęcia operacji powietrznej przeciwko siłom zbrojnym bośniackich Serbów, pod nazwą Deliberate Force;
  • 8 września 1995 r. – w Genewie odbywają się negocjacje z MSZ Chorwacji, Serbii i Bośni;
  • 26 września 1995 r. – uzgodnienie w Nowym Jorku podstawowych zasad przyszłego porozumienia pokojowego dla BiH;
  • 5 października 1995 r. – sierpień 1995 r. – trwa konflikt między Karadżiciem i Mladiciem, który odmawia ustąpienia. W październiku front patriotyczny i armia żądają ustąpienia Karadżicia, i ten ucieka do regionu Sarajewa, gdzie odzyskuje armię, ale Banja Luka i wschodnia Hercegowina odrywają się;
  • październik 1995 r. – Chorwaci z BiH uczestniczą w wyborach chorwackich i wybierają swoich posłów;
  • 14 listopada 1995 r. – Izetbegović, Tudjman i Milošević uzgadniają w Dayton porozumienie w sprawie BiH;
  • 14 listopada 1995 r. – Międzynarodowy Trybunał Karny wydał akt oskarżenia dotyczący masakry w Srebrenicy, zawierający 22 zarzuty (ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz pogwałcenia praw i zwyczajów wojennych);
  • 21 listopada 1995 r. – w Dayton (USA) została uzgodniona ostateczna treść porozumienia o zaprzestaniu działań wojennych w Bośni i Hercegowinie, które parafowali F. Tudjman, A. Izetbegović i S. Milošević;
  • 26 listopada 1995r. – Ogólna Umowa Ramowa na rzecz Pokoju w Bośni i Hercegowinie (GFAP) zostaje podpisana w Dayton w stanie Ohio
  • 20 grudnia 1995r.- Kierowane przez NATO Implementation Force (IFOR) rozpoczynają stacjonowanie w Bośni
  • 24 grudnia 1995 r. – wojsko BiH i Serbskie odziały militarne zaczęły wycofywanie się z terenów frontowych według pokojowego porozumienia w Dayton;

 

Narodowości Liczba ludności w 1991 roku Liczba ludności w 1995 roku Różnice między rokiem 1991 a 1995
W tys. W % W tys. W % W tys. W punktach procentowych
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  •  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  
  1.  

Tabela 6: Zmiany narodowościowe na obszarach kontrolowanych przez bośniackie siły. Opsztiny o zdecydowanym charakterze chorwackim w 1991 roku. Źródło: Eberhardt, Piotr: Przemiany demograficzno-etniczne na obszarze Jugosławii w XX wieku. Lublin: Wydawnictwo UMCS, s. 93.
1996

  • 4 stycznia 1996 r. – w Sarajewo Franjo Tudjman i Alija Izetbegović podpisują umowę o współpracy;
  • 30 stycznia 1996 r. – po raz pierwszy po wojnie parlament Bośnii powołał rząd; na stanowisko premiera mianowany został Hasan Muratović;
  • 3 lutego 1996 r. – serbsko-bosnijskie wojsko opuściło Sarajewo. IFOR wziął kontrol nad tym terenem do 30 marca;
  • 7 lutego 1996 r. – bośniaccy Chorwaci odrzucają arbitaż Unii Europejskiej w sprawie zjednoczenia Mostaru;
  • 29 lutego 1996 r. – skończyło sie oblężenie Sarajewa przez siły Republiki Serbskiej oraz Jugosłowiańskiej Armii Ludowej;
  • 11 maja 1996 r. – w Zagrzebiu zostało podpisane porozumienie między Chorwacją i Bośnią i Hercegowiną w sprawie portu Ploče oraz miejscowości Neum;
  • 30 czerwca 1996 r. – Radovan Karadzić opuścił stanowisko prezydenta Republiki Serbskiej i przekazał pełnomocnictwo Bilijanie Plavszić;
  • 14 sierpnia 1996 r. – Republika Chorwacji i Bośnia i Hercegowina podpisały w Genewie oświadczenie w sprawie wykonywania uchwał podjętych w Waszyngtonie i Dayton;
  • 14 września 1996 r. – w Bośni i Hercegowinie odbyły się wybory prezydenckie i parlamentarne (SDA – 37,9%, SDS – 24,1%, HDZ – 14,1%). Na prezydenta został wybrany Alija Izetbegović;
  • 21 grudnia 1996 r. – IFOR zostają zastąpione przez SFOR

WYNIKI WYBORÓW 1996[1]
PREDSJEDNIŠTVO BOSNE I HERCEGOVINE

BOŠNJAČKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
  1.  
ALIJA IZETBEGOVIĆ 730 592
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU HARIS SILAJDŽIĆ 124 396
DEMOKRATSKA NARODNA ZAJEDNICA FIKRET ABDIĆ 25 584
ZDRUŽENA LISTA BIH SEAD AVDIĆ 21 254
GRAƉANSKA DEMOKRATSKA STRANKA BIH IBRAHIM SPAHIĆ 4 127
LIBERALI BIH HASIB SALKIĆ 3 427
BOSANKA STRANKA MIRNES AJANOVIĆ 2 424
STRANKA PRIVDREDNOG PROSPERITA BIH SAFET REDŽEPAGIĆ
 
1 473
HRVATSKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
  1.  
KREŠIMIR ZUBAK 330 477
ZDRUŽENA LISTA BIH IVO KOMŠIĆ 37 684
GRAƉANSKA DEMOKRATSKA STRANKA BIH ANTON ŠTITIĆ 2 208
LIBERALI BIH VINKO ĆURO 2 197
SRPSKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
SDS/SRPSKIH ZEMALJA/ MOMČILO KRAJIŠNIK 690 646
DEMOKRATSKI PATRIOTSKI BLOK RS MLADEN IVANIĆ 307 461
SRPSKA PATRIOTSKA STRANKA - SPAS MILIVOJE ZARIĆ 15 407
SRPSKA STRANKA KRAJINE BRANKO LATINOVIĆ 12 643

 
1997

  • 14 lutego 1997 r. – międzynarodowa komisja przedstawiła swoją pozycję dotyczącą miasta Brczko. Brczko i Korytarz Posavina, który łączy Północną i Południową część Bosnijskiej Republiki Serbskiej wg. pozycji komisji powinny należeć do administracji Serbów Bośniackich;
  • 28 lutego 1997 r. – Jugosławia i Republika Serbska (w BiH) podpisują porozumienie o specjalnych więzach miedzy obiema jednostkami politycznymi;
  • marzec 1997 r. – Związkowa Republika Jugosławii i Republika Serbska podpisały umowę o stworzeniu wspólnego rynku. Prezydent Izetbegović oraz Międzynarodowa Wspólnota odmówili jego uznania;
  • 7 maja – 1 lipca 1997 r. – „The International Tribunal for Crimes in the former Yugoslavia” (ITCY, Haga) skazał bośniackiego Serba Duszko Tadicia na 12 lat więzienia;
  • 1 lipca 1997 r. – pogorszenie stosunków pomiędzy liderem bośniackich Serbów Karadżiciem i prezydentem Serbskiej Republiki Bilijaną Plavszić;
  • 5 lipca 1997 r. – parlament zmusił do odejścia Bilijanę Plavszić ze stanowiska prezydenta Serbskiej Republiki. Ów akt przeprowadzono niezgodnie z zasadami konstytucji. Dlatego zachodnie organizacje takie jak „The High Representative for Bosnia-Herzegovina” i „The US Special Envoye for the Former Yugoslavia” zadeklarowały, że Plavszić jest jedynym legalnym przedstawicielem Republiki Serbskiej i zagwarantowały jej wsparcie;
  • 9-10 grudnia 1997r. – Rada Wdrażania Pokoju zwiększa władzę Wysokiego Przedstawiciela (HR) podczas konferencji w Bonn

1998

  • 18 stycznia 1998 r. – prezydent Plavszić powiedziła w Bania Luce, że Serbowie powinni sami kontrolować wewnętrzną politykę Republiki Serbskiej oraz stwierdziła, że jeżeli parlament nie wybierze premiera, to przedstawiciel Wspólnoty Międzynarodowej w Bośni Carlos Westendorp sam  go wskaże;
  • 27 czerwca 1998 r. – ponad 200 przedstawicieli z całej BiH oficjalnie ogłosiło powstanie Nowej Chorwackiej Inicjatywy - NHI;
  • 12-13 września 1998 r. – wybory do prezydium Republiki w Sarajewie, sukces Serbskiej Partii Demokratycznej oraz Koalicji na rzeczy Jednolitej Demokratycznej Bośni i Hercegowiny;

1999

  • 9-11 stycznia 1999 r. – incydenty na granicy chorwacko-bośniacko-hercegowińskiej koło miejscowości Martin-Brod i Lička Kaldrma. Siły stabilizacyjne SFOR stanęły w obronie interesów Bośni i Hercegowiny, ostro zareagował rząd chorwacki. Przy tej okazji wypłynął też problem przynależności byłego lotniska wojskowego w Željavie koło Bihacia, które znajduje się na terytorium Chorwacji;
  • 10 stycznia 1999 r. – bośniacki federalny MSW ogłosił, że został wydany rozkaz aresztowania Fikreta Abdicia, muzułmańskiego przestępcę wojennego;
  • 12 kwietnia 1999 r. – The International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia zaczął proces przeciwko Chorwatom Dario Kordiciowi i Mario Cerkezie, którzy popełnili wojenną zbrodnię na muzułmanach Środkowej Bośni w 1993-1994 latach;
  • 23 kwietnia 1999 r. – w Bosni i Hercegowinie zaczyna się prywatyzacja;
  • 14 maja 1999 r. – Bośniacki premier Edhem Biczakczić (muzmułmanin) i zastępca premiera Dragan Czović (Chorwat) w Sarajewo podpisali pakiet decyzji, dotyczących polepszenia sytuacji gospodarczej w BiH;
  • 23 lipca 1999 r. – w Sarajewie odbyło się spotkanie parlamentarzystów oraz wojskowych z 2-ch części BiH w sprawie wspólnego bezpieczeństwa i stabilności regionalnej;
  • 30 lipca 1999 r. – z udziałem przedstawicieli 19 państw odbyło się spotkanie na szczycie poświęcone stabilizacji powojennego Sarajewa, na którym Republika Chorwacji i Republika Bośni i Hercegowiny rozwiązały sprawę przygranicznych sporów;
  • 6 września 1999 r. – województwo dubrownickie opóżnia zawarcie porozumienia między Republiką Chorwacji i Republiką Bośni i Hercegowiny w związku z półwyspem Klek, który należy do Chorwacji;
  • 28 pazdziernika 1999 r. – deputowani z muzułmańskiej Koalicji na Rzecz Jednolitej i Demokratycznej Bośni i Hercegowiny (KCD) wycofali poparcie dla premiera republiki Serbów bośniackich Milorada Dodika, oskarżając go o brak współpracy;
  • 5 listopada 1999 r. – SRS w Bośni wezwała Serbów do bojkotowania wyborów lokalnych, zaplanowanych na 8 kwietnia. Później zagroziła użyciem siły, by przeszkodzić w przeprowadzeniu tych wyborów;
  • 9 listopada 1999 r. – rozpad KCD (Koalicji na Rzecz Jednolitej i Demokratycznej Bośni i Hercegowiny);

2000

  • 14 lutego 2000 r. – Alija Izetbegović przejmuje przewodnictwo trzyosobowego Prezydium BiH;
  • 3 marca 2000 r. – trzyosobowa Rada Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze orzekła wymiar kary 45 lat więzienia dla Tihomira Blaškicia, generała chorwackiego z Bośni i Hercegowiny;
  • 6 marca 2000 r. – w Mostarze odbyły się masowe protesty w związku z wymiarem kary dla generała T. Blaškicia;
  • 8 kwietnia 2000 r. – w BiH odbyły się drugie po Dayton wybory lokalne;
  • 7 lipca 2000 r. – parlament BiH zaaprobował na stanowisko rotacyjnego premiera Spasoje Tuszevljaka, ale wspólnota międzynarodowa nie zaaprobowała go, ze względu na jego współpracę z R. Karadżiciem;
  • 14 października 2000 r. – bośniacki prezydent Alija Izetbegović podaje się do dymisji;
  • 22 października 2000 r. – nowy prezydent Jugosławii V. Kostunica zapowiada nawiązanie stosunków dyplomatycznych z BiH;
  • 16 grudnia 2000 r. – po ośmiu latach przerwy ustanowiono normalne dyplomatyczne stosunki pomiędzy BiH i FRJ;

2001

  • 1 kwietnia 2001 r. – aresztowanie w Belgradzie Slobodana Miloševicia;
  • 6 października 2001 r. – w Mostarze odbył się kongres HDZ, na którym Ante Jelavić został po raz kolejny wybrany przewodniczącym partii;
  • 11 października 2001 r. – Alija Izetbegović podał się do dymisji ze stanowiska przewodniczącego SDA, oficjalnym powodem dymisji był problem ze zdrowiem oraz wiek;
  • 13 października 2001 r. – na posiedzeniu SDA nowym przewodniczącym partii został wybrany Sulejman Tihić;
  • 24 grudnia 2001 r. – na zjeździe Serbskiej Partii Demokratycznej (SDS - Srpska Demokratska Stranka) w Bania Luce zmieniono statut partii, żeby zakazać wstęp do partii osobom oskarżonym o przestępstwach w czasie wojny. W tym i założycielom partii Radovanowi Karadżiciowi i Momczilowi Krajisznikowi;

2002

  • 16 stycznia 2002 r. – Tonino Picula, Minister Spraw Zagranicznych Chorwacji, ogłosił w parlamencie, że Chorwacja nie będzie indyferentną wobec reform konstytucyjnych w BiH;
  • 25 stycznia 2002 r. - liderzy ośmiu najwiekszych partii politycznych spotkało się w Mrakovicy (niedaleko Prijedoru) w celu ustalenia kierunku reform konstytucjonalnych;
  • 11 marca 2002 r. – na zjeździe SDS w Bania Luce Dragan Kalinic został wybrany na stanowisko przewodniczącego partii;
  • 27 marca 2002 r. – alians największych partii Bośnii i Hercegowiny podpisało tzw. „Porozumienie z Sarajewa”, zmieniające Konstytucję Republiki Serbskiej i Federacji Bośni i Hercegowiny, tak aby 3 konstytucyjne narody były równomiernie reprezentowane na poziomie jednostek federalnych. Niedługo po podpisaniu porozumienia partie zaczęły się wycofywać z niektórych postanowień dokumentu o zmianach konstytucyjnych;
  • 12 lutego 2002 r. – rozpoczęcie procesu Miloševicia (66 zarzutów, między innymi o ludobójstwo i zbrodnie przeciw ludzkości; oskarżenia związane z kampaniami wojennymi w Chorwacji, Bośni i Kosowie);
  • 5 kwietnia 2002 r. – przyjęcie przez parlament Republiki Serbskiej poprawek do konstytucji: zwiększenie praw Chorwatów i bosniackich Muzułmanów, zrównanie języków – serbskiego, chorwackiego i bosniackiego; premier i dwaj wicepremierzy z różnych wspólnot etnicznych;
  • 11 kwietnia 2002 r. – podpisanie Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze przez Bośnię i Hercegowinę w siedzibie ONZ;
  • 5 sierpnia 2002 r. – Komisja Wyborcza ogłosiła początek kompanii wyborczej;
  • 5 października 2002 r. – skończyły się wybory do ogólnokrajowego parlamentu;
  • 20 października 2002 r. – ogłoszono wyniki wyborów. W ogólnokrajowym parlamencie najwięcej miejsc zdobyły: w przypadku ugrupowań bośniackich SDA i SBiH, chorwackich – HDZ i HDU, serbskich – SDS i SNSD. Jedyne ugrupowanie, oficjalnie deklarujące się jako „wieloetniczne” (SDP), uzyskało dopiero siódme miejsce. Trzy partie – liderzy (SDA, HDZ i SDS) znane są ze swego przywiązania do programów o silnym zabarwieniu nacjonalistycznym i niechęci do współpracy z innymi narodowościami Bośni;
  • 31 grudnia 2002 r. – zakończyła działalność misja policyjna ONZ w Bośni (International Police Task Force, ITPF), której zadaniem od czasu podpisania porozumień w Dayton było utrzymywanie porządku publicznego oraz nadzorowanie i szkolenie miejscowych sił policyjnych. Zadania te przejęła od niej dysponująca mniejszą obsadą i skromniejszym budżetem misja Unii Europejskiej (EUPM);

2003

  • 1 stycznia 2003 r. – rozpoczęcie misji policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie;
  • 13 stycznia 2003 r. – parlament BiH zaakceptował gabinet ministrów państwa (premier – Adnan Terzić (SDA), MSZ – Mladen Ivanić (PDP), MSW – Barisa Czolak (HDZ), stosunki zagraniczne w dziedzinie ekonomii – Mila Gadzić, MF – Ljerka Marić (HDZ), Transport i Komunikacja – Branko Dokić (SDS), sprawy obywatelskie – Safet Halilović (SBiH), prawa człowieka i uciekinierzy – Mirsad Kebo (SDA);
  • 20 stycznia 2003 r. – powołanie w Republice Serbskiej wieloetnicznego rządu (8 Serbów, 5 Bośniaków, 3 Chorwatów);
  • 27 stycznia 2003 r. – Niko Lozanić został nowym prezydentem Federacji BiH (Sahdaz Dzihanović i Desnica Radivojević zostali vice prezydentami);
  • 14 lutego 2003 r. – serbski radykalny lider Vojislav Szeszelj został oskarżony przez Trybunał w Hadze. Postawiono mu osiem zarzutów zbrodni przeciwko ludzkości oraz sześć zarzutów zbrodni wojennych;
  • 27 lutego 2003 r. – byłą prezydent Republiki Serbskiej Biljana Plavszić została skazana w Hadze na 11 lat;
  • 7 marca 2003 r. – rajd SFOR na bazy wojska Republiki Serbskiej;
  • 12 marca 2003 r. – został zabity serbski premier Zoran Djindjić. Przypuszczano, że został zabity przez tzw. mafię Zemuńską, związaną z reżimem Miloszevicia;
  • 15 marca 2003 r. – Miro Lazović został prezesem nowego aliansu partyjnego socjaldemokratów - Socjaldemokratyczna Unia;
  • 26 marca 2003 r. – zaoferowanie członkowstwa w Unii Europejskiej Bośni i Hercegowinie (też dla Chorwacji, Serbii i Czarnogóry, Macedonii oraz Albanii);
  • 5 kwietnia 2003 r. – przez Chorwacką policję został aresztowany Ivica Rajić. Później oskarżony o masakrę Bośniaków w Stupni w październiku 1993 r.;
  • 30 maja 2003 r. – na terenie Bośni wojska NATO zorganizowały loterię (głowna wygrana – samochód osobowy volkswagen polo) jako zachętę do zdania nielegalnej broni;
  • Czerwiec 2003 – spotkanie w Salonikach; przywódcy państw UE zwrócili się do prezydentów i szefów rządów pięciu państw Bałkanów Zachodnich – Chorwacji, Bośni
    i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry, Macedonii oraz Albanii – z zapewnieniem, że Bruksela widzi przyszłość całego tego regionu w Europie[2]
  • 22 czerwca 2003 r. – jednodniowa wizyta Jana Pawla II w Bania Luce;
  • 13 sierpnia 2003 r. – SFOR aresztował Ratko Mladicia;
  • 31 sierpnia 2003 r. - w Austrii aresztowano generała Momira Talicia naczelnego dowódcę armii Serbów bośniackich;
  • 21 września 2003 r. – podpisanie porozumienia między Bośnią i Hercegowiną a Serbią i Czarnogórą – dowód osobisty wystarczajacym dokumentem do wjazdu;
  • 19 paździenika 2003 r. – zmarł Alija Izetbegović (choroba serca). Pochowany został na cmentarzu Kovači w Sarajewie;

2004

  • 14 stycznia 2004 r. – Ante Jelavić (były lider HDZ oraz członek prezydentury BiH) został aresztowany razem z Miroslavem Rupciciem (byłym ministrem obrony). Zarzucono im udział w zorganizowanej przestępczości;
  • luty 2004 r. – w Bijeljinie (BiH) spotkali się serbski premier Vojislav Kośtunica i prezydent RS Dragan Kalinić;
  • 12 lutego 2004 r. – liderzy SDS zrezygnowali z polecenia, które zaproponował Paddy Ashdown (podać do dymisji Śarovicia ze stanowiska w partii);
  • 8 kwietnia 2004 r. – wzrost napięcia w Bośni, spowodowany nieudaną próbą zatrzymania Radovana Karadżicia (1 kwietnia) przez siły SFOR w podsarajewskim Pale. W trakcie operacji został ranny duchowny prawosławny. Przyczyną jeszcze była wypowiedź Ashdowna o zaprzestaniu finansowania SDS;
  • 21 kwietnia 2004 r. – odmówiono BiH uczestniczenia w organizacji Partnerstwa dla Pokoju (PdP);
  • 27 czerwca 2004 r. – w drugiej turze wyborów prezydenckich w Serbii zwyciężył Boris Tadić;
  • 2 grudnia 2004r. – Kierowana przez UE misja EUFOR Althea zastępuje SFOR

2005

  • 15 stycznia 2005 r. – Bośniaccy Serbowie po raz pierwszy przekazali podejrzanego o zbrodnie wojenne do trybunału międzynarodowego w Hadze. Savo Todovic został przewieziony do Hagi i wydany urzędnikom sądowym;
  • 11 maja 2005 r. – holenderscy dowódcy wojskowi pojawili się w sądzie w Holandii w sprawie wniesionej przez rodziny niektórych ofiar masakry w Srebrenicy w 1995 roku;
  • 4 października 2005 r. – bośniacki rząd serbski sporządził listę 19.473 serbskich żołnierzy, którzy działali w rejonie Srebrenicy w czasie masakry w 1995 roku;
  • 29 grudnia 2005 r. – Slobodan Davidović, były serbski wojskowy, został skazany w Chorwacji na 15 lat więzienia za udział w masakrze w Srebrenicy w 1995 roku;

2006

  • 27 lutego 2006 r. – w Hadze otwarto pierwszy proces w sprawie odpowiedzialności państwa za ludobójstwo, w którym Bośnia i Hercegowina oskarżyła Serbię i Czarnogórę o zbrodnie wojenne;
  • 28 lutego 2006 r. – Milorad Dodik ponownie objął stanowisko premiera Republiki Serbskiej w BiH;
  • 6 czerwca 2006r.- Armie Republiki Serbskiej i Federacji integrują się z armią BiH
  • 30 czerwca 2006 r. – Naser Orić został skazany przez Trybunał Haski za niezapobieżenie zabijaniu więźniów - bośniackich Serbów przez ludzi pod jego dowództwem. Orić został skazany na dwa lata więzienia, ale zwolniono go z powodu odsiedzenia już trzech lat;
  • 27 września 2006 r. – Momcilo Krajisznik, przywódca bośniackich Serbów (oskarżony o organizację czystek etnicznych w Bośni podczas wojny) został skazany na 27 lat za zbrodnie wojenne;
  • 1 października 2006r. – Pierwsze wybory w całości zorganizowane przez Bośnię
  • 14 grudnia 2006 r. – Bośnia przystąpiła do programu NATO „Partnerstwo dla Pokoju”;

WYNIKI WYBORÓW 2006 ROKU
PREDSJEDNIŠTVO BOSNE I HERCEGOVINE

BOŠNJAČKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU SILAJDŽIĆ HARIS 350 520
  1.  
TIHIĆ SULEJMAN 153 683
PATRIOTSKI BLOK BOSS – SDU BIH AJANOVIĆ MIRNES 45 608
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK ČENGIĆ MUHAMED 4 466
NEZAVISNI KANDIDAT ALIBEGOVIĆ BEŠĆO 2 670
NEZAVISNI KANDIDAT ŽIGIĆ ADIL 1 245
HRVATSKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
SOCIJALDEMOKRATSKA PARTIJA BOSNE I HERCEGOVINE – SOCIJALDEMOKRATI BIH KOMŠIĆ ŽELJKO 116 062
HDZ – HRVATSKA KOALICIJA - HNZ JOVIĆ IVO MIRO 76 681
HRVATSKA DEMOKRATSKA ZAJEDNICA 1990 LJUBIĆ BOŽO 53 325
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK IVANKOVIĆ-LIJANOVIĆ MLADEN 24 822
HRVATSKA STRANKA PRAVA BOSNE I HERCEGOVINE JURIŠIĆ ZVONKO 20 350
NEZAVISNI KANDIDAT JAVOR-KORJENIĆ IRENA 2 143
SRPSKI ČLAN
NAZWA PARTII LUB KOALICJI
  1.  
LICZBA GŁOSÓW
  1.  
RADMANOVIĆ NEBOJŠA 287 675
SDS – SRPSKA DEMOKRATSKA STRANKA BOSIĆ MLADEN 130 824
PDP RS TEŠANOVIĆ ZORAN 26 818
  1.  
JOVIČIĆ JUGOSLAV 22 245
SRPSKA RADIKALNA STRANKA KANJERIĆ RADISLAV 19 849
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK BAKIĆ RANKO 18 302
DEPOS – DEMOKRATSKI POKRET SRPSKE ƉURIĆ NEƉO 16 307
PATRIOTSKI BLOK BOSS – SDU BIH DRAGIČEVIĆ SLAVKO 10 410
NEZAVISNI KANDIDAT UDOVIČIĆ SVJETLANA 2 847
NEZAVISNI KANDIDAT AVDALOVIĆ SNEŽANA 2 753
NEZAVISNI KANDIDAT RISTIĆ BRANISLAV 2 143

 
PREDSJEDNIK I POTPREDSJEDNICI REPUBLIKE SRPSKE

NAZWA PARTII LUB KOALICJA KANDYDAT LICZBA GŁOSÓW
SNSD JELIĆ MILAN 271 022
SDS ČAVIĆ DRAGAN 163 041
SDA OSMANOVIĆ ADIL 22 444
PDP RS NAGRADIĆ SLOBODAN 19 623
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU MAHMUTOVIĆ MIRSAD 18 744
SRPSKA RADIKALNA STRANKA DAVIDOVIĆ ƉURAƉ 14 852
DEPOS – DEMOKRATSKI POKRET SRPSKE BUKEJLOVIĆ PERO 12 690
SDP MEHOLJIĆ HAKIJA 11 292
HRVATSKA KOALICIJA ZA JEDNAKOPRAVNOST NHI-HDZ-HSP-Ɖ.J.-HNZ ČORDAŠ DAVOR 4 598
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK GREBENAREVIĆ ŽELJKO 4 465
NOVA SNAGA SRPSKE KRSTIĆ DRAGAN 3 380
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO KRNDELJ IVAN 3 270

KONGRESNA NARODNA STRANKA ZAŠTITE PRAVA BORACA I GRAĐANA - PRAVDE I MORALA BIH
 

FEJZIĆ   ŠABAN 2 156
EVROPSKA EKOLOŠKA STRANKA E-5 LAZAREVIĆ NIKOLA 1 686
DEMOKRATSKA NARODNA ZAJEDNICA BIH KARARIĆ FATIMA 971
DEMOKRATSKA NARODNA ZAJEDNICA BIH MRGAN DRAGAN 337

 
NARODNA SKUPŠTINA REPUBLIKE SRPSKE
IZBORNA JEDINICA 1

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD – MILORAD DODIK 62 518 7
SDS 21 299 2
PDP RS 8 204 1
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 7 876 1
DNS 7 787 1
SRPSKA RADIKALNA STRANKA REPUBLIKE SRPSKE 4 273 1
 

 
 
IZBORNA JEDINICA 2

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD 65 120 8
SDS 12 218 1
PDP RS 8 848 1
DNS 4 446 1
SRPSKA RADIKALNA STRANKA REPUBLIKE SRPSKE 4 091 1
 

 
IZBRONA JEDINICA 3

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD 30 439 4
SDS 19 139 3
PDP RS 5 449 1
SP – SOCJALISTIČKA PARTIJA 5 209 1
SDP 4 056 1
 

 
IZBRONA JEDINICA 4

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD 28 432 4
SDS 21 195 3
PDP RS 6 197 1
SP 3 480 1
 

 
 
 
 
IZBRONA JEDINICA 5

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD 34 669 5
SDS 18 677 2
SDA 7 853 1
PDP RS 5 782 1
DEMOKRATSKI NARODNI SAVEZ - DNS 5 376 1
SP 4 231 1
 

 
IZBRONA JEDINICA 6

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SNSD 23 073 4
SDS 10 507 2
PDP RS 4 201 1
 

 
SKUPŠTINE KANTONA U FEDERACIJI BIH
KANTON 1

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SDA 32 171 12
DEMOKRATSKA NARODNA ZAJEDNICA BIH 15 401 6
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 15 127 6
SDP 14 621 6
 

 
 
 
KANTON 2

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
HDZ 4 855 7
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO 3 712 5
SDA 1 698 2
HSP/NHI 1 200 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 1 089 2
SDP 1 057 2
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 591 1
 

 
KANTON 3

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SDA 54 373 12
SDP 46 554 11
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 32 057 7
PATRIOTSKI BLOK BOSS 9 230 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 7 887 2
BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA 5 492 1
 

 
KANTON 4

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SDA 39 832 13
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 36 533 11
SDP 17 492 5
BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA 8 477 3
HDZ 5 246 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 4 347 1
 

 
KANTON 5

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SDA 3 887 9
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 3 097 8
SDP 2 454 6
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 580 1
BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA 484 1
 

 
KANTON 6

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
SDA 23 228 8
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 20 915 7
HDZ 18 469 6
SDP 8 996 3
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO 8 442 3
HSP/NHI 4 483 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 3 785 1
 

 
KANTON  7

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
HDZ 17 493 7
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO 17 062 7
SDA 16 806 6
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 13 578 5
SDP 5 980 2
HSP/NHI 4 365 2
BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA 3 247 1
 

 
KANTON 8

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
HDZ 9 395 9
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO 7 795 8
HSP/NHI 4 298 4
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 2 361 2
 

 
KANTON 9

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 58 073 13
SDA 42 457 10
SDP 29 153 7
PATRIOTSKI BLOK BOSS 12 426 3
BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA 8 084 2
 

 
KANTON 10

PARTIA LICZBA GŁOSÓW MANDATY
HRVATSKO ZAJEDNIŠTVO 5 346 6
HDZ 4 127 5
SNSD 3 779 5
HSP/NHI 3 390 4
SDA 1 484 2
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 1 138 1
SDP 1 110 1
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 912 1
 

 
2007

  • 2007 r. – BiH uzyskała Indywidualny Program Partnerstwa (IPP);
  • poł. lutego 2007 r. – Milorad Dodik odbył wizytę w Stanach Zjednoczonych, gdzie został przyjęty przez Madeline Albright, która opisała go jako "powiew świeżego powietrza" i obiecała 3,6 mln euro natychmiastowej pomocy;
  • 4 grudnia 2007r. – Bośnia i UE podpisują Porozumienie o Stabilizacji i Stowarzyszeniu (SAA)

2008

  • 5 maja 2008 r. – Milorad Dodik i prezydent Serbii Boris Tadić otwarzyli park Republiki Serbskiej w Bełgradzie;
  • 16 czerwca 2008 r. – Bośnia jako ostatnie państwo Bałkanów Zachodnich podpisała umowę stowarzyszeniową z UE;
  • 18 lipca 2008 r. – w podmiejskim autobusie w Belgradzie został zatrzymany Radovan Karadžić;
  • 21 lipca 2008 r. – aresztowano Radovana Karadżicia;
  • 22 lipca 2008 r. – wydano zgodę na przekazanie byłego przywódcy bośniackich Serbów Radovana Karadżicia do Hagi;
  • 5 października 2008 r. – wybory lokalne w Bośni i Hercegowinie, które umocniły dominację Partii Niezależnych Socjaldemokratów (SNSD) premiera Milorada Dodika w Republice Serbskiej oraz silną pozycję bośniackiej Partii Akcji Demokratycznej (SDA) i Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej (HDZ) w drugiej części składowej BiH, Federacji Bośni i Hercegowiny;
  • 15 października 2008 r. – serbscy deputowani parlamentu Republiki Serbskiej (RS) przyjęli uchwałę, w której zażądali prawa do zorganizowania referendum w sprawie secesji;
  • 19 października 2008 r. – pierwszy zastępca Wysokiego Komisarza ONZ i UE Raffi Gregorian uznał sytuację w Bośni za najpoważniejszą od czasu zawarcia pokoju w Dayton w 1995 roku;
  • Listopad 2008 r. – Sulejman Tihić oskarża lidera SzBiH Harisa Silajdżicia o zdradę bośniackich interesów narodowych;

2009

  • 26 stycznia 2009 r. – przedstawiciele trzech największych partii w Bośni podpisali wstępne porozumienie w sprawie nowego podziału terytorialnego kraju, który zakładał powołanie czterech jednostek federalnych;
  • 26 stycznia 2009 r. – wysoki przedstawiciel dla BiH ONZ (specjalny przedstawiciel UE) Miroslav Lajczak podał się do dymisji z powodu objęcia stanowiska ministra spraw zagranicznych Słowacji;
  • 29 stycznia 2009 r. – czeski koncern energetyczny CEZ ogłosił wycofanie się z największej w historii Bośni inwestycji (modernizacja starej i budowy nowej elektrowni w Gacko) o wartości 1,4 mld euro. CEZ uzasadnił decyzję niewywiązaniem się z umowy przez Republikę Serbską;
  • 21 lutego 2009 r. – premier Republiki Serbskiej Milorad Dodik zerwał rozmowy na temat reformy ustrojowej Bośni, co spowodowało kolejny kryzys polityczny w kraju;
  • 5 kwietnia 2009 r. – wchodzi w życie poprawka do ustawy zasadniczej podporządkowująca dystrykt Brczko jurysdykcji Trybunału Konstytucyjnego BiH
  • 5 maja 2009 r. – władze bośniackie podpisały wstępne porozumienie z Międzynarodowym Funduszem Walutowym o niskooprocentowanej pożyczce w wysokości 1,2 mld euro;
  • 19-21 maja 2009 r. – wiceprezydent USA Joe Biden odwiedził Bośnię, Serbię i Kosowo. Wizyta pokazała, że Waszyngton jest zaniepokojony pogorszeniem sytuacji w Bośni, które postrzega jako główne zagrożenie dla stabilności regionu;
  • 27 maja 2009 r. – podał się do dymisji Nedżad Branković, premier Federacji BiH;
  • 14 czerwca 2009r. Parlament Republiki Serbskiej przyjął rezolucję, w której postulowano przywrócenie przez Wysokiego Przedstawiciela podmiotom BiH wszystkich prerogatyw, przekazanych władzom centralnym BiH w latach 2007-2009;
  • 20 czerwca 2009 r. – Wysoki Przedstawiciel Valentin Inzko unieważnił jako niekonstytucyjną uchwałę przegłosowaną przez Republikę Serbską ws. nielegalności przekazania na poziom centralny kompetencji republik federalnych;
  • 28-29 czerwca 2009 r. – Bośnię odwiedziła 11-osobowa delegacja amerykańskich senatorów i kongresmanów, która poparła reformę ustrojową (zakładającą wzmocnienie władz centralnych kraju) wymaganą przez UE jako warunek kontynuacji procesu akcesji;
  • 18 września 2009 r. – Valentin Inzko wprowadził odgórnie nowe regulacje funkcjonowania Elektroprijenos BiH, monopolisty przesyłu energii elektrycznej w Bośni;
  • 24 września 2009 r. – rząd Republiki Serbskiej, jednostki federalnej Bośni i Hercegowiny, podjął decyzję o wycofaniu swoich przedstawicieli z państwowej spółki zajmującej się przesyłem energii elektrycznej Elektroprijenos BiH oraz o wystąpieniu na drogę sądową przeciwko Valentinowi Inzko;
  • 2 października 2009 r. – Bośnia i Hercegowina złożyła wniosek o przyznanie jej Planu Działania na rzecz Członkostwa w NATO (MAP), którego realizacja jest pierwszym krokiem do uzyskania członkostwa w Sojuszu;
  • 9 października 2009 r. – w Sarajewie rozpoczęła się nowa runda negocjacji przedstawicieli USA i UE oraz przywódców głównych partii politycznych w Bośni i Hercegowinie dotyczących reformy państwa;
  • 20-21 października 2009 r. – odbyła się druga runda negocjacji pomiędzy siedmioma najważniejszymi partiami politycznymi w Bośni i Hercegowinie, które miały na celu zakończenie kryzysu politycznego. Rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów;
  • 14 grudnia 2009 r. – Wysoki Przedstawiciel Wspólnoty Międzynarodowej dla Bośni i Hercegowiny Valentin Inzko przedłużył mandat międzynarodowych sędziów i prokuratorów zasiadających w Wysokiej Radzie Sędziów i Prokuratorów BiH do 31 grudnia 2012 roku;
  • 14 grudnia 2009 r. – austriacki rząd zdecydował o nacjonalizacji znajdującego się na skraju bankructwa banku Hypo Group Alpe Adria (HGAA), silnie zaangażowanego w Bośni i Hercegowinie;
  • 9 grudnia 2009 r. – Komisja Europejska w porozumieniu z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI), Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju (EBOR) oraz Bankiem Rozwoju Rady Europy powołały Platformę Inwestycyjną dla Bałkanów Zachodnich (WBIF – Western Balkans Investment Framework);
  • 28 grudnia 2009 r. – Zgromadzenie Parlamentarne Republiki Serbskiej odrzuciło decyzję Wysokiego Przedstawiciela (HR) Valentina Inzko z 14 grudnia 2009 roku przedłużającą mandat międzynarodowych sędziów i prokuratorów zasiadających w Wysokiej Radzie Sędziów i Prokuratorów Bośni i Hercegowiny;

2010

  • 10 lutego 2010 r. – parlament Republiki Serbskiej w Bośni przyjął kontrowersyjną ustawę o referendum przygotowaną przez partię rządzącą SNSD premiera RS Milorada Dodika;
  • 25 lutego 2010 r. – parlament Federacji Bośni i Hercegowiny przyjął ustawę ograniczającą świadczenia dla weteranów. Był to jeden z głównych warunków wypłaty drugiej transzy kredytu z MFW o wartości 245 mln dolarów, która pozwoli utrzymać stabilność budżetową;
  • 5 marca 2010 r. – po trzydniowej wizycie w Rosji premier Republiki Serbskiej BiH Milorad Dodik zapowiedział przyłączenie się RS do rosyjskiego projektu South Stream;
  • 14 kwietnia 2010 r. – podczas wizyty w Bośni i Hercegowinie chorwacki prezydent Ivo Josipović w wystąpieniu w parlamencie wyraził ubolewanie z powodu polityki Chorwacji wobec Bośni i Hercegowiny podczas wojny w latach 1992–1995;
  • 22 kwietnia 2010 r. – podczas nieformalnego szczytu NATO w Tallinie wyrażono zgodę na uczestnictwo Bośni i Hercegowiny w Planie Działań na Rzecz Członkostwa NATO (MAP);
  • 2 czerwca 2010 r. – w Sarajewie odbył się nieformalny szczyt UE – Bałkany Zachodnie;
  • 9 – 11 czerwca 2014. – w Konstancy odbyła się konferencja dotycząca strategii UE wobec regionu Dunaju; w spotkaniu brali udział przedstawiciele BiH
  • 18 czerwca 2010 r. – prokurator generalny Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (ICTY) Serge Brammertz przedstawił w Radzie Bezpieczeństwa ONZ raport dotyczący współpracy państw bałkańskich z Trybunałem;
  • 29 lipca 2010 r. – parlament Bośni i Hercegowiny nie przyjął ustawy o spisie powszechnym. W związku z bojkotem posiedzenia przez partię bośniackich Serbów nie udało się zebrać kworum;
  • 2–3 września 2010 r. – prezydent Turcji Abdullah Gul złożył wizytę w Bośni i Hercegowinie;
  • 14 września 2010 r. – parlament Republiki Serbskiej w Bośni i Hercegowinie przyjął ustawę o własności państwowej, na mocy której władze republiki przejmują kontrolę nad nieruchomościami państwowymi znajdującymi się na terenie RS;
  • 3 października 2010 r. – w Bośni i Hercegowinie odbyły się wybory do Prezydium BiH i parlamentów na szczeblu centralnym, dwóch części składowych (entitetów) i kantonów. Ponadto obywatele Republiki Serbskiej wybierali prezydenta i wiceprezydenta;
  • 7 października 2010 r. – Parlament Europejski przyjął propozycję Komisji Europejskiej dotyczącą zniesienia przez państwa strefy Schengen obowiązku wizowego dla obywateli Albanii oraz Bośni i Hercegowiny;
  • 8 października 2010 r. – w Sarajewie złożył wizytę komisarz ds. Rozszerzenia UE Stefan Fule, gdzie spotkał się z nowymi członkami prezydium BiH;
  • 12–13 października 2010 r. – sekretarz stanu USA Hillary Clinton odwiedziła Bośnię i Hercegowinę, Serbię oraz Kosowo;
  • 8 listopada 2010 r. – Rada UE ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych jednogłośnie podjęła decyzję o zniesieniu obowiązku posiadania wiz krótkoterminowych (na 3 miesiące) dla obywateli BiH oraz Albanii przekraczających granicę obszaru Schengen;

2011

  • 7 kwietnia 2011 r. – spółka BH-Gas – operator gazowy Bośni i Hercegowiny – podpisała memorandum o współpracy z konsorcjum TAP, realizującym projekt budowy gazociągu transadriatyckiego, którym ma być transportowany kaspijski gaz z Grecji przez Albanię do Włoch;
  • 13 kwietnia 2011 r. – Zgromadzenie Narodowe Republiki Serbskiej przyjęło uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie legalności ustaw narzuconych przez Wysokiego Przedstawiciela dla BiH, a w szczególności regulacji dotyczących uprawnień sądów i prokuratury na poziomie centralnym państwa;
  • 13 maja 2011 r. – w wyniku negocjacji szefowej unijnej dyplomacji Catherine Ashton i prezydenta Republiki Serbskiej Milorada Dodika władze RS wycofały się z planów przeprowadzenia referendum w sprawie legalności ustaw narzuconych przez Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie;
  • 6 października 2011 r. – państwa sygnatariusze Traktatu o Wspólnocie Energetycznej (Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Czarnogóra, Kosowo, Macedonia, Mołdawia, Serbia oraz Ukraina) podczas posiedzenia rady ministerialnej w Kiszyniowie wprowadziły zmiany do traktatu o WE, zobowiązując się wdrożyć do stycznia 2015 roku unijne regulacje tzw. trzeciego pakietu energetycznego;
  • 28 grudnia 2011 r. – prawie piętnaście miesięcy po wyborach parlamentarnych w Bośni i Hercegowinie liderzy sześciu największych ugrupowań osiągnęli kompromis w kwestii składu rządu centralnego, ustaw o spisie powszechnym oraz pomocy publicznej dla przedsiębiorstw, których przyjęcie było jednym z głównych warunków pogłębiania integracji z UE, a także o budżecie na rok 2011 i 2012;

2012

  • 3 lutego 2012r. – Parlament przyjął ustawę o spisie powszechnym oraz pomocy publicznej
  • 10 lutego 2012 r. – został zaprzysiężony nowy rząd na poziomie centralnym. Na czele dziesięcioosobowej Rady Ministrów BiH stanął po raz pierwszy bośniacki Chorwat – ekonomista Vjekoslav Bevanda. Czterech ministrów reprezentuje ugrupowanie bośniackie,
    a po trzech partie serbskie i chorwackie;
  • 13 lutego 2012r. – na nadzwyczajnej sesji nowo powołany rząd zaakceptował budżet
  • 15 maja 2012 r. – były dowódca armii Serbów bośniackich Ratko Mladić stanął przed sądem w Hadze, oskarżony o czystki etniczne w Bośni. Mladić był oskarżany o 11 zbrodni wojennych i zbrodnie przeciwko ludzkości (w tym ludobójstwo);

2013

  • 28 kwietnia 2013 r. – sąd Bośni i Hercegowiny wydał rozkaz aresztować na miesiąc Zivko Budimira (prezydenta Federacji Bośniacko-Chorwackiej) pod zarzutem korupcji. Zivko Budimir został aresztowany wraz z co najmniej 17 innymi podejrzanymi.

2014

  • 3 lutego 2014 r. – rozpoczęcie zamieszek w Bośni i Hercegowinie w mieście Tuzla, spowodowanych prywatyzacją większych przedsiębiorstw i ogłoszeniem ich upadłości – setki ludzi pozostało bez pracy;
  • 4 lutego 2014r. – kontynuacja protestów, pracownicy firm Dita, Polihem, Guming, Konjuh starli się z policją; społeczeństwo domagało się głównie odszkodowań

Jednocześnie protesty zaczynają się w Sarajewie, Mostarze, Zenicy i kilku innych miastach.

  • 6 lutego 2014r. – liczba protestujących wzrasta do sześciu tysięcy; 6 protestujących oraz 12 policjantów zostało rannych; tego samego dnia protestowało 200 osób w Mostarze oraz 150 mieszkańców Zenicy; polica rozpoczęła używanie gazu łzawiącego[3]
  • 7 lutego 2014r. – podczas protestów rannych zostało około 130 osób; burmistrz Brčko został wzięty jako zakładnik na krótki czas[4]; w tym samym dniu w Sarajewie podpalona została przez demonstrantów siedziba sarajewskiego kantonu, częściowo zniszczony został budynek Prezydium Republiki Bośni i Hercegowiny; ówczesny premier Bośni
    i Hercegowiny – Nermin Nikšić – powiedział podczas spotkania z dziennikarzami,
    że chuligani tworzą w państwie chaos; premier kantonu tuzlańskiego Sead Čaušević podaje się do dymisji; na stanowisku zastępuje go Bahrija Umihanić. Całe władze kantonu zenicko-dobojskiego proponują dymisję.
  • 8 lutego 2014 r. – zamieszki przekształcają się w pokojowe manifestacje; protesty trwają
    w wielu miastach Bośni i Hercegowiny, między innymi Mostarze, Banja Luce, Jajcach, Bihaciu; tego dnia podał się do dymisji Suad Zelijković – premier kantonu sarajewskiego, na tym stanowisku zastąpił go
    Muhamed Kozadra.[5]
  • maj 2014 – Bałkany Zachodnie (w szczególności BiH, Serbia i częściowo Chorwacja) zostają dotknięte wielkimi powodziami; w Bośni i Hercegowinie około 1,5 mln osób straciło dobytek,
  • 12 października 2014r. – odbywają się w Bośni i Hercegowinie wybory powszechne – wybory członków Prezydium oraz Izby Reprezentantów na 4-letnią kadencję; ponadto, wybierano przedstawicieli organów na szczeblu kantonalnym oraz federalnym.
  • Liczba osób uprawnionych do głosowania – 3 278 908
  • Liczba osób uprawnionych do głosowania za granicą – 42 139

 
 
WYNIKI WYBORÓW 2014 w BOŚNI i HERCEGOWINIE
Wyniki wyborów do Prezydium Bośni i Hercegowiny[6]
Do Prezydium Bośni i Hercegowiny wybrani zostali: Boszniak Bakir Izetbegović, Chorwat Dragan Čović oraz Serb Mladen Ivanić.
Wyniki wyborów dotyczące kandydatów boszniackich (okręg wyborczy nr 701) :

Izetbegović Bakir – SDA 247 235 głosów 32,867%
Radončić Fahrudin - SBB 201 454 głosy 26,781%
Suljagić Emir – DF 114 334 głosy 15,199%
Hadžiomerović Bakir - SDP 75 369 głosów 10,019%
Halilović Sefer – BPS 66 230 głosów 8,804%
Cerić Mustafa - niezależny 33 882 głosów 4,504%
Bajramović Džebrail – SD BiH 5041 0,670%
Kebo Mirsad - niezależny 3893 0,518%
Tuzlić Halil - niezależny 3162 0,420%
Žigić Adil - niezależny 1637 0,218%

 
Wyniki wyborów dotyczące kandydatów chorwackich (okręg wyb. nr 702):

Čović Dragan – HDZ BiH 128 053 52,204%
Raguž Martin – HDZ 1990 94 695 38,605%
Budmir Živko – SpiP 15 368 6,265%
Popović Anto - DF 7179 2,927%

 
Wyniki wyborów dotyczące kandydatów serbskich (okręg wyborczy nr 703):

Ivanić Mladen – SDS, SNS 317 799 48,70%
Cvijanović Željka – SNSD-DNS-SP 310 867 47,635%
Zmijanjac Goran - SPP 23 936 3,668%

 
Wyniki wyborów do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Parlamentarnego Bośni
i Hercegowiny w 2014 roku[7]

Partia Federacja Bośni i Hercegowiny Republika Serbska Głosy razem Mandaty razem
Głosy % Głosy %
SDA 274 057 27,87% 31 337 4,84% 305 394 10
SNSD 5 842 0,59% 249 182 38,48% 255 024 6
SDS - - 211 562 32,67% 211 562 5
DF 150 767 15,33% - - 150 767 5
SBB 142 003 14,44% - - 142 003 4
HDZ + HSS + HDKU + HSP dr A. Starčević + HSP H-B 119 468 12,15% 3 554 0,55% 123 022 4
SDP BiH 92 906 9,45% 15 595 2,41% 108 501 3
PDP, NDP 194 0,02% 50 322 7,77% 50 516 1
HDZ 1990 40 113 4,08% - - 40 113 1
BPS 35 866 3,65% 2 452 0,38% 38 318 1
DNS, NS,
SRS-Budućnost Srpske
- - 37 052 5,72% 37 052 1
A-SDA 22 088 2,25% - - 22 088 1
Pozostałe komitety (16) 100 001 10,17% 46 559 7,19% 146 560 0

 
Wyniki wyborów do Izby Reprezentantów Parlamentu Federacji Bośni i Hercegowiny
w 2014 roku[8]

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 275 728 27,79% 29
SBB 145 946 14,71% 16
DF 128 058 12,90% 14
Koalicja 118 375 11,93% 13
SDP BiH 100 626 10,14% 11
HDZ 1990 40 125 4,04% 4
BPS 36 873 3,72% 4
SBiH 32 790 3,30% 3
A-SDA 22 334 2,25% 2
NS 15 248 1,54% 1
Laburisti BiH 5 607 0,57% 1
Pozostałe komitety 70 632 7,11% 0
RAZEM 992 342 100,00% 98

 
Wyniki wyborów na Prezydenta i Wiceprezydenta Republiki Serbskiej w 2014 roku[9]

Kandydat Partia Głosy %
Dodik Milorad SNSD-DNS-SP 303 496 45,398%
Tadić Ognjen SDS, SNS 296 021 44,28%
Salkić Ramiz SBiH, SDA, HSP BiH, SBB BiH, DF 24 294 3,63%
Tokić Sejfudin A-SDA 11 312 1,69%
Jovčić Dragomir SPP 7 569 1,13%
Suljkanović Enes SDP BiH 6 809 10,2%
Jerković Josip HDZ BiH, HSS BiH, HKDU BiH, HSP Herceg-Bosne 6 562 0,98%
Vlajki Emil PEiSP 3 202 0,48%
Horić Amir BPS 2 216 0,33%
Stojaković Sanda KP BiH 959 0,14%
Marković Vladan niezależny 948 0,14%
Stojanović Milko niezależny 873 0,13%
Blažanović Ivo DSI BiH 812 0,12%
Nešković Mladen niezależny 783 0,12%
Bešić Senad niezależny 754 0,11%
Palić Samir SDU BiH 605 0,09%
Sedlo Toma SPiP 582 0,09%
Muharemović Indira PS 565 0,09%
Čenaj Petrit niezależny 166 0,03%

 
Wyniki Wyborów do Zgromadzenia Narodowego Republiki Serbskiej w 2014 roku[10]

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 213 645 32,24% 29
SDS, PUP, SRS, RS 173 742 26,22% 24
DNS, NS, SRS-Budućnost Srpske 61 140 9,23% 8
PDP 48 848 7,37% 7
SDBiH, SDA, HSP BiH, SBB BiH, DF 34 952 5,28% 5
NDP 33 966 5,13% 5
SP 33 692 5,09% 5
Pozostałe komitety 62 583 9,44% 0
 

 
Szczegółowy wykaz wyników wyborów do Zgromadzenia Narodowego Republiki Serbskiej 2014 w poszczególnych okręgach wyborczych (Izborna jedinica) – tabele uwzględniają partie, które otrzymały mandaty[11]
IZBORNA JEDINICA 1

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD – Milorad Dodik 19 104 25,984% 2
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 15 648 21,283% 2
DNS-NS-SRS 14 887 20,248% 1
DOMOVINA 7 726 10,508% 1
PDP 5 655 7,691% 1
SDP BIH 3 027 4,117%  
NARODNI DEMOKRATSKI POKRET 2 980 4,053%  
SOCJALISTKIČKA PARTIJA 2 254 3,066%  
 

 
IZBORNA JEDINICA 2

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 30 154 40,855% 3
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 21 318 28,833% 2
PDP 4 974 6,739% 1
DNS-NS-SRS 4 791 6,491% 1
 

 
IZBORNA JEDINICA 3

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 53 431 37,174% 5
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 30 128 20,961% 3
DNS-NS-SRS 12 371 8,607% 1
PDP 10 716 7,455% 1
NARODNI DEMOKRATSKI POKRET 9 806 6,822% 1
SOCJALISTIČKA PARTIJA 8 809 6,129% 1
 

 
IZBORNA JEDINICA 4

Partia Głosy % Suma mandatów
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 11 024 29,594% 2
SNSD – Milorad Dodik 10 166 27,291% 2
 

 
IZBORNA JEDINICA 5

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 18 464 29,132% 2
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 16 533 26,085% 2
DOMOVINA 6 007 9,478% 1
DNS-NS-SRS 5 005 7,897% 1
 

 
IZBORNA JEDINICA 6

Partia Głosy % Suma mandatów
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 30 933 32,256% 3
SNSD 24 771 25,831% 3
DNS-NS-SRS 9 249 9,645% 1
PDP 8 675 9,046% 1
NARODNI DEMOKRATSKI POKRET 5 611 5,851% 1
 

 
IZBORNA JEDINICA 7

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 17 688 27,937% 2
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 15 192 23,955% 2
DOMOVINA 7974 12,595% 1
DNS – NS - SRS 5 248 8,289% 1
PDP 4 590 7,250% 1
 

 
IZBORNA JEDINICA 8

Partia Głosy % Suma mandatów
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 15 540 35,229% 2
SNSD 15 191 34,438% 2
 

 
IZBRONA JEDINICA 9

Partia Głosy % Suma mandatów
SNSD 24 696 36,919% 3
SDS/PUP/RADIKALI-SRS RS 17 508 26,173% 2
PDP 5 263 7,868% 1
NDP 4 495 6,720% 1
 

 
Skupštine kantona u FBiH[12]
UNSKO-SANSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 31 525 32,386% 10
A-SDA-KSPP ZAJEDNO ZA USK 16 526 16,977% 6
DEMOKRATSKA FRONTA ŽELJKO KOMŠIĆ 11 212 11 518% 4
SDP 10 550 10,838% 4
SBB 9 490 9,749% 3
LABURISTIČKA STRANKA BIH 5 290 5,434% 2
SPP-DNZ-SP/U 3 141 3,227 1
 

 
POSAVSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
HDZ BiH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 5 681 32,922% 7
HDZ 1990 HRVATSKA DEMOKRATSKA ZAJEDNICA 5 123 29,688% 7
SDA 2 095 12,141% 3
POSAVSKA STRANKA 1 073 6,218% 1
HSP BIH-DSI 660 3,825% 1
SBB 636 3,686% 1
SDP 523 3,031% 1
 

 
TUZLANSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 68 397 32,229% 13
SDP 29 078 13,702% 6
SBB 26 339 12,411% 5
DEMOKRATSKA FRONTA – ŽELJKO KOMŠIĆ 23 259 10,960% 4
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 17 751 8,364% 3
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 9 415 4,436% 2
BPS – SEFER HALILOVIĆ 9 339 4,401% 2
 

 
ZENIČKO-DOBOJSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 46 811 28,603% 11
SBB 32 090 19,608% 8
DEMOKRATSKA FRONTA – ŽELJKO KOMŠIĆ 20 553 12,559% 5
SDP BIH 18 519 11,316% 4
HDZ BIH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 9763 5,966% 2
A-SDA 9 121 5,573% 2
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 7 267 4,440% 2
BPS – SEFER HALILOVIĆ 6 391 3,905% 1
 

 
BOSANSKO-PODRINJSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 3 114 22,027% 6
SBB 2 613 18,483% 5
STRANKA ZA BOSNU I HERCEGOVINU 1 207 8,538% 2
SDP BIH 1 191 8,425% 2
DEMOKRATSKA FRONTA – ŽELJKO KOMŠIĆ 957 6,769% 2
STRANKA ZA BOLJE GORAŽDE 896 6,338% 2
BPS – SEFER HALILOVIĆ 828 5,857% 2
NOVI POKRET BIH 805 5,694% 1
STRANKA DIJASPORE BOSNE I HERCEGOVINE 677 4,789% 1
LIBERALNA STRANKA – LS BIH 607 4,294% 1
A-SDA 524 3,707% 1
 

 
SREDNJOBOSANSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 28 458 25,695% 8
HDZ BIH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 25 213 22,765% 8
SBB 12 148 10,969% 4
SDP BIH 12 041 10,872% 4
DEMOKRATSKA FRONTA 9 443 8,526% 3
HDZ 1990 HRVATSKA DEMOKRATSKA ZAJEDNICA 7 492 6,765% 2
HSP BIH 3 501 3,161% 1
 

 
HERCEGOVAČKO-NERETVANSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
HDZ BIH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 31 910 31,249% 11
SDA 20 610 20,829% 7
HDZ 1990 8 916 9,011% 3
SBB 8 308 8,396% 3
SDP BIH 7 645 7,726% 3
DEMOKRATSKA FRONTA 5 619 5,679% 2
BPS – SEFER HALILOVIĆ 3 646 3,685% 1
 

 
ZAPADNO- HERCEGOVAČKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
HDZ BIH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 19 208 56,564% 14
HDZ 1990 5 117 15,069% 4
HSP BIH-DSI 2 204 6,596% 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJTAK 1 906 5,613% 1
HSP DR. ANTE STARČEVIĆ BIH 1 521 4,479% 1
HRVATSKI SAVEZ HKDU - HRAST 1 108 3,263% 1
 

 
 
KANTON SARAJEVO

Partia Głosy % Suma mandatów
SDA 52 844 25,016% 10
DEMOKRATSKA FRONTA 36 129 17,103% 7
SBB 35 179 16,653% 7
SDP BIH 19 866 9,404% 4
NAŠA STRANKA 16 271 7,702% 3
BPS – SEFER HALILOVIĆ 10 165 4,812% 2
BOSS – BOSANSKA STRANKA MIRNES AJANOVIĆ 7 920 3,749% 2
 

 
LIVANJSKI KANTON

Partia Głosy % Suma mandatów
HDZ BIH, HSS, HKDU BIH, HSP HERCEG BOSNE 9 070 30,567% 9
HDZ 1990 4 497 15,155% 4
SNSD 3 503 11,805% 3
HRVATSKA NEZAVISNA LISTA –  HNL 2 287 7,707% 2
SDA 2 144 7,225% 2
NARODNA STRANKA RADOM ZA BOLJITAK 1 750 5,898% 2
HSP BIH-HSS STJEPANA RADIĆA 1 646 5,547% 2
SDP SOCIJALDEMOKRATSKA PARTIJA BIH 1 306 4,401% 1
 

 
 
 
 
2015
10 marca 2015r. – Bośnia i Hercegowina przyłącza się do koalicji przeciwko ISIS, przeznaczając na ten cel amunicję do Iraku;
11 marca 2015r. – Ambasador USA w BiH – Maureen Cormack – odwiedza Srebrenicę;
1 kwietnia 2015r. – przyjęcie budżetu kantonu Sarajewo na 2015 rok;
30 kwietnia 2015r. – przyjęcie budżetu BiH na 2015 rok;
13-14 maja 2015r. – Minister Spraw Zagranicznych BiH Igor Crnadak bierze udział w spotkaniu ministrów spraw zagranicznych NATO w Antalya;
4 czerwca 2015r. – potwierdzony zostaje oficjalny plan i program wizyty Angeli Merkel w Bośni i Hercegowinie;
6 czerwca 2015r. – Bakir Izetbegović odbywa spotkanie z brytyjskim premierem – Davidem Cameronem;
16 czerwca 2015r. – według oficjalnych informacji, prezydent Serbii Nikolić nie odbędzie wizyty w Sarajewie;
25 czerwca 2015r. – Szwajcaria podejmuje ostateczną decyzję – przeprowadzona będzie ekstradycja Nasera Oricia do Bośni i Hercegowiny;
25 czerwca 2015r. – Moskwa wspiera ideę referendum w Republice Serbskiej;
6 sierpnia 2015r. – Dyrektor Państwowej Służby Śledczej i Ochronnej (SIPA), Goran Zubac, zostaje zdymisjonowany;
5 września 2015r. – spotkanie Dragana Čovicia z chińskim Prezydentem – Xi Jinpingiem;
7 września 2015r. – Mektić zaprzecza istnieniu obozów szkolących terrorystów na terenie Bośni i Hercegowiny;
10-12 września 2015r. – wizyta Kolindy Grabar-Kitarović w Bośni i Hercegowinie;
20 września 2015r. – Nermin Nikšić wybrany na przewodniczącego Socjaldemokratycznej Partii Bośni i Hercegowiny;
1 października 2015r. – Denis Zvizdić ogłasza, że Bośnia i Hercegowina jest gotowa przyjąć uchodźców;
25 października 2015r. – Izba Reprezentantów Bośni i Hercegowiny przyjmuje ustawę o służbie cywilnej;
5 listopada 2015r. – Dodik nie jest usatysfakcjonowany wizytą Vučicia w Sarajewie; według polityka, rząd serbski źle wybrał decydując się na uczynienie z BiH partnera w negocjacjach na temat budowania lepszych relacji w regionie;
28 listopada 2015r. – Denis Zvizdić poinformował z Chin, że podczas swojego spotkania
z chińskim Premierem Li Keqiangiem rozmawiał między innymi na temat zwiększenia linii kolejowej Budapeszt – Belgrad do Sarajewa;

9 grudnia 2015r. – w Brukseli odbywa się konferencja poświęcona 20.rocznicy ratyfikowania Układu w Dayton;
10 grudnia 2015r. – ratyfikacja umowy pomiędzy Czarnogórą a Bośnią i Hercegowiną na temat granicy między państwami – region Sutorina pozostaje czarnogórski;
14 grudnia 2015r. – 20 rocznica ratyfikowania w Paryżu Układu z Dayton;
 
2016
Styczeń 2016r. – bośniacka Krajowa Rada Sądownictwa i Prokuratury zakazuje noszenia symboli religijnych w instytucjach sądowych w całej Bośni i Hercegowinie;
13 stycznia 2016r. – Prezydent Republiki Serbskiej Milorad Dodik ogłosił, że referendum
w Republice Serbskiej na temat jurysdykcji odbędzie się w marcu lub kwietniu;

15 stycznia 2016r. – Prezydent Serbii Tomislav Nikolić ogłasza, że jest przeciwny referendum na temat spraw sądowniczych w Republice Serbskiej;
20 stycznia 2016r. – Dragan Čović spotyka się z Ambasadorami państw UE (Wielka Brytania, Niemcy, Włochy, Francja);
1 lutego 2016r. – liczne protesty zorganizowane w dniu Światowego Dnia Hidżabu – skutek decyzji bośniackiej KRSiP;
15 lutego 2016r.  – Bośnia i Hercegowina składa wniosek o członkostwo w UE;
11 marca 2016r. – wizyta robocza Ministra Spraw Zagranicznych BiH Igora Crnadaka
w Warszawie – spotkanie z polskim MSZ – Witoldem Waszczykowskim;

13 kwietnia 2016r. – wizyta Kolindy Grabar-Kitarović, Prezydent Chorwacji, w Mostarze – wykład na uniwersytecie;
25 kwietnia 2016r. – spotkanie Bakira Izetbegovicia z Fahrudinem Radončiciem, szefem Porozumienia na Rzecz Lepszej Przyszłości;
6 maja 2016r. – ogłoszenie nowych, lokalnych wyborów na dzień 2 października 2016.[13] Wybory będą obejmować 78 rad (urzędów) miejskich w Federacji BiH, 57 w Republice Serbskiej, 131 burmistrzów gmin w Bośni i Hercegowinie, 4 Rady Miejskie w Federacji BiH (Bihać – 30 mandatów do obsadzenia, Tuzla – 31 mandatów, Zenica – 31 mandatów, Široki Brijeg – 25 mandatów), 6 zgromadzeń miejskich w Republice Serbskiej (Prijedor –
31 mandatów, Bijeljina – 31 mandatów, Banja Luka – 31 mandatów, Doboj – 31 mandatów, Zvornik – 31 mandatów, Trebinje – 31 mandatów), 10 burmistrzów miast w Bośni
i Hercegowinie, zgromadzenie w Dystrykcie Brčko – 31 mandatów;

7 maja 2016r. – spotkanie Premiera BiH Denisa Zvizdicia z Ambasadorem Islamskiej Republiki Iranu – rozmowy na temat pogłębienia współpracy;
7 maja 2016r. – oficjalne otwarcie meczetu Ferhadija w Banja Luce; Prezydent Republiki Serbskiej Milorad Dodik nie wysyła żadnych przedstawicieli na otwarcie, ponieważ uważa,
że tego typu religijne wydarzenia nie powinny być związane z polityką;[14]

10 maja 2016r. – Husein Husejnović zapowiada, że będzie kandydował w wyborach na burmistrza Srebrenicy – będzie niezależnym, boszniackim kandydatem; reprezentantem partii serbskich w tych wyborach będzie Mladen Grujičić;

 
[2] Tekieli, Stanisław: Bośnia i Hercegowina wobec pytania o tożsamość Kosowo – kwestia ostatecznego statusu [online] Ośrodek Studiów Wschodnich, 15 sierpnia 2003 [Dostęp: 12 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.osw.waw.pl/pl/publikacje/prace-osw/2003-08-15/bosnia-i-herceg...
[3] Bosnian police use tear gas as more unrest rocks Tuzla [online] refrl.org, 6 lutego 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.rferl.org/content/bosnia-tuzla-unrest/25255814.html
[4] Violent Anti-Govt Protests Spread Across Bosnia [online] abcnews.go.com, 7 lutego 2014 [Dostęp: 11 maja 2016].
[5] Bosnia draws back from unrest, protesters vow to persist [online] reuters.com, 8 lutego 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.reuters.com/article/us-bosnia-unrest-idUSBREA170IH20140208
[6] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/PredsjednistvoBiH/Default.aspx
[7] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/ParlamentBIH/ZbirniRezultate.aspx
[8] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/ParlamentFBIH/ZbirniRezultate.aspx
[9] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/PredsjednikRS/Nivo.aspx
[10] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/NarodnaSkupstinaRS/ZbirniRezulta...
[11] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 12 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/NarodnaSkupstinaRS/Default.aspx
[12] Potvrđeni rezultati općih izbora 2014 godine [online] izbori.ba, 10 listopada 2014 [Dostęp: 11 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://izbori.ba/Potvrdjeni2014/Finalni/SkupstineKantone/Default.aspx
[13] Decision on announcing and administering 2016 local elections [online] izbori.ba, 6 maja 2016 [Dostęp: 12 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.izbori.ba/Lokalni_izbori_2016/Default.aspx?Lang=6
[14] What Dodik said at the Opening of Ferhadija Meeting? [online] sarajevotimes.com, 8 maja 2016 [Dostęp: 13 maja 2016]. Dostępny w Internecie: http://www.sarajevotimes.com/what-dodik-said-at-the-opening-of-ferhadija...
Autor publikacji: 
INTERMARIUM: