CHRONOLOGIA 1984 – 2016

RUMUNIA
 
CHRONOLOGIA 1984 – 2016
 
Stanisław Bielei rocznik 2012/2013, Andrij Szablia rocznik 2015/2016

1984  
  17 marca - Ion Iliescu stracił stanowisko przewodniczącego Narodowej Rady Wód i został dyrektorem Wydawnictw Technicznych
 
październik - IV Dyrekcja Securitate i jednostka UM 0110 wykryły konspirację grupy nazwanej „Corbii” („Kruki”), która miała dokonać zamachu stanu w dniach 15-17 tego miesiąca, podczas wizyty Nicolae Ceauşescu w RFN
 
1 grudnia - Na czele DIE stanął Aristotel Stamatoiu, poprzednio szef i z-ca szefa Dyrekcji III
1985  
  styczeń – założono Komitet Ocalenia Narodowego (Comitetul Salării Naţionale – CSN)
 
luty - Kostyál i lonița znów podjęli kontakty z Militaru, ale Kostyála aresztowano pod zarzutem kradzieży energii elektrycznej (15.03.1985)
 
13 maja - ambasador David Funderburke podał się do dymisji na znak protestu przeciwko popieraniu Ceauşescu przez Amerykę.
 
wrzesień-pażdziernik - powstała tajna chadecka Actiunea Romania Democrata (Akcja na rzecz Demokratycznej Rumunii)
 
listopad - Gen. Constantin Olteanu, do którego obowiązków należał nadzór nad operacjami śledczymi, został przyjęty przez Gorbaczowa
1986  
  Spotkanie przywódców krajów socjalistycznych. Ceaşescu odrzuca pierestrojkę. W prasie zachodniej pojawiła się seria artykułow o prawach człowieka w Rumunii.

luty – Ceauşescu bierze udział w XXVII zjeżdzie KPZR; nieoficjalnie spotyka się z Gorbaczowem.
 
lipiec - roku pojawiły się pogłoski o pokojowym planie przekazania władzy przez Ceauşescu  „na przykład Ionowi Iliescu" ”lub komuś innemu i o tworzeniu w Moskwie „gabinetu cieni”.
 
1 czerwca - po głodówce protestacyjnej Lászlo Tökes został przywrócony na niskie stanowisko pomocnika czerwnego pastora Leo Peukera w Timiszoarze

1987  
  Spotkanie Iona Iliescu, Nicolae Militaru, Vasile George, Silviu Brucana z Gelu Voicanem Voiculescu w parku Herăstău w Bukareszcie.
Iliescu publikuje artykuł, w którym nawołuje do pierestrojki.
RWE zaczyna nadawać audycje o łamaniu praw człowieka w Ruminii
 
1 stycznia - po śmierci Peukera, władze zgodziły się by Tökes został pastorem „na próbę”. Jego zwierzchnikiem był lojalny wobec komunisów biskup Oradei Lászlo Papp.
 
luty - doszło do manifestacji w Jassach
 
maj – wizyta Gorbaczowa w Bukareszcie
 
25-27 maja - Michaił Gorbaczow odwiedził Rumunię, ale wbrew spekulacjom nie doszło do spotkania z Iliescu i namaszczenia go na następcę Ceauşescu.
 
27 lipca – zmarł gen. Ion Ioniţă
 
3 wrzesienia - Tudor Postelnicu został awansowany na ministra spraw wewnętrznych
 
5 wrzesinia – szefem Securitate został zawodowy generał bezpieczeństwa Julian Vlad.
 
3 października - w Securitate Postelnicu zastępuje Julian Vlad
 
15 listopada – protest robotników w Braszowie rozlał się na całe miasto, a następnie został brutalnie stłumiony przez siły porządkowe. 
 
21-22 listopada - protestowali studenci w Braszowie
 
2-3 grudnia - protestowali studenci w Timiszoarze, wybuchły niepokoje także w Bukareszcie i Sibiu
1988  
  Początek tzw. systematyzacji wsi.
Rozpoczynają się masove ucieczki ludności za granicę, głównie na Węgry i do Jugosławii.
Iliescu i Militaru tworzą konspiracyjny Front Ocalenia Narodowego (Frontul Salvării Naționale - FSN) poprzez przekształcenie istniejącego od 1984 roku Komitetu Ocalenia Narodowego (Comitetul Salvării Naționale), którego celem było obalenie Ceauşescu drogą przewrotu pałacowego.
 
marzec - zaraz po wyjściu z więzienia Securitate, Voiculescu spotkał się w parku Herastau z Brucanem i starał się dotrzeć do kierowanych przez Iliescu Wydawnictw Technicznych
 
8 marca – w Bułgarii powstaje Ekologiczny Komitet Obrony Ruse, który protestuje przeciwko zatruwaniu Ruse przez zakład przemysłowy w rumuńskim Giurgiu
 
3 kwietnia – Rumunia traci klauzulę najwyższego upzywilejowania w handlu z USA
 
27 kwietnia – Demonstracia MDF w Bukareszcie przeciwko polityce narodowościowej Ceauşescu
 
wrzesień – Silviu Brucan udaje się w podróż do ZSRR, USA, Austrii i Wlk. Brytanii
 
październik - Securitate wyśledziła konspiracyjne spotkanie Voiculescu z 2 osobami, w tym znów z Brucanem
 
1989  
  6 stycznia  - Ceauşescu opowiada się przeciwko zmianom systemu.
 
30 - 31 stycznia -  w Bukareszcie przebywała delegacja sowiecka, kierowana przez Wadima Miedwiediewa
 
14 marca – list otwarty Gheorghe Apostola, Alexandru Bârlădeanu, Corneliu Mănescu, Constantina Părvulescu, Grigore Răceanu i Silviu Brucana (wszyscy to byli wysoci funkcjonariusze partyjni okresu stalinowskiego) do Ceauşescu w sprawie przestrzegania praw człowieka (list nadało RWE).

14 kwietnia – Ceauşescu ogłasza, że Rumunia spłaciła wszystkie długi zagraniczne.
 
3 sierpnia – Ambasador Rumunii na Węgrzech został odwołany na konsultacje.
 
14 sierpnia – Ceauşescu uznaje sygnatariuszy listu otwartego za „agentów obcych mocarstw”.
 
wrzesień – RWE nadaje wezwanie FSN do członków partii, by nie wybierali Ceauşescu na I Sekretarza.
 
16 pażdziernika – Ceauşescu krytykowany na międzynarodowym Forum Ekologicznym w Sofii.
 
20 pażdziernika – Pastor protestancki László Tökes otrzymuje od biskupa rozkaz przeniesienia się z Timişoary do prowincjonalnego Mineu. Odmawia i zamyka się w parefii.
 
11 listopada – Doina Cornea rozpoczyna głodówkę.
 
20-24 listopada – XIV Zjazd RPK; Ceauşescu ponownie wybrany I Sekretarzem; wygłasza antyrosyjskie deklaracje, m.in w sprawie zjednoczenia z Besarabią.
 
1 grudnia – Tökes otrzymuje nakaz wyjazdu z Timişoary do Mineu w terminie do 15 grudnia. Odmawia; sprawa jest nagłaśniana przez RWE.
 
14 grudnia – w Jassach lokalni opozycjoniści próbowali zorganizować manifestację, jednak nie udało im się to, gdyż władze wcześniej rozpracowały spiskowców.
 
16-17 grudnia –  Demonstracje w Timişoary w obronie Tökesa; brutalna akcja policji z użyciem broni palnej; próba aresztowania Tökesa i przymusowego wysłania do Mineu, demonstracje w obronie pastora, Ceauşescu i jego żona wydają rozkaz strzelania; zachodnie media (w tym RWE) informują o sytuacji i wyolbrzymiają liczbę ofiar.

18 grudnia – Ceauşescu udaje się na zaplanowaną wizytę do Iranu.
 
19 grudnia – Premier Constantin Dăscălescu udaje się do Timişoary, gdzie spotyka się z protestującymi, którzy żądają ustąpienia Ceauşescu.
 
20 grudnia – Ceauşescu wraca z Iranu i występuje w telewizji. Protestujący w Timişoarze wzywają do strajku generalnego. RWE informuje o 12 tysiącach zabitych.
 
21 grudnia – Ceauşescu przemawia do tłumu w Bukareszcie. Prowokacje na Placu przed KC powodują ucieczkę zebranych, TV przerywa transmisję i telewidzowie są przekonani, że Ceauşescu uciek, a ten chowa się w budynku KC. Po południu rozpoczynają się demonstracje i walki uliczne, które rozprzestrzeniają się na cały kraj.
 
6:00 – zaczęto przygotowywać kolumny pracowników, którzy mieli wziąć udział w wiecu zarządzonym przez Ceauşescu.
 
9:00 – na Placu Opery zebrały się 100 tys. tłum, do których z balkonu przemówił Fortuna i odczytał Proklamację Rumuńskiego Frontu Demokratycznego.
 
12:00 – rozposzął się wiec przed gmachem KC PCR w Bukareszcie.
 
12:20 – Ceauşescu podjął wystąpienie, przekonując, że wydarzenia w Timiszoarze są zamachem na integralność i niepodległość kraju.
 
12:50 – gen .Milea zadzwonił z budynku KC i żołnierzom przydzielono amunicję.
 
13:41 – gen. Milea wydał rozkaz wysłania pod KC transporterów opancerzonych, chodziło mu zatem o obronę Ceauşescu w gmachu KC.
 
do 14:00 – powstała pierwsza grupa protestujących na Piaţa Romană, zaatakowano samochód płk Securtate Andruţy Ceauşescu, rozpoczęły się pierwsze walki uliczne w stolicy.
 
16:50 – Spiroiu przyjechał do stolicy i z Dowództwa Piechoty próbował połączyć się drogą radiową z oficerem w Hotelu Intercontinental, okazało się to niemożliwe ze względu na silne zagłuszanie tej strefy.
 
17:00 – 19:00 - na bulwarze Magheru na wysokości Hotelu Intercontinental i Uniwersytetu budowanie dużą barykadę.
 
18:00 – Ceauşescu zorganizował telekonferencję. 
 
19:00 – Ceauşescu utworzył w gmachu KC grupę operacyjną w składzie: gen. Milea, mnister Postelnicu, gen. Vlad i płk. Pârcălăbescu, szef sztabu Gwardii Patriotycznych.
 
22 grudnia – od strzału z pistoletu zginął minister obrony narodowej, generał Vasile Milea (do dziś nie jest jasne, czy było to somobójstwo, czy morderstwo). Gen. Voinea wprowadził w życie rozkaz Stănculescu by wojsko nie broniło budynku KC. W tym momencie już nic nie stało na przeszkodzie by lud opanował siedzibę KC.  Ceauşescu ponownie przemawia do tłumu, jednakże zmuszony jest do ucieczki; „ucieka” helikopterem, który w istocie wiezie go na śmierć. Stănculescu – przekazał władzę Iliescu.
Władzę obejmuje FSN; Ion Iliescu – przewodnicący, Dumitru Mazilu – wiceprzewodniczący. Zaczynają sie tworzyć partie polityczne niezwiązane z komunistami: jako pierwsza powstaje PNŢCD.
 
00:25 –  dwa czołgi rozjechały barykadę przy Intercontinentalu.
 
1:20 – rozruchy wybuchły w Braszow.
 
2:48 – rozruchy wybuchły w Făgăraş.
 
8:30 – Ceauşescu zwołał posiedzenie, w nim wzięli udział: Postelnicu, Vlad, Milea, Dincă, szef kancelarii KC Silviu Curticeanu i dytatorska para.
 
9:30 – po zakończeniu posiedzenia i po wydaniu rozkazów sprowadzenia dodatkowych jednostek do Bukaresztu, od strzału z pistoletu zginął Milea.
 
9:50 – Nicolae Ceauşescu wezwał gen. Stănculescu i przekazał mu dowodzenie nad armią oraz nakazał zatrzymanie demonstracji
 
10:30 – gen. Romeo Câmpeanu, wydał rozkaz by nie stosować broni palnej przeciw demonstrantom
 
10:45 – Stănculescu wydał rozkaz wycofania armii do koszar.
 
11:15 - pojawili się pierwsi demonstranci pod TV.
 
11:24 – Voinea wprowadził w życie rozkaz Stănculescu by wojsko nie broniło budynku KC.
 
11:30 – obalony Ceauşescu pokazał się na balkonie KC, siłował przemawiać, ale został wygwizdany.
 
11:44 – pierwszy hedlikopter lądował na dachu, demonstranci dostali się już do KC.
 
12:09 – helikopter wystartował do rezydencji Snagov, znaleźli się w nim Nicolae i Elena Ceauşescu, Emil Bobu, Manea Mănescu oraz płk Florian Raţ i kpt Marian Rusu z Dyrekcji V Securitate.
 
od 12:00 – demonstranci buszowali po budynku KC, aresztowano Dincă i Postelnicu.
 
13:00 –  Petre Roman i Mihai Montanu spotkali się w studio telewizyjnym w KC i postanowili napisać oświadzenie sygnowane Front Jedności Ludu. W tym czasie Ceauşescu dowiedział się, iż demonstranci zajęli budynek telewizji i postanowił lecieć do Piteşti.
 
13:30 – Stănculescu wydał rozkaz (nota nr 38) wycofania wojska do koszar na terenie całgo kraju, rewolucja zakończyła się.
 
17:30 – na balkonie KC pojawili się m.in. Iliescu, Roman, Militaru, Voiculescu, Guşă, Lupoi, Visarion, Nicolaescu. Iliescu ogłosił: „Drodzy wspłóbywatele. Klan Ceauşescu upadł”.
 
18:30 – na Placu Pałacowym przed KC rozpoczął się „atak terrorystów”. Jednocześnie otwarto ogień do budynków MON. Świadek Păcuraru uważał, iż strzelano w tłum z Muzeum Sztuki, z budynku za sklepem Adam pociskami smugowymi czyli dla efektu, by wywołać panikę.
 
23:35 – Iliescu przedstawił w TV Komunikat dla Kraju Rady Frontu Ocalenia Narodowego – Frontul Salvării Naționale - FSN. Władzę obejmuje FSN; Ion Iliescu – przewodnicący, Dumitru Mazilu – wiceprzewodniczący. Zaczynają sie tworzyć partie polityczne niezwiązane z komunistami: jako pierwsza powstaje PNȚCD.
 
18:30 – na Placu Pałacowym przed KC rozpoczął się „atak terrorystów”. Jednocześnie otwarto ogień do budynków MON.
 
23 grudnia:

  • do walk doszło w Sibiu, gen. Stănculscu zaatakował przy użyciu czołgów siedzibę Secu i zniszczył ją. Zginęły 94 osoby a rannych zostało 172 osoby.
  • Iliescu dzwonił do Moskwy z prośbą o interwencję, Iliescu i Burcan zjawili się w ambasadzie sowieckij i poprosili o pomoc wojskową, na co obiecano im każdą pomoc z wyjątkiem wysłania oddziałów zbrojnych.
  • Przez radio ogłoszono, że Rosjani uznali pierwsi proklamację FSN. Straż Graniczna postawiła swoje jednostki w stan alarmu.
  • Po zablokowaniu interwencji sowieckiej przez gen. Guşă nastąpiła jego eliminacja z kierownictwa i ostateczne przejęcie kierownictwa MON przez gen. Militaru, czyli de facto agenturę sowiecką.
  • Zaczęła się akcja „terrorystów”, kórych do dziś nie zidentyfikowano i nie złapano. W nocy wybuchły ciężkie walki w Buzău koło hotelu gdzie mieszkało 50 „turystów” sowieckich. Radio już podawało, iż terrorystami są securişti. Taka propagand legitymizowała ewentualną obcą interwencję „w obronie ludu prez Securitate”.

 
24 grudnia – Ceauşescu wraz z żoną zamordowany w Târgovişte po kilkugodzinnym procesie. Dziennik partyjny „Scânteia” (Iskra) zmienia nazwę na „Adevărul”  (Pravda – nawiązanie do przedwojennej gazety).
 
25 grudnia – ZSRR uznaje władzę FSN
 
26 grudnia – Iiescu zostaje wybrany przewodniczącym FSN. Powstaje rząd FSN: Petre Roman – premier, Silviu Brucan – MSZ, Nicolae Militaru – MON, Mihai Chiţac – MSW. „Adevărul” zaczyna drukować książkę Pacepy.
 
29 grudnia – Media podają oficjalny skład rządu Petre Romana
 
30 grudnia – powstaje inteligencka Grupa na Rzecz Dialogu Społecznego (m.in. Gabriel Liiceanu, Andrei Pleşu, Mihai Şora)

1990  
  styczeń – Reaktywują się kolejne dwie partie historyczne: PNL (Partidul Naţional Liberal – Partia Narodowo Liberalna) i PSDR (Partidul Social Democrat din România – Partia Socjal Demokratycza z Rumunii). UDMR (Uniunea Democratică Maghiară din România – Unia Demokratyczna Węgierska z Rumunii) otrzymuje osobowość prawną. Pojawiają się pierwsze stowarzyszenia społeczeństwa obywatelskiego, GDS (Grupul pentru Dialog Social  - Grupa dla Dialogu Społecznego) i Societatea Timişoara (Stowarzyszenie Timiszoara)
 
6 stycznia – wizyta Eduarda Szewardnadze w Bukareszcie
 
8 stycznia – PNŢCD (Partidul Naţional Ţărănesc Creştin şi Democrat - Partia Narodowo Chłopska Chrześcijańsko Demokratyczna) zostaje pierwszą partia reaktywowana w postkomunistycznej Rumunii.
 
12 stycznia – demonstracja w Bukareszcie; demonstranci domagają się ukarania winnych przelewu krwi.
 
15 stycznia – powstaje liberalna partia PNL
 
23 stycznia – FSN (Frontul Salvării Naţionale - Front Ocalenia Narodowego) ogłasza decyzję o uczestnictwie w wyborach. Na znak protestu Doina Cornea i inni intelektualiści dymisjonuja z CFSN.
 
24 stycznia – W Bukareszcie odbywa się spontaniczny miting na znak protestu wobec zamiaru uczestniczenia w wyborach FSN.
 
28 stycznia – Trzy partie historyczne organizują w Bukareszcie nowy miting protestacyjny. FSN organizuje z kolei kontrmanifestację. Maja miejsce pierwsze negocjacje pomiędzy partiami historycznymi i FSN.
 
29 stycznia – Pierwsza mineriada zorganizowana przez liderów CFSN. Zostają zdewastowane siedziby partii historycznych. Lider PNŢCD, Corneliu Coposu, zostaje ocalony przed furią górników transporterem opancerzonym.
 
2 lutego – powstaje tymczasowy parlament – CPUN (Rada Jednostki Narodowej), do którego wschodzą wszystkie istniejące partie, łącznie z kanapowymi.
 
9 lutego – Oficjalne ukonstytuowanie się CPUN (Consiliul Provizoriu de Uniune Naţională - Prowizoryczne Konsylium Jedności Narodowej), nowego organu legislacyjnego i stojącego na czele państwa. Ion Iliescu zostaje wybrany przewodniczącym CPUN.
 
18 lutego – Druga mineriada.
 
27 lutego – Zredagowanie tekstu Proklamacji z Timiszoary, która zostanie oficjalnie wylansowana 11 marca. Punkt 8-y Proklamacji przewidywał zakaz uczestniczenia w życiu politycznym dla byłych aktywistów komunistycznych i byłych oficerów Securitate na czas trzech kadencji.
15 marca – powstaje nacjonalistyczna partia PUNR.
 
15 – 20 marca – Silne konflikty międzyetniczne w Tîrgu Mureş i w województwach Covasna i Harghita.
 
19-23 marca - Muresz – powołanie SRI z Măgureanu (3 zabitych Węgrów i Rumunów, rannych 190 Rumunów i 88 Węgrów).
III mineriada – miasteczko studenckie 21-IV – 13-VI 1990 przyczyny, skutki, zakaz partii komunistycznej i winni strzelania (po wyborach likwidacja)
 
kwiecień – Nowe formacje polityczne protestują wielokrotnie z powodu przeszkód w prowadzeniu popranej kampanii.
 
22 kwiecień – Początek manifestacji antykomunistycznych z Placu Uniwersyteckiego, połączone z aktami solidaryzowania się w głównych miastach kraju. W manifestacjach uczestniczą także niektórzy z przyszłych liderów CDR (Convenţia Democratică din România – Konwencji Demokratycznej z Rumunii) (Ana Blandiana, Emil Constantinescu, Stelian Tănase, Constantin Ticu Dumitrescu i wielu innych). Wiele z idei i żądań z Placu Uniwersyteckiego stworzyło szkielet ideologiczny przyszłej aktywności CDR.
 
20 kwietnia – wybory prezydenckie i parlamentarne, częściowo sfałszowane; wygrywa Iliescu i FSN, powstaje rząd premiera Petre Romana, będący właściwie kontynuacją popzedniego.
 
maj – Pierwsze wolne wybory w Rumunii postkomunistycznej wygrywa z miażdżącą przewagą FSN. Ion Iliescu wybrany pierwszym prezydentem postkomunistycznej Rumunii.
 
13 – 15 czerwca – Siłowa interwencja władz kończy manifestacje na Placu Uniwersyteckim (Piața Universității). Trzecia mineriada.
 
13 czerwca – W „Białym marszu” solidarności z aresztowanymi manifestantami z Placu Uniwersyteckiego, uczestniczy ponad 250.000 osób.
 
23 lipca – utworzono rozłamową partię PNL – Młode Skrzydło (Aripa Tânără, PNL-AT)
 
25 – 26 października – W Kluż ma miejsce pierwsza Convenţia Naţională a Forumurilor Democratice Antitotalitare (Konwencja Narodowa Antytotalitarnych Forów Demokratycznych).
 
7 listopada – Opublikowanie „Deklaracji założeń Aliansu Obywatelskiego (AC - Alianţa Civică)”, kończącej się zwrotem „Tylko razem może nam się udać”, co stanie się też dewizą CDR.
 
15 listopada – Wielkie manifestacje w głównych miastach dla uczczenia 3-ej rocznicy antykomunistycznej rewolty robotników Braszowu.
 
29 listopada – Powstanie AC, niepartyjnej organizacji pozarządowej, ale uwikłanej w politykę.
 
15 grudnia – Konwencja Narodowa (Convenţia Naţională) AC wybiera Mariana Munteanu przewodniczącym Komitetu Koordynacyjnego (Comitetul de Coordonare). Ukształtowanie CNID (Convenţia Naţională pentru Instaurarea Democraţiei – Narodowa Konwencja dla Ustanowienia Demokracji).
1991  
  14 stycznia – na posiedzeniu parlamentu Bârlădeanu zaatakował otwarcie Romana a brak profesjonalizmu przy uwalnianiu cen.
 
26 lutego – premier przedstawił połoczonym izbom parlamentu stan realizacji reformy gospodarczej oraz założenia programowe na bieżący rok.
 
18 marca – dziewięciu deputowanych FSN opuściło partię na znak protestu przeciwko „liberalnej, a nie socjaldemokratycznej” polityce prowadzonej przez narodowego lidera.
 
1 kwietnia - drugi etap liberalizacji cen, fala strajkowa, Iliescu obiecał CNID, iż w nowym gabinecie bez Romana opozycja otrzyma połowę resortów. Ostatecznie jednak żadna ze stron nie udzieliła koncesji opozycji, którą podzielił stosunek do prezydenta i premiera. (GRA). odejście z MON-u gen. Stanculescu.
 
11 kwietnia – Rumunia podpisala porozumienie z Międzynarodowym Funduszem Walutowym.
 
30 kwietnia – restrukturyzacja rządu, miejsce Stolojana zajął Eugen Dijmărescu. Nowym ministrem obrony został Nicolae Spiroiu.
 
5 – 7 lipca – Na Kongresie AC, Ana Blandiana zostaje wybrana przewodniczącą AC. Oficjalne ogłoszenie założenia PAC (Partidul Alianţei Civice – Partii Aliansu Obywatelskiego), której  przewodniczącym zostaje Nicolae Manolescu.
 
20 lipca – rejestracja nacjonalistycznej Partii Wielkiej Rumunii (Partidul România Mare, PRM). Na czele partii stanał były „nadworny poeta” Ceauşescu – Corneliu Vadim Tudor.
 
24 – 25 sierpnia – Pierwsze Narodowe Porozumienie (Prima Consfătuire Naţională) AC i PAC przyjmuje Deklarację-apel która wyprzedza wiele punktów programu politycznego CDR.
 
10 września – Miron Cozma, przewodniczący Ligi, a także członek władz spółki akcyjnej Diamant SA, wystosował do Romana apel, w którym powtórzył żądania finansowe, a także zaprosił go do odwiędzin doliny Jiu celem dyskusji z górnikami.
 
25 września – Gabinet Petre Romana-a obalony w wyniku czwartej mineriady.
 
13 listopada – Partie z CNID decydują się przyjąć wspólną politykę wyborczą na wybory lokalne z 1992.
 
26 listopada – Partie z CNID, AC i formacje z Demokratycznego Frontu Antytotalitarnego (Frontul Democratic Antitotalitar) podejmują decyzję o utworzeniu koalicji wyborczej i politycznej pod nazwą Konwencja Demokratyczna (Convenţia Democratică), której symbolem wyborczym jest klucz. Członkami założycielami Konwencji są: PNȚCD, PNL, PSDR, UDMR, PER, PAC, Partidul Unităţii Democratice (Partia Jedności Demokratycznej), Uniunea Democrat Creştină (Unia Demokratyczno Chrzescijańska), AFDPR, AC, Sindicatul Politic „Fraternitatea” (Syndykat polityczny „Braterstwo”), Uniunea Mondială a Românilor Liberi (Światowa Unia Wonych Rumunów), Solidaritatea Uniwersitară (Solidarność Uniwersytecka), „România Viitoare” („Przyszła Rumunia”). Corneliu Coposu, przewodniczący PNȚCD, wybrany przewodniczącym CDR.
 
8 grudnia – Referendum w sprawie przyjęcia pierwszej Konstytucji postkomunistycznej Rumunii. Konstytucja została więc uchwalona.
1992  
  luty – W wyniku wyborów lokalnych, CD staje się drugą siłą polityczną w państwie.
 
marzec – Koniec okresu dominacji FSN, wraz z rozłamem i powstaniem nowej partii pod przywództwem Petre Roman-a, przyszłej PD (Partidul Democrat – Partia Demokratyczna).
 
27-29 marca – powstała partia Frontul Democrat al Salvării Naţionale (FDSN)
 
kwiecień – PNL wycofuje się z CD.
 
25 maja – w Klużu AC uroczyście przedstawił Contantinescu jako swojego kandydata na prezydenta.
 
3 czerwca – PNL-AT (Aripa Tânără – Młode Skrzydło) i inne organizacje obywatelskie przyłączają się do CD. Nowa nazwa Konwencji - Convenţia Democratică din România (CDR).
 
24     czerwca – Podpisanie Protokołu CDR i Protokołu dotyczącego sposobu wyboru jednego wspólnego kandydata CDR na stanowisko prezydenta Rumunii.
 
27 czerwca – Emil Constantinescu desygnowany na jedynego kandydata CDR na stanowisko prezydenta Rumunii.
 
3 sierpnia – FER (Federaţia Ecologistă din România – Federacja Ekologiczna z Rumunii) zostaje członkiem CDR.
 
18 sierpnia – Opublikowanie „ Platforma-program Konwencji Demokratycznej z Rumunii dla wyciągnięcia kraju z kryzysu poprzez Prawo, Prawdę, Porozumienie i Reformę”.
 
27 września ‒ wybory prezydenckie. Zwyciężcy I tury: Ion Iliescu ‒ 47,34%, Emil Constantinescu ‒ 31,24%
 
11 października ‒ II tura wyborów. Iliescu (61,43%) wyraźnie pokonał Constantinescu (38,57%)
 
wrzesień-październik – W wyniku wyborów parlamentarnych, CDR staje się najważniejszą siłą opozycyjną, uzyskując 20,16 % głosów i 23,77 % mandatów, przy zwycięstwie wyborczym FDSN. Ion Iliescu ponownie wybrany na prezydenta Rumunii. Prawidłowość wyborów podważana w wyniku dużej liczby głosów unieważnionych.
 
4 listopada – Iliescu powierzył misję utworzenia rządu Nicolae Văcăroiu, z poparciem nacjonalistycznej PUNR (Partia Jedności Narodowej Rumunów), Partii Wielkiej Rumunii (PRM) i postkomunistycznej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSM), FDSN utworzyła w listopadzie nowy rząd, z premierem Nicolae Văcăroiu.
 
19 listopada – połoczone izby parlamentu udzieliły rządowi wotum zaufania.
 
25 listopada – Emil Constantinescu wybrany przewodniczącym CDR, na miejsce Corneliu Coposu.
 
Grudzień – założona Rumuńska Fundacja na rzecz Demokracji (Fundaţia Română pentru Democraţie, FRD) przez Emila Constantinescu.
1993  
  1 lutego – podpisano traktat stowarzyszeniowy ze Wspólmotami Europejskimi.

19-20 lutego – odbył sięKongres PNL-CD, na którym zdecydowano o połączeniu PNL-AT z nową grupą desydentów z pozaparlamentarnogo PNL. Powstała Partia Liberalna (Partidul Liberal)
 
12 czerwca - w Sinai odbył siękongres założeniowy ogólnokrajowej centrali związkowej pod nazwą Confederația Sindicală CNSLR-Frăția.
 
czerwiec – Podpisanie Protokołu funkcjonowania CDR i pierwszego porozumienia o współpracy pomiędzy PD-FSN wskazuje na przyszłą koalicję.
 
9-10 lipca – powstała partia Partidul Democraţiei Sociale din România (PDSR) (która łączyła kilka partii Partidul Socialist Dmeocratic Român (PSoDR), Partidul Republican (PR), Partidul Democrat Cooperatis (PDC), popierających Iliescu.
 
12 grudnia – wotum nieufności wobec gabinetu Văcăroiu.

1994  
  styczeń – Rumunia przystąpiła do programu „Partnerstwo dla Pokoju” jako pierwszy spośród krajów postkomunistycznych.
 
31 marca – FSN wchłonął małą i nieliczącą się Partię Demokratyczną (Partidul Democrat, PD).
 
17 czerwca – politycy CDR podpisali protokół, w którym proponowali utworzenie rządu mniejszościowego, złożonego z reprezentatów opozycji.
 
30 lipca – powstała Partia Solidarności Socialnej (Partidul Solidarității Sociale, PSS), na czele której stanał Mitrea.
 
18 sierpieńia – podpisano protokół o współpracy między Kofederacją Ciorbei i Konwencją Demokratyczną, co spowodowało falę krytyki ze strony pozostałych liderów związkowych.
 
16 pażdziernika – PSS zostało włączone do PDSR
 
26     listopada – Emil Constantinescu zostaje przedstawiony jako przyszły kandydat CDR na wybory prezydenckie z 1996.
 
20 grudnia – PNL ponownie przyjęte do CDR.
 
1995  
  7 stycznia – w Klużu CDR przedstawili „Program autonomii UDMR”, w którym stawiano żądania „autonomii terytorialnej na bazie etnicznej”

20 stycznia – Na poziomie władzy, podpisanie protokołu o współpracy pomiędzy PDSR, PRM, PUNR i PSM („czerwony czworokąt”)
 
luty –  PSDR i UDRM wycofują się z Konwencji; to samo czynią w miesiącu marcu PAC i PL’93.

22 marca – Emil Constantinescu ponownie wybrany na przewodniczącego CDR i desygnowany na jedynego kandydata CDR na przyszłe wybory prezydenckie.
 
19 kwietnia – zbliżenie CDR i PD, odbyło się spotkanie Constantinescu z Romanem, na którym ustalono podstanowe zasady współpracy i koordynacji działań w ramach opozycji w parlamencie.
 
Maj – „Ziua” opublikowała materiały sugerujące, że Iliescu mógł współpracować z KGB. 
 
22 czerwca – oficjalne załoszenie kandydatury Rumunii do przestąpienia do Unii Europejskiej.
 
27 września – utworzenie Unii Socjaldemokratycznej, złożonej z PD oraz PSDR. Roman i Cunescu podpisali stosowne poroumienie.  
 
12 listopada – Śmierć Corneliu Coposu.
 
23 listopada – CDR przedstawia swój dokument polityczny zatytułowany „Kontrakt z Rumunią”.

1996  
  styczeń ‒ Constantin Ticu Dumitrescu został wybrany na senatora z ramienia PNȚCD i od razu prystąpił do pracy nad jak najszybszym uchwaleniem ustawy lustracyjnej.
 
9 lutego – Victor Ciorbea desygnowany na oficjalnego kandydata CDR na stanowisko generalnego burmistrza stolicy.
 
2 i 16 czerwca – wybory lokalne. Obywatel mógł głosować na trzy stopnie władz lokalnych ‒ burmistrów, radnych lokalnych, radnych wojewódzkich. Sukces CDR w wyborach lokalnych. Victor Ciorbea wybrany generalnym burmistrzem stolicy.
Ugrupowanie Wybory na burmistrzów Wybory na radnych lokalnych Wybory na radnych wojewódzkich
Pierwsza tura Druga tura Pierwsza tura Druga tura
PDSR 21,90 25,74 19,11 17,06 16,28
CDR 17,11 30,35 18,33 26,95 19,58
USD 13,33 14,04 12,29 12,21 11,21
Kandydaci niezależni 8,47 7,8 6,17 6,53 -
PSM 6,07 4,21 5,64 8,0 5,03
UDMR 5,39 - 7,14 - 7,24

 
 
lipiec – Partia Alternatywa Rumunii – Partidul Alternativa României (PAR) przyłącza się do Konwencji. Powstaje Alians Narodowo Liberalny – Alianţa Naţională a Liberală (ANL) poprzez ponowne zjednoczenie PL’93 i PAC.
 
3 listopada – CDR na pierwszym miejscu w wyborach parlamentarnych, dokonując pierwszej zmiany władzy po 1989. Emil Constantinescu przechodzi do drugiej tury w wyborach prezydenckich.
 

Partia Wybory do Sejmu Wybory do Senatu
CDR 30,17 30,70
PDSR 21,52 23,08
USD 12,93 13,16
 

 
 
listopad – Porozumienia pomiędzy CDR, USD, i UDMR w sprawie poparcia Emila Constantinescu w drugiej turze wyborów prezydenckich i w sprawie stworzenia przyszłej koalicji.
 
17 listopada – Druga tura wyborów prezydenckich. Emil Constantinescu wybrany prezydentem Rumunii 54,41 % głosów.
 

Kandydat Pierwsza tura wyborów Druga tura wyborów
Emil Constantinescu 28,51 54,41
Ion Iliescu 32,25 45,59

 
 
26 listopada Ion Diaconescu został przewodniczącym Izby Deputowanych, Petre Roman zaś – Senatu.
 
29 listopada – Emil Constantinescu złożył przysięgę jako prezydent.
 
2 grudnia – wymieniono dziewięciu ministrów, przy czym do gadinetu trafili „technokraci”, którzy wcześniej unikali jednoznacznego określenia politycznego.
 
4 grudnia – Podpisanie akordu o współpracy, który daje początek koalicji parlamentarnej i rządowej złożonej z trzech koalicji (CDR, USD, UDMR).
 
6 grudnia – w Palatum Controceni uroczyście podpisano „Porozumienie o solidarności rządowej i parlamentarnej” między CDR, USD i UDMR.

1997  
  10 stycznia – ruszyła ofensywa przeciwko patologiom „demokratury”, aresztowano Mirona Cozmę pod zarzutami między innymi zamachu na władzę państwową.
 
29 stycznia – odbyło się pierwsze posiedzenie Narodowej Rady do Walki z Korupcją i Przestępczością Zarganizowaną (Consiliul Național de Acțiune Împotriva Corupției și Criminalității Organizate)
 
kwiecień – Rumunia przystąpiła do Środkowoeuropejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
 
21 maja – za kadencji Ciorbei, FPS i amerykańska firma Bell Heicopters podpisały umowę, na mocy której spółka ze Stanów Zjednoczonych miała zakupić 70 proc. akcji rumuńskiego producenta śmigłowców IAR Ghimbav w Braszowie. 
 
2 czerwca – podpisano traktat o dobrym sąsiedztwie i współpracy mędzy Ukrainą a Rumunią.
 
11 grudnia – Wotum zaufania w parlamencie dla gabinetu Victora Ciorbea.
 
29 grudnia – minister transportu podał się do dymisji
1998  
  14 stycznia – PD decyduje o wycofaniu poparcia dla gabinetu Victora Ciorbea.
 
22 stycznia – do dymisji podał się Ilie Şerbănescu, minister ds. reformy.
 
28 stycznia – PD wycofuje swoich ministrów z rządu.
 
28 marca – PN wchłonęła PAC, a we wrześniu tego roku również małą Partię Liberalną.
 
30 marca – Dymisja Victora Ciorbea z funkcji premiera i następnie z funkcji burmistrza stolicy. Ciorbea kładzie podwaliny nowej partii, Aliansu Narodowego Chrześcijańsko Demokratycznego – Alianţa Naţională Creştin Democrată (ANCD), która odłączy się od PNŢCD.
 
6 kwietnia – AC ogłasza zawieszenie udziału w CDR.
 
15 kwietnia - Wotum zaufania w parlamencie dla gabinetu Radu Vasile.
 
28 kwietnia – dzień po przesłuchaniu w prokuraturze wojskowej, Gheorghe Trutulesku zniknął w tajemniczy sposób.
 
7 maja – podano do publicznej wiadomości szcegóły dotyczące pierwszego transportu papierosów z przemytu na Otopeni.
 
30 września – rząd Rumunii wydał Rozporządzenie nr 688 o przełożeniu terminu wejścia w życie umowy między FPS oraz BellHelicopter Textron.
 
27 pażdziernika – PAR opuściła rząd, koalicję i KonwencjęDemokratyczną, podając jako przeczyny brak zdecydowania Radu Wasile we wprowadzaniu reform i zbytnią uległość wobec PD.
 
listopad – Kandydat CDR Viorel Lis wybrany burmistrzem stolicy
 
grudzień – Radu Vasile przedstawił projekt zamknięcia części kopalń i tym samym ograniczenia wydobycia o 37 proc.
1999  
  3 stycznia – LSMVJ rozpoczęła strajk generakny w kopalniach przeciwko rządowym planow restrukturyzacji górnictwa.
 
21 stycznia – w Costeşti rozegrała się bitwa górników z siłami porządkowymi. Piąta mineriada.
 
22 stycznia – podpisanie protokołu, na mocy którego rząd praktycznie wycofywał się z planów zamknięcia kopalń.
 
29 stycznia – zdymisjonowano sędziego Dinu Marina, który umożliwił cozmie wyjście na wolność w lipcu 1998 r.
 
16 lutego – wydano nakaz aresztowania Cozmy i innych liderów, jednak górnicy natychmiast stanęli w ich obronie.
 
17 lutego – bitwa w Stoenesti-Olt, okolo 3 tys. górników zostało pokonanych przez siły porządkowe. Cozma i inni przywódcy trafili do aresztu. 6 mineriada.
 
22 kwietnia ‒ otwarcie rumuńskiej przestrzeni powietrznej dla samolotów NATO. Wizyta Constantinescu do Waszyngtonu na uroczyste posiedzenie Rady Północnoatlantyckiej, na której przyjęto plan działań na rzecz dalszego rozszerzenia NATO o nowe kraje, w tym Rumunię.   
 
17 czerwca ‒ umożliwienie przejazdu przez terytorium Rumunii wojskom udającym się do Kosowa w ramach misji stabilizacyjnej.  
 
Listopad ‒  zostało utworzone ANCD. Przewodniczącym został Ciorbea. W wyborach lokalnych w 2000 r. dostali niecałe 0,5% głosów, więc dogadali się z CDR2000 i w wyborach parlamentarnych wystartowali razem.

13 grudnia – Ministrowie PNȚCD składają dymisję z gabinetu. Emil Constantinescu odwołuje z funkcji premiera Radu Vasile. Alexandru Athanasiu mianowany tymczasowo pełniącym obowiązki premiera.
 
14 grudnia – Radu Vasile kładzie podwaliny Grupy Ludowej (Grup Popular), która odłączy się od PNŢCD.
 
17 grudnia – Radu Vasile składa dymisję z funkcji premiera. Emil Constantinescu powołuje na stanowisko premiera Mugura Isărescu, gubernatora Banku Narodowego.

2000  

 

25 lutego – utworzono koalicję o dość ekstrawaganckiel nazwie – Rumuński Biegun Socjalno-demokratyczny (Polul Democrat-Social din Romania – skrót był identyczny jak partii Iliescu)

czerwiec – Wybory lokalne potwierdzają silny upadek CDR. PNL uczestniczyło w wyborach na własnych listach.

Ugrupowanie Wybory na burmistrzów Wybory na radnych lokalnych Wybory na radnych wojewódzkich
Pierwsza tura Druga tura
PDSR 27,37 36,71 25,78 27,44
PD 12,32 12,71 10,40 9,91
PNL 9,06 8,81 7,80 6,96
ApR 8,53 8,54 8,04 7,38
CDR 8,01 11,08 7,27 7,47

 
 
17 lipca – Emil Constantinescu  ogłasza wycofanie się z ubiegania się o nowy mandat, twierdząc, iż był sabotowany przez struktury byłej Securitate.
 
7 sierpnia – PNŢCD, UFD i FER tworzą CDR 2000, do której dołączą później ANCD i Partia Mołdawian (Partidul Moldovenilor). Theodor Stolojan ogłasza swoją kandydaturę na stanowisko prezydenta z ramienia PNL.
 
16 sierpnia – Mugur Isărescu ogłasza swoją kandydaturę na stanowisko prezydenta jako kandydat niezależny, popierany przez CDR 2000 i inne partie i organizacje opozycyjne.
 
7 września – socjaldemokraci, na czele z Alexandru Athanasiu, podpisali pakt z postkomunistami i przystąpili do PDSR.
 
listopad – PNL i PD poparły Iliescu przeciwko Tudorowi, co bobrze rokowało dalszej ewentualnej współpracy.
 
26 listopada – W pierwszej turze wyborów parlamentarnych, CDR 2000 nie przekracza progu wyborczego umożliwiajacego wejście do parlamentu. PDSR plasuje się na pierwszym miejscu, dochodząc po raz drugi od 1989 do władzy.

Partia Wybory do Sejmu Wybory do Senatu
PDSR 36,61 37,09
PRM 19,48 21,01
PD 7,03 7,58
 

 
 
28 listopada - politycy PDSR poinformowali, że partia ta utworzy rząd mniejszościowy na czele z Adrianem Năstase.
 
10 grudnia – Ion Iliescu wybrany prezydentem Rumunii 66,82 % głosów.
grudzień – PDSR podpisuje protokoły o współpracy z PNL i UDMR.

Kandydat Pierwsza tura wyborów Druga tura wyborów
Ion Iliescu 36,35 66,82
Emil Constantinescu 28,34 33,18

27 grudnia - PDSR podpisała protokoły z PNL i UDMR.

28 grudnia – parlament uchwalił, 314 głosami „za” i 145 „przeciw” (PRM i PD), wotum zaufania dla rządu. Premierem został doświadczony i doskonale znany społeczeństwu polityr Adrian Năstase.

2001  
  19 stycznia – odbyła się Narodowa Konferencja PDSR. Nowym przewodniczącym wybrano urzędującego już na stanowisku premiera Năstase.

9 lutego – odbyło się posiedzenie Narodowej Rady Koordynacyjnej partii PD, na której omawiano przyczyny nienajlepszych wynikow wyborów. Traian Băsescu zgłosił chęć kandydowania na stanowisko przewodniczącego partii.

17-18 lutego  – odbył się Kongres PNL. Dotychczasowy przewodniczący, Mircea Ionescu-Quintus, zrezygnował z dalszego pełnenia tej funkcji. Nowym przewodniczącym wybrano Vleriu Stoikę.
 
W marcu Ciorbea podpisał fuzję ANCD z PNȚCD reprezentowanym wówczas przez Andreia Margę (obecnie jest szefem ICR z ramienia PNL) i ANCD znikło. W lipcu 2001 Marga zrezygnował (pożeglował w stronę PNL), zaś PNȚCD podzieliła się na dwie frakcję - szefem jednej był Ciorbea, a drugiej Vasile Lupu i Cătălin Chiriţă. Ciorbea wygrał i zaraz po rezygnacji Margi został tymczasowym przewodniczącym, a w sierpniu 2001 przewodniczącym i był nim do 2007 r., kiedy został wybrany Marian Miluţ.

18-19 maja – przewodniczącym partii PD został  Băsescu.

maj - PUR nie weszłą do PSD, ale PUR i tak calkowicie popirała PSD. PUR zmieniła nazwę, dodając do skrótu dwie leterki – SL, którzy oznaczały „Social Liberal”.

15-16 czerwca - Nadzwyczajny Kongres PSDR i Nadzwyczajna Konferencja Krajowa PDSR ratyfikowały protokół o fuzji dwóch partii. Odbył się Kongres Założycielski nowej formacji o nazwie Partia Socjaldemokratyczna (Partidul Social Democrat, PSD).

16 czerwca – na Kongresie przyjęto dokument, w którym stwierdzano, że integracja ze strukturami euroanlantyckimi jest absolutnym priorytetem.

25 czerwcza - PD wchonęła kanapową partię o nazwie Sojusz Narodowy (Alianţa Naţională), na czele której stał Virgil Măgureanu.

4 pażdziernika  – Rozporządzenie Rządu nr 1006 ustaliło strategie restrukturalyzacji przemysłu stalowego

11 września - w Stanach Zjednoczonych zastały Rumunię w okresie intensyfikacji kontaktów z NATO i przygotowań do przystąpienia do Paktu.

27 września - rząd przyjął „Narodowy plan przystąpienia do NATO”.

18 grudnia - przyjęto „Oficjalną Strategię Bezpieczeństwa Narodowego”, w której podkreślano konieczność integracji z Unią Europejską, a jednocześnie zbliżenie ze Stanami zjednoczonymi.

21 grudnia - rumuński parlament podjął decyzję o udzale wojsk i innego personalu w misji ONZ w Afganistanie.

26 grudnia - Premier Adrian Năstase i jego węgirski odpowiednik Vikrir Orban podpisuą dokument regulujący status mniejszości węgierskiej w Rumunii.

2002  
  19 stycznia - PNL wshłonęła ApR, której lider, Maleşcanu, został wiceprzewodniczacym liberałów.

marzec - w Bukareszcie zorganizowany sympozjum grupującego dziesięć państ aspirujących do NATO (w tym Chorwacje, Albanię i Macedonię).

21-22 listopada - na szczycie NATO w Pradze Rumunia została wraz z siedmioma innymi krajami oficjalnie zaprosona do członkostwa w sojuszu.

2003  
  15 kwientia – na konferencji poświęconej walce z korupcją, zorganizowanej w gmachu parlamentu, Guest ostro skrytykował rząd za tolerowanie nadużyć.
 
13 lipca - powstała partia o nazwie Akcja Ludowa (Acțiunea Populară), na czele której stanał Emil Constantinescu.

czerwiec – Ministerstwo Turystyki poddano reorganizacji – zostało włączone w struktury Ministerstwa Transportu, Agathon zaśstracił posadę.
 
29 sierpnia – Stała Delegacja PNL i Krajowa Konferencja PD wspólnie zdecydowały o konieczności zawiązania do końca 2003 r, trwałego sojuszu.
 
28 września - Kongresy PNL i PD podjęły decyzję o stworzeniu sojuszu politycznego i wyborczego o nazwie „Sprawiedliwość i Prawa” (Dreptate și Adevăr, DA – czili „tak”).

18-19 pażdziernika - odbyło się referendum konstytucyjne. Zaproponowane zmiany miały na celu dostosowanie wymogów prawodastwa krajowego do norm unijnych. Większość mieszkańców popierała tę reforme.

grudzień - Rada Europejska ustaliła kalendarz przystąpienia Rumunii i Bułgarii do UW, ponownie podano 1 stycznia 2007 r. jako pożądaną datę tego aktu.

2004  
  Rok 2004 upłynął pod znakiem narastającej walki politycznej z potrójnymi wyborami: samorządowymi w czrwcu oraz parlamentarnymi i prezydenckimi póżną jesienią. Naprzeciw siebie staneły dwa silny bloki: PSD + PUR i PNL + PD zrzeszone w DA. PRM i UDMR liczyły się coraz mniej, choć w 2004 r. ich elektorat był jeszcze w miarę stabilny.
 
29 marca - przyjęcie Rumunii do NATO.

6 i 20 czerwca – wybory samorządowe. Największe starcie zanotowano w Bukareszcie, gdzie naprzeciw siebie zajęli miesca urzęduacy burmistrz, Traian Băsescu z PD, i ministr spraw zagranicznych, Mircea Geoană z PSD.

Ugrupowanie Wybory na burmistrzów Wybory na radnych lokalnych Wybory na radnych wojewódzkich
PSD 41,83 31,88 32,71
PNL 17,20 15,38 15,99
PD 15,00 12,83 12,79
PUR-SL 4,89 6,34 6,01
UDMR 4,04 4,92 5,67

10 sierpnia – PNA pomownie otwiralałą „śledztwo flota”.

9 września – postał Związek Narodowy (Uniunea Națională) PSD i PUR.

6 pażdziernika – DA wyznaczyły Băsescu jako swojego reprezenta.

28 listopada – wybory parlamentarny (zwycięzcą wyborów parlamentarnych okazał się sojusz PSD-PUD. Za socjaldemokratami uplasował się Sojusz DA) i piersza tura wyborów prezydenckich (wygrał Năstase, drugie miejsce zajął Băsescu, trzecie Tudor)
 
 
 
 

Partia Wybory do Sejmu Wybory do Senatu
PSD-PUR 36,61 37,13
Soujsz DA 31,33 31,77
PRM 12,92 13,63
UDMR 6,17 6,23
 

12 grudnia – druga tura wyborów prezydenckich,  Băsescu został wybrany na prezydenta Rumunii.

Kandydat Pierwsza tura wyborów Druga tura wyborów
Traian Băsescu 33,91 51,23
Adrian Năstase 40,93 48,77

20 grudnia – Băsescu złożył w parlamencie przysięge jako nowy prezydent Rumunii.

22 grudnia  – Băsescu mianował Tăriceanu premierem.

23 grudnia – do istniejącej już koalicji PNL-PD-UDMR dołączyła PUR.

19 grudnia - parlamentaliści Bloku Narodowo-Demokratycznego (Blocul National Democrat, BND) wyrazili poparcie dla rządu tworzonego przez DA.

2005  
  11 stycznia - Iliescu wrócił do PSD i otrzymał honorową legitymację z numerem jeden.
 
16 lutego - przewodniczący PNL, PD, UDMR i PUR podpisali protokoł w sprawie funkcjonowania koalicji rządowej. Powałano organy koordynacyjne koalicji na szceblu państwowym, rządowym, parlamentarnym i wojewódzkim.

maj  – SAR przygotowało kolejne propozacje dla rządu i prezydenta, tym razem dotyczące reform w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
 
25 kwietnia – w Luksemburgu, byli prezydenci Ion Iliescu i Emil Constantinescu na ceremonii podpisania traktatu akcesyjnego Rumunii do Unii Europejckiej.

21 kwietnia - odbył się Kongress PSD, na którym dokonano zmian w zarządzie partii. Przewodniczącym został Geoană, przewodniczącym wykonawczym Năstase.

7 maja - odbył się Nadzwyczajny Kongres PUR, który zadecydował o zmianie nazwy ugrupowania na Partia Konserwatywna (Partidul Conservator, PC), Voiculescu pozostał przewodniczącym. Do tego momentu PUR była partią lewicową, a po przekształceniu w PC przyjęto wytyczne, opart na doktrynie konserwatyzmu.

14 czerwcza – rząd przedstawił parlamentowi projekt zmian w wymiarze sprawiedliwości oraz prawie własniści.

22 czerwca - odbyła się Konferencja Narodowa PD. Przewodniczącym partii został Emil Boc, a przewodniczącym wykonawczym Adrian Videanu.

26 lipca – skandal rządowy, do dymisji padała się minister kultury, Mona Muscă. Powodem był brak konsultacji premiera Tăriceanu z czynnikami partyjnymi przy podejmowaniu dezyzji.

25 sierpnia - osiem organizacji społecznych (APADOR-CH, Stowarzyszenie Pro-Demokracja (Asociaţia Pro Democraţia) i rumuński oddział Transparency internationa, wystosowały list w którym domagały się wprowadzenia jednomandatowych okręgów wyborczych.

19 września – PD opuszczałą organizacji socjalistycznycz i przyjęta do Europejskij Partii Ludowej.

grudzień – utworzono Instytut ds. Badania Zbrodni Komunistycznych w Rumunii.

2006  
  styczeń – sprawa „ciotki Tamary” – krewnej żony Năstase, która była właścicielką majątku o wartości powyżyj miliona euro.

15 marca – z powodu sprawy „ciotki Tamary”, Năstase zrezygnował z funkcji przewodniczącego izby niższej parlamentu, a także przewodniczącego wykonawczego partii.

28 marca – Turianu został przeprowodniczącym CNSAS.

4 kwietnia – przez kilka dni przed siedzibą CNSAS odbywały się protesty, Băsescu przekonał Kolegium CNSAS do ponownego głosowania, które wygrał Claudiu Secaşiu, znany historyk i człowiek mało konfliktowy.

23 maja 2006 r. – wrócili rumuński dziennikarzy, którzy byli porwani w Iraku.

lato  – wybuchł kolejny skandal lustracyjny. Lavina Sandru, deputowana z ramienia małego klubu, podała do mediów informację, że Mona Muscă, były minister kultury, byłą w czasach komunistycznych informatorką Securitate o pseudonimei „Dana”.

grudzień – utwożona Partię Ludową, wychodzą Humaniści TW "Felixa" z rządu zwalczani od wyborów 2004 roku przez prezydenta Băsescu i PD-L

3 grudnia - PC wyszłą z koalicji i rządu, padając identyczne uzasadnienie jak wcześniej Gheorghe Copos – brak poparcia dla zgłaszanuch legislacyjnych.

10 grudnia - na Nadzwyczjnym Zjeżdzie PSd, Iliescu przyznano tytuł honorovego przewodniczącego partii.

15 grudnia - potępienie komunizmu oficjalne - zasługa Băsescu.

27 grudnia 2006  - spotkanie „platformy” Stolojana z liderami demokratów, między innymi z Emilem Bokiem, przewodniczącym PD.

28 grudnia – „platformersi” wystąpili z PNL s utworzyli własne ugrupowanie o nazwie Partia Liberalno-Demokratyczna (Partidul Liberal Democrat, PLD).

2007  
  1 styczeńia - Ruminia przystąpiła do Unii Europejskiej.

Luty - PSD powołuje komisję Dana Voiculescu TW "Felix" ds. zbadania działalności Pezydenta Băsescu (też DIE). Wojna PSD przeciwko Băsescu, w kwietniu zawieszenie prezydenta Băsescu i odwieszenie po nieważnym referendum. Rząd mniejszościowy Tăriceanu i UDMR z poparciem Geoany PSD.

13 lutego  – przegłosowano złożony przez PC wniosek o wotum niufności dla minister sprawieliwości, Monika Macovei, która należała do PD.

28 lutego – utworzono specjalną komisję parlamentarną  ds. Zbadania „działalności niekonstytucyjnej” prezydenta. Na jej czele stanął Dan Voiculescu, który miał osobiste powody do zemsty na prezydencie.

12 marca  – rząd zdecydował o przesunięciu terminu wyborów do Parlamentu Europejskiego na jesień 2007.

21 marca - Komisja ogłosiła raport, według którego Băsescu aż dziewiętnaście razy dopuścił się złąmania lub nadinterpretacji prawa/

26 marca – odbyło się posiedzenie kierownictwa Sojuszu DA, Biuro Polityczne PNL podjęło decyzję o wyjściu z DA, zerwaniu koalicji z PD i utwoezeniu rządu mniejszościowego.

3 kwietnia – parlament udzielił wotum zaufania gebinetiwi, na czele którego ponownie stanął Călin Popescu-Tăriceanu. Rząd uzyskałpoparcie również ze strony PSD.

19 kwietnia – parlament przegłosował, 322 głosami „za” przy 108 „przeciw” i 10 wstrymujących się, wniosek PSD o zawieszenie Băsescu w sprawowaniu funkcji prezydenta.

19 maja 2007 r. referendum ukozało słabość opozycji antyprezydenckiej. Ani PSD, ani PNL nie udało się zmobilizować swoich zwolenników do głosowania.

23 maja – Traian Basescu powrócił do Palatul Cotroceni.

4 czerwca – PD złożyła wnniosek o wotum niufności dla rządu, lecz 11 czerwca został on odrucony.

11 czerwca – upadł złozony przez PD wniosek o wotum nieufności wobec Tăriceanu.

25 pażdzirnika – odbyło się długo zapowiadane referendum dotyczące wprowadzenia okręgów jednomandatowych. Przeprowadzono pierwsze w Rumunii wybory do Parlamentu Europejskiego.

3 września - parlament odrzucił złożony przez PSD wniosek o wotum nieufności dla gabinetu Tăriceanu.

10 września – Crulic został aresztowany w Krakowie pod zarzutem kradzieży porfela.

16 grudnia – odbył się Nadzwyczajny Kongres PD, na którym podjęto decyzję o połoczeniu się z PLD Theodora Stolojana. Powstała Partia Demokratyczno-Liberalna (Partidul Democrat Liberal, PDL)

2008  
  31 stycznia – Trybunał Konstytucyjny jednogłośnie uznał, że „ustawa Ticu” z 1999 r., na podstawie której powstala CNSAS, jest niezgodna z ustawą zasadniczą.

1 lutego – opublikowana uchwała i CNSAS automatycznie przestała funkcjonować.

6 lutego – w porozomieniu z organizacjami społecznymi opracowano Rozporządzenie Dorażne rządu, na podstawie którego byłą możliwa dalsza działalnośc CNSAS.

30 listopada – wybory parlamentarni, cechowały się one wybitnie niską frekwencją (39,2 proc. Uprawnionych do głosowania). Wybory wygrałą PSD, na drudim miejscu uplasowała się PDL.

Partia Wybory do Sejmu Wybory do Senatu
PSD 33,09 34,16
PDL 32,36 33,57
PNL 18,57 18,74
UDMR 6,59 6,39
 
2009  
  marzec – rząd tworzony przez koalicję PDL-PSD znalazł się w bardzo trudnej sytuacji, jako że było pewne, iż wybory prezydenckie będą starciem kandydatów wystawionych przez te ugrupowania.

marzec 2009 – Crin Antonescu został przewodniczącym PNL.

1 pażdziernika 2009 – Boc zdymisjował Nikę

2 pażdziernika 2009 – w geście solidarności z kolegą, wszyscy socjaldemokraci opuścili rząd.

13 pażdziernika 2009 – przegłosowano wotum nieufności dla rządu, złożone przez PNL i UDMR.

15 pażdziernika 2009 – głowa państwa powierzyła misję tworzenia rządu Lucianowi Croitoru, bezpartyjnemu ekonomiście związanemu z Mugurem Isărescu.

23 pażdziernika 2009 – przedstawiono skład nowego rządu, połowa ministrow pochodziła z gabinetu Boca.

22 listopada 2009 – pierwszą turę wyborów prezydenckich wygrał Băsescu, jednak Geoană prawie dorównał rywalowi.

6 grudnia 2009 –Drugą turę wyborów prezydenckich z minimalnym stosunkiem głosów wygrał Băsescu.
 
 
 

Kandydat Pierwsza tura wyborów Druga tura wyborów
Traian Băsescu 32,44 50,34
Mircea Geoană 31,15 49,66
Crin Antonescu 20,0  

8 grudnia 2009 – socjaldemokraci nie pogodzili się łatwo z porażką, zaskarżyli przebieg wyborow do Sądu Konstytucyjnego.

14 grudnia 2009 – Sąd Konstytucyjny przedstawił winiki pomownego przeliczenia głosów nieważnych. Okazało się, że znakomita ich większość faktycznie była nie ważna. To nie zmieniło wyników wyborów. Sąd Konstytucyjny zatwierdził zwycięstwo urzędującego prezydenta.

23 grudnia 2009 – nowy rząd, ponownie z Emiliem Bokiem jako premierem został zaprzysiężony, wicepremierem został Bela Markó.

2010  
  20-21 lutego – odbył się Kongres PSD, na którym zorganizowano wybory nowego przewodniczącego.
 
20 lutego - Victor Ponta został nowym przewodniczącym PSD.

20 kwietnia – zarejestrowano nową partie o nazwie Krajowy Związek na Rzecz Rozwoju Rumunii (Uniunea Națională pentru Progresul României, UNPR).Na jego czele stanał Marian Sârbu.

3 września – Boc dokonał większego przetasowania w rządzie i wymienił sześciu ministrów. Stanowisko stracili między innymi minister kultury, Hunor Kelemen i minister gospodarki, Adrian Videanu.

27 września – odszedł minister administracji i spraw wewnętrznuch, Vasile Blaga.

2011  
  10 stycznia 2011 r. podpisano porozumienie polityczne między PNL i PC i utworzono Sojusz Chreścijańsko-Demokratyczny (Alianţa Creştin-Democrată, ACD)

5 lutego 2011 r – trzy partie (

Partidul Social Democrat (PSD), Partidul Național Liberal (PND) Partidul Conservator (PC) zawarły wówczas porozumienie, tworząc Związek Socjal-Liberalny (Uniunea Social-Liberală, USL).
2012  
   
10 stycznia - do dymisji podał się Raed Arafat, podsekretarz stanu w ministerstwie zdrowia
 
12 stycznia ‒ demonstracja w Târgu Mureș na znak solidarności z Arafatem.
 
17 stycznia - Arafat został przywrócony przez premiera Emila Boka na stanowisko, lecz manifestacje zaczęły żyć własnym życiem
 
19 stycznia ‒ największa demonstracja w Bukareszcie przeciwko Băsescu
 
23 stycznia - pojawienie się na proteście w Bukareszcie młodego podporucznika Alexandru Gheorghe w mundurze galowym
 
6 lutego ‒ Premier Emil Boc podał się do dymisji
 
9 lutego - roku nowym premierem Rumunii został 44-letni Mihai Răzvan Ungureanu, były szef Agencji Wywiadu (2004-2007)
 
27 kwietnia ‒ wotum nieufności wobec rządu. Lider opozycji Victor Ponta został desygnowany przez prezydenta Traiana Băsescu na stanowisko nowego szefa rządu
 
maj - Rząd Victora Ponty – PNL – PSD-PUR/PC (284 mandaty), PD-L w opozycji, walka z Băsescu, zawieszenie i odwieszenie prezydenta.
 
10 czerwca ‒ wybory samorządowe. USL uzyskała 49,71% głosów, PDL ‒ 14,8%, PP-DD (Partidul Poporului – Dan Diaconescu) ‒ 9,18%, UDMR (Uniunea Democrată Maghiară din România) ‒ 5,45%
 
20 czerwca ‒ Nieudana próba samobójcza byłego premiera Adriana Năstase oskarżonego o korupcję.
 
6 lipca ‒ Koalicja rządowa Unii Społeczno-Liberalnej postawiła wniosek o odwołanie prezydenta, który w głosowaniu został poparty przez 258 z 432 senatorów. Tym samym prezydent został zawieszony w obowiązkach, które przejął przewodniczący Senatu, Crin Antonescu
 
29 lipca ‒ Referendum dotyczące odwołania prezydenta zostało uznane za nieważne przez Sąd Konstytucyjny Rumunii ze względu na zbyt niską frekwencję (46,24%)
 
27 sierpnia ‒ Zgromadzenie Narodowe przywróciło Traiana Băsescu na urząd prezydenta
9 grudnia 2012 – wybory parlamentarne; USL (UNPR, PC, PSD, PNL ) - 273 i 122 mandatów, ARD (PDL, PNȚCD - Aripa Pavelscu dostała 1 mandat do Izby Deputowanych w Senacie razem z PDL) – 56 i 24, PPDD – 47 i 22 mandaty,  UDMR – 12 i 9 mandatów.
17 grudnia ‒ Victor Ponta został premierem
2013  
  7 lutego ‒ dyplomatyczne tarcia między Rumunią i Węgrami wywołane przez podnoszenie flagi Szeklerów na budynkach urzędowych w Covasna i Harghita.
 
4 kwietnia ‒ protesty przeciwko wydobyciu gazu łupkowego
 
1 września ‒ protesty przeciwko Roșia Montană Project (projekt wydobycia złota i srebra zainicjowany przez Roșia Montană Gold Corporation)
 
27 października ‒ Prawie 150 tysięcy Węgrów i Szeklerów utworzyli ludzki łańcuch w Covasna żądając autonomii
 
2 grudnia ‒ Prezydent Traian Băsescu odmówił podpisania memorandum z MFW. W ramach porozumienia rząd rumuński zobowiązał się do obcięcia wydatków w sektorze opieki zdrowotnej oraz prywatyzacji nierentownych przedsiębiorstw państwowych.  
2014  
  6 stycznia ‒ Sąd Najwyższy uznał, że Năstase, będąc premierem, przyjął łapówkę o równowartości 638 tysięcy euro i skazał go za to na karę czterech lat pozbawienia wolności. Dana Năstase, jego żona, została uznana winną udziału w procederze i skazana na karę trzech lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
 
30 stycznia ‒ były minister transportu Relu Fenechiu (oligarcha PNL) został skazany na pięć lat więzienia za korupcję.
 
25 lutego ‒ PNL opuściła rząd Victora Ponty, rozpad parlamentarnej koalicji
 
4 marca ‒ Crin Antonescu rezygnuje z funkcji Prezesa Senatu i domaga się dymisji premiera Victora Ponty
 
10 marca ‒ starcia z policją w Târgu Mureș podczas spotkania upamiętniającego poległych w 1854 Szeklerów.
 
14 marca ‒ po incydencie w Târgu Mureș władze rumuńskie zabroniły wjazdu do kraju przedstawicielom węgierskiej partii Jobbik
 
25 maja ‒ koalicja PSD-PC-UNPR uzyskała 37,4% głosów w wyborach do Parlamentu Europejskiego
 
28 czerwca ‒ Klaus Iohannis zastąpił Crina Antonescu na stanowisku przewodniczącego Partii Narodowo-Liberalnej
 
27 sierpnia ‒ uruchomienie gazociągu Iași–Ungheni w obecności prezydentów Rumunii i Mołdawii
 
16 listopada ‒ wybory prezydenckie. Zwycięstwo Klausa Iohannisa (burmistrz Sybina, lider Demokratycznego Forum Niemców w Rumunii, przewodniczący Partii Narodowo-Liberalnej)
 
Kandydat Pierwsza tura wyborów Druga tura wyborów
Klaus Iohannis 30,37 54,43
Victor Ponta 40,44 45,56

 
17 grudnia ‒ OMV Petrom i Hunt Oil Company odkryły największe w ciągu ostatnich lat złoża ropy i gazu w południowej części Buzău
 
29 grudnia ‒ rosyjski Gazprom zmniejsza dostawy gazu do Rumunii o 30% ilości umownej
 

 
 
2015
 
  20 czerwca ‒ Rumunia staje się pełnoprawnym członkiem Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych
 
6 września ‒ Zatrzymano burmistrza Bukaresztu Sorina Oprescu pod zarzutem brania łapówek
 
21 października ‒ Były prezydent Ion Iliescu oskarżony o zbrodnie przeciwko ludzkości z powodu stłumienia protestów w roku 1990. Protest środowisk studenckich w roku 1990 został brutalnie stłumiony przy pomocy 20-tysięcznej grupy górników.
 
30 października ‒ pożar w klubie nocnym Colectiv w Bukareszcie. Zginęło 58 osób, ponad 160 rannych.
 
3 listopada ‒ ponad 15.000 osób protestowało przed siedzibą rządu rumuńskiego,  blokując ruch na placu Zwycięstwa. Uczestnicy protestów narzekają na wysoki w kraju poziom korupcji, który mógł przyczynić się do tragicznego w skutkach pożaru w klubie
 

4 listopada ‒ Premier Victor Ponta podał się do dymisji pod presją protestów. Razem z nim złożył mandat burmistrz 4 dzielnicy, Cristian Popescu Piedone. Na stanowisko premiera został mianowany Dacian Cioloș (dotychczas obejmował posadę europejskiego komisarza ds. rolnictwa i rozwoju wsi)

 

2016  
  14 marca ‒ Liczba ofiar pożaru w Colectiv sięgnęła 64 osób
 

12 maja ‒ Stany Zjednoczone uruchomiły w Rumunii zbudowany kosztem 800 mln dolarów system obrony przeciwrakietowej, który ma chronić Europę przed pociskami balistycznymi z głowicami atomowymi wystrzeliwanymi z Bliskiego Wschodu

 

 
 

INTERMARIUM: