CZARNOGÓRA – panorama polityczna

CZARNOGÓRA – panorama polityczna
 
Rafał Sadowski/Kamila Wajszczuk/Arthur Baryss/Jury Padhajski (2010)/Andrij Ljubka (2012)/Oleksandr Sokyrko (2014)
/Karolina Borowiec (2015)/ Agnieszka Kawczyńska (2016)
 

Partia Ludzie Wybory Pogląd Geneza

ku

Demokratyczna Partia Socjalistów Czarnogóry – DPSCG (Demokratska Partija Socijalista Crne Gore)
 
Milo Djukanović (przewodniczący)
 
Svetozar Marović, Milica Pejanović-Djursić, Filip Vujanović
Željko Šturanović, premier po wyborach 2006 - były minister sprawiedliwości
 
1992 – 43,78%,
46 mandatów. 

1996 – 51,2%, 45 mandatów.

1998 w koalicji „Dla lepszego życia” razem z NS i SDP -49,5%
42 z 78 mandaty.
 
22 kwietnia 2001 w koalicji  „Zwycięstwo to Czarnogóra” (Pobjeda je Crne Gore) razem z  SDP   36 ze 77 mandatów u Skupštinie.   

21.10.2002:
W koalicji Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru, dla DPS 30 mandatów (koalicja – 39 mandatów, 47,9% głosów).
 
25 luty 2003*
19 mandatów
(jako część koalicji Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru,) 

2006 -33(40,74 %)

2009* – 51,94%
47 mandatów
(jako część koalicji Evropska Crna Gora)
 
2012 – 45,6%
39 mandatów

Za lepsze życie, za pokój, za Czarną Górę (według programu partii). socjaliści; na początku za federacją z Serbią na zasadzie równoprawności obu republik; od 1997 r. anty-miloszewiczowscy i proeuropejscy. Wydaje się być bardziej reformatorska (zmierza do ustabilizowania systemu demokratycznego oraz do przeprowadzenia reform ekonomicznych) niż jej serbska odpowiedniczka. 
W koalicji z SDP dąży do przyjęcia Czarnogóry do NATO i UE (główne priorytety do umowy koalicyjnej z maja 2014).
Od 1990 do dziś nieustannie przy władzy.
Członek stowarzyszony Partii Europejskiej Socjalistów (PES).
Bezpośrednia spadkobierczyni Ligi Komunistów (Savez Komunista Crne Gore)
 
1990r.
56.2 %,
83 mandaty ze 125, zmieniła nazwę na DPS w czerwcu 1991r.; do 1997 w jej składzie był też Mojmir Bulatović, do 1997 r. proserbska i promilošewiczowska, byli komuniści.
 
 
Ludowa Partia Czarnogóry – NS
(Narodna Stranka)
 
Dragan Šoć (przewodniczący)
Predag Popović (vice- przewodniczący)
Savo Marković (wice- przewodniczący)
 
Novak Kilibarda (pełnił stanowisko przewod. przed Draganem Socem)
1990 – 12,82%, 13 mandatów

1992 – 13,08%, 14 mandatów.

1996 – 14 mandatów.
 
1998 – 7 mandatów.
 
W 2002 r. – w koalicji Zajedno za Promjene, 5 mandatów.

25 luty 2003*
14 mandatów (jako części koalicji Zajedno za Promjene)
 
2006 -  koalicja Socjalistyczna Partia Ludowa Czarnogóry, Ludowa Partia Czarnogóry.
Koalicja otrzymała 11 mandatów,
 
W 2009 koalicja nie zdobyła żadnego mandatu

Nacjonaliści – nie negują istnienia narodu czarnogórskiego, ale Podkreślają serbskość; za wolnym rynkiem; suwerenność polityczna wobec Serbii, ale w ramach Federacji Jugosłowiańskiej. Powstała w 1990 roku
Socjaldemokratyczna Partia Czarnogóry – SDP
(Socijaldemokratska Partija CG)
 
Ranko Krivokapic (przewodniczący)
 
Miodrag Ilicković (wice-przewodniczący)
Rifat Rastoder (wice-przewodniczący)
Ivan Brajović (wiceprzewodniczący)
 
2002: w koalicji Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru, 5 mandatów.
 
25 luty 2003*
19 mandatów (jako części koalicji Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru)
 
W wyborach 2006 w koalicji z DPS, 8
posłów + 32 DPS.
 
W wyborach 2009 w koalicji z DPS razem 47 miejsc
 
2012 w koalicji z DPS razem 45,6%, 39 mandatów
Socjaldemokraci;
za niezależnością Czarnogóry; orientacja socjaldemokratyczna
proeuropejska
lata 2013 i 2014 – czas dystansowania się od polityki rządu, czyli DPS
Członek stowarzyszony Partii Europejskiej Socjalistów (PES).
Powstała w 1993 po fuzji Socjalistycznej Partii CG i Socjaldemokratycznej Partii Reform
 
Obie wywodziły się z czarnogórskiego
Oddziału Savezu Reformskih Snaga Ante Markovicia
 
Socjalistyczna Partia Ludowa Czarnogóry – SNP
(Socijalisticka Narodna Partija)
 
Srđan Milić (etniczny Serb, studiował w Chorwacji, urodził się w Barze, występował  za eurointegracją, od 2006 przewodniczący SNP)
 
Predrag Bulatović (przewodniczący 2001-2006)
 
Zoran Zizić,
 
Momir Bulatović (przewodniczący 1997-2001)
 
 
1998 36,1% głosów, 29 mandatów.
 
2002 roku, w koalicji Zajedno za Promjene, 19 mandatów (koalicja 30 miejsc, 38,4% głosów)
 
25 luty 2003*
14 mandatów
(jako części koalicji Zajedno za Promjene)
 
2006 -  9,88% głosów - 8 mandatów
 
2009 - 19,75% głosów –
16 mandatów
2012 – 11,1%, 9 mandatów
 
byli komuniści; proserbska i promilošewiczowska,
reprezentuje interesy Belgradu w CG; za Czarnogórą w ramach Jugosławii; antyzachodnia,
największa partia opozycyjna - stan w 2009 r. 
Powstała w 1997 jako rozłam z DPS po konflikcie Bulatovič – Djukanovič; popierali Miloszewicia do jego obalenia, potem przeszli do koalicji z DOS na poziomie federacji.
 
Liberalny Sojusz Czarnogóry – LSCG
(Liberalni Savez Crne Gore)
 
Miodrag Zivković, Slavko Perović
 
1992 – 12,4%, 13 mandatów.
 
1996 – 13 mandatów.
 
1998 – 6,3%, 5 mandatów.
 
W 2002 roku – 5,7% głosów, 4 mandaty.
 
25 luty 2003*
1 mandat
za rozwiązaniem Federacji Jugosłowiańskiej i niepodległością Czarnogóry, unika nacjonalistycznej retoryki, przeciwna wojnie, popularna wśród młodych ludzi, jako członek Międzynarodówki Liberałów
(Liberal International) liberalny program ekonomiczny, za wolnym rynkiem Liberalni proeuropejska.
 
Wywodzi sią z Saveza Reformskih Snaga Ante Markovicia – oddział Czarnogóra (1990)
 
Sojusz Demokratyczny w Czarnogórze-
DSCG
(Demokratski Savez u Crnoj Gory)
 
Mehmet Bardhi 1996 – 1,8%, 2 mandaty.
 
1998 – 1,5%, 1 mandat.
 
2002 r., w koalicji Albanci Zajedno, 1 miejsce (koalicja – 2 miejsca, 2,4% głosów)
 
25 luty 2003* 1 mandat (jako część koalicji Albanci Zajedno)
 
Mniejszość albańska, domagają się praw dla Albańczyków, ale nie autonomii terytorialnej  
Unia Demokratyczna Albańczyków-
 (Demokratska Unija Albanaca - DUA)
 
Fuad Nimani
 (przewodnicząc),
 
Ferhat Dinoša
 
1996 – 1,3%, 2 mandaty.
 
1998 – 1%, 1 mandat.
 
2002r., w koalicji Albanci Zajedno, 1 miejsce.
 
25 luty 2003*  1 mandat (jako część koalicji Albanci Zajedno)
 
2009 - 1 mandat
2012 – 0 mandatów
 
Podobnie jak DSCG.
 
 
Serbska Partia Radykalna –
(Srpska Radikalna Stranka - SRS)
 
Vojislav Šešelj, Aleksandar Vasiljević
 
1992 – 7,76%, 8 mandatów.
 
1996 – 8 mandatów.
 
1998 – 1,2%, nie weszli.
 
2002 – nie weszli.
 
25 luty 2003*
nie posiada reprezentacji
Serbscy ultra-
nacjonaliści działający w obu republikach; za Wielką Serbią; ultraszowiniści;
przeciwnicy NATO i UE.
 
Powstała w 1992 r.
Partia Obywatelska – (Gradjanska Partija Crne Gore)
 
Dr Radoslav Rotkovic, (przewodniczący)
Krsto Pavicevic, (wice – przewodniczący)
Petar Bokan, (wice – przewodniczący)
 
Nedeljko Durović,
Ivan Vujović, rzecznik
Vladimir Nikcević
Slobodan Medenica
 
W 2002 roku 1 mandat w ramach Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru
Koalicji
25 luty 2003*
19 mandatów jako części koalicji Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru)
 
W 2006 nie otrzymała żadnego mandatu
 
Popierała koalicję z DPS  
Serbska Partia Ludowa – SNS
(Srpska Narodna Stranka Crne Gore)
 
Andrija Mandic
(przewodniczący)
Goran Danilovic
(wice- przewodniczący)
Novak Radulovic
(wice-przewodniczący)
Dr. Novica Stanic
(wice- przewodniczący)
 
 
 
 
Budimir Aleksic
Zelidrag Nikcević
Gojko Raicević
Bożidar Bojović
 
W 2002 roku, w koalicji Zajedno za Promjene, 6 mandatów.
25 luty 2003*
14 mandatów (jako część koalicji Zajedno za Promjene)
 
w wyborach 2006 partia otrzymała 12 mandatów
 
 
Program przewiduje utworzenie silnej federacji Czarnogóry i  Serbii oraz wejście
Czarnogóry do Unii Europejskiej
 
Powstała w wyniku rozłamu w Ludowej Partii Socjalistycznej Czarnogóry.
2009 weszła do NOVA.
Ludowa Partia Socjalistyczna Czarnogóry
 
(Narodna socijalistička stranka Crne Gore - NSS CG)
Emilio Labudović W wyborach 2006 otrzymała 1 miejsce
 
w 2009 połączyła się z partią Nova srpska demokratija
  2001 powstała jako partia popierająca sojusz z Serbią, nie otrzymała dużego poparcia, przyłączyła się do  NOVA, sojusz partii proserbskich i organizacji serbskich kulturalnych.
Nowa Serbska Demokracja
 
(Nova srpska demokratija - NSD/NOVA)
Andrija Mandić
zapoczątkował produkcję stopów aluminium, w 1998 Mandić wstąpił do utworzonej Serbskiej Partii Narodowej, pełnił również funkcję wiceministra przemysłu FRJ, występował na rzecz sojuszu z Serbią.
 
W wyborach prezydenckich 2008 roku, zajał II miejsce z wynikiem 21,5%,
 
Wybory 2009 otrzymała 8 (9,22%) 
 
2012 (jako część Demokratski front) – 22,8%, 20 mandatów
 
Reprezentanci listy serbskiej, występowała na rzecz sojuszu z Serbią. Jedna z głównych partii opozycyjnych w 2015. Koalicja partii proserbskich powstała w 2009 roku: Serbska Partia Ludowa (Srpska narodna stranka – SNS)
i Ludowa Partia Socjalistyczna Czarnogóry (Narodna socijalistička stranka Crne Gore - NSS CG)
Na wyborach 2012 – część koalicji Demokratski Front
 
Ruch na rzecz Zmiany
(Pokret za Promjene – PzP)
Nebojša Medojević
(Od 1999 był liderem pozarządowej organizacji Centrum na rzecz Zmian w Podgoricy. W 2002 został założycielem i dyrektorem organizacji pozarządowej - Grupy na Rzecz Zmian, która miała na celu promocję integracji kraju z UE i wspieranie politycznych i gospodarczych reform w tym kierunku.
 
Wybory 2006
11 posłów,
 
Wybory 2009
5 mandatów
 
W wyborach prezydenckich 2008 - Nebojša Medojević
zdobył 17%
 2012 – Demokratski front 22,8%, 20 mandatów
Przeciw DPS, nie poparła uznania niepodległości
Kosowa przez Czarnogórę. 
Jedna z głównych partii opozycyjnych w 2015.
Partia powstała w 2006 roku, choć grupa  pojawiła się w 2002, wywodzi się z organizacji pozarządowej. W 2006 zachowała neutralność, celem jest obalenie Djukanovicia, jest najwiekszą siła opozycyjną (2010). 
2012 – cześć koalicji Demokratski front
Partia Bośnicka
(Bošnjačka Stranka)
 
Raft Husović W wyborach 2009 roku zdobyła 3 miejsca.
2012 – 4,17%, 3 mandaty
Partia broni interesów ludności muzułmańskiej – Boszniaków. partia założona w 2006 roku, występuje w koalicji z DPS i SDP i SN
Chorwacka Inicjatywa Obywatelska
(Hrvatska građanska inicijativa – HGI)
Bozo Nikolić,
 
Marija Vucinović
W wyborach 2009 występowała w koalicji z DPS i inne
2012 -0,41%, 1 mandat
Reprezentacja chorwackiej ludności z rejonu Boka-Kotorska  
Nowa Siła Demokratyczna (Nova Demokratska Snaga - FORCA/
Forca e Re Demokratike
 
Nebojša Medojević
Poparła go w wyborach 2009.
W wyborach 2009 uzyskała 1 mandat,
2012 – 1,44%, 1 mandat
Partia albańska, reprezentuje mniejszość albańską w Ulcinj powstała w 2005
 
 
Demokratyczny Front
(Demokratski front) DF
Miodrag Lekić, znany czarnogórski intelektualista, profesor uniwersytetu La Sapienza we Włoszech, były ambasador SFRJ we Włoszech, pracował też w rządach Djukanovicia jako minister kultury i edukacji. Powołany jako symbol koalicji (figurant), naprawdę koalicją kierują przywódcy partii, którzy ją założyli.
W marcu 2015 ogłosił odejście z partii i podjęcie nowej inicjatywy.
Andrija Mandić (Nova), Nebojsza Medojević (Pokret za promjene),
Predrag Bulatović (rozłam z Socjalistycznej partii), Zorjan Żiżić (Demokratstka stranka jedinstwa)
Powstała na wybory parlamentarne 2012 roku, rezultat – 22,82%, 20 mandatów Proserbski i antydjukanowiciowski sojusz partyjny. Pozycjonuje się jako największa siła opozycyjna Czarnogóry, finiszowała z drugim rezultatem, składa się z rożnych partii (Nova srpska demokratija, Pokret za promjene, część byłych socjalistów z Predragiem Bulatoviciem jako przywódcą, + NGO + intelektualiści) Powstała w sierpniu 2012 roku, założona przez działaczy PzP i NOVA.
Pozytywna Czarnogóra
Pozitivna Crna Gora
www.pozitivnacrnagora.me
Darko Pajović – młody polityk (1972 r., Podgorica), profesor biologii, pracował dla UNESCO i różnych instytucji europejskich, aktywista NGO ekologicznych, mówi obcymi językami, pozycjonuje się jako nowa twarz polityki Powstała na wybory parlamentarne 2012 roku, czwarty rezultat – 8,4%, 7 mandatów Pozycjonuje się jako partia antyDPSowska, trzecia siła, która jest w opozycji i do Djukanovicia, i do jego serbskiej opozycji. Najprawdopodobniej – projekt Djukanovicia, aby osłabić opozycyjną nisze (Demokratski front – NOVA). Partia proeuropejska. Powstała w  2012 roku.
Ruch Obywatelski Zjednoczona Akcja Reform (Građanski pokret Ujedinjena reformska akcija)
URA
Lider Zarko Rakcević, były wicepremier i były lider SDP
Branko Lukovac – były minister spraw zagranicznych
Dritan Abazovic
Mladen Bojanic
Rade Bojovic
- Ogłosiła się jako partia prozachodnia, poświęcona „ciężkiej pracy i stworzeniu uczciwego, zbalansowanego społeczeństwa”. Główne wartości: państwo obywatelskie, zmiana demokratyczna, euroatlantyckość. Otwarta centro-lewica – zaprasza wszystkiech chętnych do pracy nad zmianą w państwie.
Zakłada integralizm – zarówno w wymiarze integracji z UE I NATO, jak i ideologii politycznej. Niekwestionowania akceptacja Czarnogórskiej państwowości. Misja zakończenia 25-letnich rządów DPS, które nazywają „partiokracją”.
Powstała w grudniu 2014 roku, założona przez polityków, którzy opuścili Pozytywną Czarnogórę w październiku. Nazywają się „grupą opozycyjną” i gardzą pojęciem „partia”.
Demos Miodrag Lekić
inni, którzy opuścili Front Demokratyczny
Kilku działaczy z partii Nova
- „Demos”, czyli związek demokratyczny.
Prawna, ekonomiczna, moralna i demokratyczna reforma. Dekryminalizacja państwa. Plan unifikacji opozycji.
Powstała w marcu 2015.
Demokratska Crna Gora Aleksa Bečić
Veselinka Peković
- Odbudować zaufanie obywateli do polityków. Pojednanie ludności. Solidarność, ochrona środowiska, szacunek do prawa, poprawa sytuacji młodych ludzi, walka z korupcją, równomierny rozwój regionalny, prawa dla mniejszości i dyskryminowanych.
Pomoc kobietom w polityce. Wejście do NATO zależy od tego, czy czarnogóra sobie na to zapracuje.
Powstała w kwietniu 2015.
Partia Pracy (Radnička partija)
RP
Janko Vučinić – długoletni działacz związków zawodowych. Określany jako ten, któremu ufają ludzie. - Socjalistyczne podstawy, czyli prawda, solidarność i jedność. Społeczna sprawiedliwość i wolnosć w Czarnogórze. Przeciwko kradzieży na najwyższych szczeblach władzy. Zamiar pobudzenia mas, protesty i strajki. Powstała 1 maja 2015 roku.

 
*Skupština Srbije i Crne Gore
 
Zgromadzenie Serbii i Czarnogóry było wybierane na 4 letnią kadencję. Pierwszy skład Zgromadzenia został wybrany 25 lutego 2003 przez członków parlamentów: starego federalnego i republikańskich. Mandaty zostały rozdzielone pomiędzy partie i koalicje proporcjonalnie do liczby miejsc posiadanych przez nie w parlamentach krajowych. Drugich wyborów już nie było wobec ogłoszenia niepodległości w 2006 r.
 
Wyniki wyborów w 1996 roku:
DPS – 28 miejsc
SNP – 17 miejsc   < wtedy DPS i SNP tworzyły razem jedną DPS CG
NS – 14 miejsc
LSCG – 13 miejsc
SRS – 8 miejsc
 
Koalicje w 2002r.
 
Demokratyczna Lista Za Europejską Czarnogórę (Demokratska Lista za Evropsku Crnu Goru):
-           -         DPS CG (30 miejsc)
-           -         SDP (5 miejsc)
-           -         GPCG (1 miejsce)
-           -         Bezpartyjni (2 miejsca)
 
Razem dla Przemian (Zajedno za Promjene):
-           -         SNP CG (19 miejsc)
-           -         SNS CG (6 miejsc)
-           -         NS (5 miejsc)
 
Albańczycy Razem (Albanci Zajedno):
-           -         DUA (1 miejsce)
-           -         DSCG (1 miejsce)
 
Patriotyczna Koalicja na rzecz Jugosławii (Patriotska Koalicija za Jugoslaviju) – zdobyła 2,8% głosów, nie weszła do Parlamentu Czarnogóry.
 
Politycy:
 
DPSCG - Demokratska partija socijalista Crne Gore
 
Milo Djukanović – ur. 15 lutego 1962 roku w Niksiciu, studiował nauki ekonomiczne. Do Komunistycznej Partii Jugosławii wstąpił w 1979 roku. przew. Organizacji studenckiej na Uniwersytecie, organizował obalenie władz ZKCz w porozumieniu z Miloszewiciem. Dzięki wpływowi Slobodana Miloševicia został premierem Czarnogóry w 1989 roku. Z czasem zajął pozycję przeciwną Miloševiciowi, domagając się większej niezależności dla Czarnogóry. W 1997 roku jego stanowisko wobec Miloševicia doprowadziło do rozłamu w DPS (odejście Bulatovicia, utworzenie SNP). W tym samym roku Djukanović został przewodniczącym swojej partii i wygrał wybory na prezydenta Czarnogóry. W czasie wojny o Kosowo pozwolił parlamentowi Czarnogóry na ogłoszenie neutralności. W 2000 roku wezwał czarnogórskich wyborców do bojkotu wyborów jugosłowiańskich (prezydenckich i parlamentarnych). W razie pozostawania Miloševicia na urzędzie prezydenta FRJ, sugerował przeprowadzenie referendum na temat niezależności Czarnogóry. Uznał zwycięstwo Vojislava Koštunicy. Djukanović nie odegrał poważniejszej roli w wydarzeniach, które doprowadziły do obalenia reżimu Miloševicia. Po zaprzysiężeniu Koštunicy na prezydenta, nie uznał go za głowę państwa jugosłowiańskiego.
 
Duško Marković – urodzony 6 lipca 1958 w Mojkovacu. Głowa służb specjalnych. W 1983 skończył prawo w serbskim Kragujevacu. Później pracował kolejno:
1983-86 w wydziale prawnym kopalni „Brskovo”
jako sekretarz (1986-89) a później prezes Rady Miejskiej (1989-91) Mojkovaca
1991-98 sekretarz generalny rządu
1997-98 członek parlamentu
1998-2005 wiceminister spraw wewnętrznych i w tym samym czasie głowa państwowej służby bezpieczeństwa (SDB)
2005-2010  szef agencji bezpieczeństwa narodowego
Od 2010 minister bez teczki w rządzie i wicepremier ds. systemu politycznego i polityki wewnętrznej i zagranicznej.
Krąży też nieprawdziwa informacja, że od 2010 jest ministrem sprawiedliwości i spraw człowieka.
 
SNP - Socijalisticka narodna partija
 
Predag Bulatović - urodzony 16.07.1956, w Kolasinie (Czarnogóra). Żonaty, trzy córki
Edukacja: W latach 1976 – 1980 studia na wydziale mechanicznym Uniwersytetu w Podgoricy 1972 – 1976 szkoła średnia w Podgoricy
Od 24 lutego 2001 do klęski wyborczej 2006 roku Przewodniczący Socjalistycznej Partii Ludowej Czarnogóry
1976–1980 Działalność w organizacjach uniwersyteckich
1982 – 1984 Sekretarz Czarnogórskiej Organizacji Młodych
1985 –1989 Zatrudniony  w Fabryce silników w Podgoricy
od czerwca 1989 profesjonalna działalność polityczna
1990 – 1992 Członek zgromadzenia republikańskiego
1992 –1997 Przewodniczący Demokratycznej Partii Socjalistów i przewodniczący DPS w Podgoricy
1996 –1998 Członek Zgromadzenia Republikańskiego
1997 - 2001 Po rozpadzie DPS został wybrany na wiceprzewodniczącego SNP
2001 – 2002 Członek Zgromadzenia Republikańskiego i Parlamentu Federalnego
2002–2004 Członek Zgromadzenia Republikańskiego
 
Mojmir/Momir Bulatović – urodzony 21 września 1956 roku, w Belgradzie, jako dziecko Czarnogórców. Studiował nauki ekonomiczne w Titogradzie (czyli Podgoricy), potem pracował na uczelni jako asystent. Do Komunistycznej Partii Jugosławii wstąpił w 1974 roku, przew. Organizacji partyjnej na Uniwersytecie, organizował obalenie władz ZKCz w porozumieniu z Miloszewiciem, od 1989 roku stał na czele Związku Komunistów Czarnogóry, później DPS. Prezydent Czarnogóry w latach 1990 – 1997. Ściśle współpracował z Serbią, szczególnie z Miloševiciem. Poparł Serbię w wojnie w Chorwacji i w Bośni. Przyczynił się do powstania Federacyjnej Republiki Jugosławii (tzw. Nowej Jugosławii) w 1992 roku. W 1997 roku na fotelu przewodniczącego DPS zastąpił go Djukanović, Bulatović odszedł, zakładając SNP. Przegrał wybory prezydenckie w 1997 roku. W maju 1998 roku został premierem FRJ, na skutek intryg Miloševicia, który tym samym pozbawił tego stanowiska Radoje Konticia, zaufanego Djukanovicia. Nie odegrał istotnej roli w wydarzeniach, które doprowadziły do obalenia Miloševicia.

Aleksa Bečić – urodzony 4 sierpnia 1987.  Studiował na wydziale ekonomicznym uniwersytetu w Podgoricy. Młody polityk, w 2015 skupił wokół siebie działączy, którzy opuścili SNP i zapowiedział utworzenie  partii Demokratska Crna Gora.

NS - Narodna stranka
 
Dragan Šoć - urodzony  w 20.01.1957 roku w Cetynii, żonaty, ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Podgoricy  w 1983 roku, poseł do parlamentu republiki Czarnej Góry i Parlamentu Federalnego, sprawował funkcję ministra prawa.
 
Novak Kilibarda – doktor lingwistyki. Założyciel i do niedawna przewodniczący.
 
LSCG - Liberalni savez Crne Gore
 
Miodrag Živković - urodzony  20 września 1957 roku w Kotorze. Ukończył studia prawnicze w 1981 roku.  W latach 1982 – 1990 pracował w sądzie, w 1990 otworzył prywatną kancelarię, którą prowadzi do 1998 roku. Karierę profesjonalnego polityka rozpoczął w 1991 roku, jako delegat LSCG do rady miejskiej Kotoru. W 1994 roku został wybrany przewodniczącym LSCG w okręgu kotorskim. Po ustąpieniu dotychczasowego lidera Slavko Petrovicia w 1998 roku staje na czele czarnogórskich liberałów.
 
SDP - Socijaldemokratska partija
 
Ranko Krivokapić - urodzony 17 sierpnia 1961 roku w Kotorze, żonaty, prawnik z wykształcenia – ukończył wydział prawa na uniwersytecie w Belgradzie. Delegat do Skupsztiny CG (1989-1990), pełnił funkcję vice przewodniczącego Socjalistycznej Partii CG;  Od 1996 roku wiceprzewodniczący SDP CG; poseł w Skupsztinie Republiki Czarnej Góry (1998 – 2001 i 2001 - ).Obecnie przewodniczący SDP CG, wybrany ponownie w maju 2015. Przewodniczący czarnogórskiego parlamentu.
 
Miodrag Ilicković - urodzony 13.09.1956 w Kotorze. Ukończył szkolę podstawową i gimnazjum w Cetynii. Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie w Podgoricy. Żonaty, jedna córka.
 
Rifat Rastoder - urodzony 11.06.1950 w Bihorze. Z wykształcenia inżynier. Wiceprezydent Skupštiny Czarnogóry. Wiceprezes Socjaldemokratycznej partii Czarnogóry. Mistrz i trener karate. Żonaty, ojciec dwójki dzieci.
 
Ivan Brajović - urodzony 09.03.1962 w Podgoricy. Jeden z założycieli Socjalistycznej Partii CG i Socjaldemokratycznej Partii CG. Ojciec dwójki dzieci. Obecnie minister transportu. Rywal Krivokapicia w wyborach na szefa partii w maju 2015.
 
Džavid Šabović - urodzony 04.03.1959 w Andrijevicy. Przewodniczący Komisji Ustawodawczej (Zakonodavni odbor). Od 2005 do dziś członek SDP. 2007 -11 członek  zarządu czarnogórskich linii lotniczych Montenegro Airlines. Żonaty, dwóch synów.
 
SNS - Srpska Narodna Stranka
 
Andrija Mandić - urodzony w 1965. Ukończył Wydział Technologii i Metalurgii. W ostatnim rządzie jugosłowiańskim sprawował funkcję vice ministra ekonomii. Obecnie poseł Parlamentu Czarnogóry z ramienia SNS CG.
 
Goran Danilović  - urodzony w 1971 roku. Ukończył filozofię. Pracował w Radiu Svetigora, był założycielem dziennika Glas Podgorica. Obecnie poseł Parlamentu Czarnogóry z ramienia SNS CG.
 
Novak Radulović - urodzony w 1950. Ukończył Filozofię na Uniwersytecie Belgradzkim. Był posłem parlamentu Jugosłowiańskiego. Obecnie poseł Parlamentu Czarnogóry z ramienia SNS CG.
 
Dr. Novica Stanić - urodzony w 1950. Ukończył wydział medyczny na Uniwersytecie Belgradzkim, chirurg. Kilkakrotnie był posłem parlamentu jugosłowiańskiego. Obecnie poseł Parlamentu Czarnogóry z ramienia SNS CG.
 
Željko Šturanović - (ur. 31 stycznia 1960 w Nikšiciu) – premier Czarnogóry od 10 listopada 2006 do 29 lutego 2008, członek Demokratycznej Partii Socjalistów Czarnogóry (DPS, Demokratska Partija Socijalista Crne Gore), z pochodzenia Serb.
Šturanović w drugim gabinecie Milo Đukanovicia zajmował urząd ministra sprawiedliwości. Po wyborach parlamentarnych, wygranych przez partię DPS, 3 października 2006 Milo Đukanović ogłosił, iż nie będzie ubiegał się o stanowisko szefa rządu. Następnego dnia socjaliści wyznaczyli na urząd premiera Željko Šturanovicia. Jego kandydatura została dobrze przyjęta również przez opozycję, znaną ze swej ostrej krytyki wobec DPS.
Gabinet Šturanovicia został wybrany i zatwierdzony przez parlament 10 listopada 2006, głosami 42 do 28.
20 stycznia 2007 Šturanović gościł w Belgradzie, gdzie w czasie kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi poparł Partię Demokratyczną prezydenta Borisa Tadicia.
15 marca 2007, w imieniu rządu Czarnogóry, podpisał z Unią Europejską Porozumienie o Stabilizacji i Rozszerzeniu (Stabilization and Association Agreement).
W styczniu 2007 u Šturanovicia zdiagnozowano raka płuc. Sam Šturanović nie zrezygnował wówczas ze stanowiska i kontynuował swoją pracę. Dopiero rok później, 31 stycznia 2008 Šturanović podał się do dymisji, oświadczając, że jego terapia wymaga ograniczenia aktywności w sposób uniemożliwiający mu dalsze sprawowanie funkcji premiera. Na stanowisku pozostał do 29 lutego 2008, kiedy jego następca i zarazem poprzednik, Milo Đukanović, otrzymał zatwierdzenie nowego gabinetu w parlamencie.
 
Igor Lukšić (ur. 14 czerwca 1976 w Barze) − czarnogórski ekonomista i polityk, minister finansów Czarnogóry od 16 lutego 2004 do 29 grudnia 2010, wicepremier w latach 2008-2010. Premier Czarnogóry od 29 grudnia 2010 do 4 grudnia 2012 roku.
Igor Lukšić urodził się w 1976 w czarnogórskim mieście Bar, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej. W 1998 ukończył ekonomię na Uniwersytecie Czarnogóry w Podgoricy. W 2000 ukończył studia podyplomowe na tej uczelni. W 1999 studiował na Akademii Dyplomatycznej w Wiedniu. We wrześniu 2005 uzyskał tytuł doktora ekonomii. Lukšić mówi w języku angielskim, francuskim i włoskim. Jest żonaty, ma dwie córki. Jest członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych Czarnogórskiej Akademii Nauk. W 2001 opublikował tomik poezji i prozy.
W latach 1998-2000 pracował jako asystent ds. implementacji programu pomocowego Komisji Europejskiej "Obnova" w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Czarnogóry. Od lutego 2000 do stycznia 2001 był doradcą ds. stosunków międzynarodowych Demokratycznej Partii Socjalistów Czarnogóry (DPS). Od stycznia do maja 2001 pełnił obowiązki sekretarza w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
W 2001 objął po raz pierwszy mandat deputowanego do Parlamentu Czarnogóry. W wyborach w 2002, 2006 oraz 2008 uzyskiwał reelekcję. Od marca 2003 do czerwca 2006 wchodził również w skład Parlamentu Serbii Czarnogóry. 16 lutego 2004 objął stanowisko ministra finansów w rządzie premiera Milo Đukanovića. Zachował je w dwóch kolejnych gabinetach: Željko Šturanovića (2006-2008) oraz od 2008 ponownie Đukanovića w randze wicepremiera. W 2006 został mianowany z ramienia rządu Czarnogóry gubernatorem w Banku Światowym i Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju.
Po rezygnacji Milo Đukanovića ze stanowiska premiera 21 grudnia 2010, został nominowany przez DPS kandydatem na urząd nowego szefa rządu. 24 grudnia 2010 prezydent Filip Vujanović nominował go na stanowisko premiera i powierzył misję sformowania rządu.
29 grudnia 2010 Igor Lukšić przedstawił skład swego gabinetu. Tego samego dnia uzyskał wotum zaufania od parlamentu. Premier Lukšić uznał za priorytet swego rządu otwarcie rozmów akcesyjnych z Unią Europejską, a także działania na rzecz poprawy opieki zdrowotnej, edukacji oraz opieki socjalnej. Byl premierem do 4.12.2012 roku.
Darko Pajovic – mlody polityk (1972 r.,Podgorica), profesor biologii, pracował dla UNESCO i róznych europejskich instytucji, aktywista NGO ekologicznych, mowi obcymi językami, pozycjonuje się jako nowa twarz polityki
 
Demos
 
Miodrag Lekić – urodzony 21 listopada 1947 w Barze. W 1971 roku ukończył politologię na belgradzkim uniwersytecie.  Dzięki francuskiemu stypendium ukończył studia specjalistyczne w Paryżu w 1977. Znany czarnogórski intelektualista, autor prac naukowych o humanistycznym profilu.
1990-92 Ambasador SFRJ w Mozambiku, Lesotho i Suazi.
1992-95 Minister Spraw Zagranicznych Republiki Czarnogórskiej.
Ambasador FRJ we Włoszech (1995-99)  i na Malcie (2001-2003).
1999-2003 pracował dla ONZ ds. wyżywienia i rolnictwa.
2003 wskutek sporu z Djukanoviciem na pewien czas wyjeżdża z Czarnogóry.
2011 współuczestniczył w formacji NGO „Centrum polityki międzynarodowej i europejskiej integracji”.  
W 2012 zostaje liderem-ozdobą nowej partii Front Demokratyczny.
Główny konkurent Vujanovicia w wyborach prezydenckich 2013 roku, o mało nie wygrał. Kandydował wtedy z ramienia DF.
 
Wyniki wyborów Parlamentarnych 2006 roku
 

Nazwa głosy % mandaty (miejsca albanskie)
Koalicja na rzecz Europejskiej Czarnogóry (Coalition for a European Montenegro – Milo Đukanović – DPS–SDP (Коалиција за европску Црну Гору – Мило Ђукановић – ДПС-СДП)) 164,737 48.62 39 (2)
Lista Serbska (Serbian List – Andrija Mandić (Српска листа – Андрија Мандић)) 49,730 14,68 12
Koalicja Socjalistyczna Partia Ludowa Czarnogóry-Ludowa Partia Czarnogóry - Democratyczna Partia Serbska (SNP–NS–DSS Coalition: Socialist People's Party of Montenegro, People's Party and Democratic Serb Party (СНП–НС–ДСС – коалиција: Социјалистичка народна партија Црне Горе, Народна странка и Демократска српска странка)) 47,683 14,07 11
Ruch na rzecz Zmian (Movement for Changes – We Can – Nebojša Medojević (Покрет за промјене – Можемо – Небојша Медојевић)) 44,483 13,13 11
Liberałowie i Partia Bośniacka - Poprawki w przeszłości, prawo dla Przyszłości (Liberals and Bosniak Party – Correct in the Past, Right for the Future – Miodrag Miko Živković ("Либерали и Бошњачка странка – Исправни у прошлости, прави за будућност" – Миодраг Мико Живковић)) 12,748 3,76 3
Unia Demokratyczna Albańczyków (UDSH – DUA Ferhat Dinosha (UDSH – ДУА Ферхат Диноша)) 3,693 1,09 0 (1)
Albańska Alternatywa (Albanian Alternative – Gjergj Camaj (Албанска алтернатива – Alternativa Shqiptare – Ђерђ Чамај)) 2,898 0,89 0 (1)
Koalicja Demokratyczny Sojusz Czarnogóry-Partia Demokratycznej Pomyślności (Coalition Democratic Alliance in Montenegro–Party of Democratic Prosperity – Mehmet Bardhi ("Коалиција: Демократски савез у Црној Гори–Партија демократског просперитета – Мехмед Бардхи")) 4,373 1,29 0 (1)

 
Wyniki wyborów Parlamentarnych 2009 roku
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wyniki wyborów Parlamentarnych 2012 roku
 

N Listy wyborcze Glosy  % Mandaty
1. Evropska Crna Gora 165.380 45,59 39
2. Demokratski Front 82.773 22,82 20
3. SNP 40.131 11,06 9
4. Pozitivna Crna Gora 29.881 8,24 7
5. Boszniacka stranka 15.124 4,17 3
6. Srpska sloga 5.275 1,45 0
7. FORCA
FORCA PËR BASHKIM – Genci Nimanbegu – Vasel Sinishtaj – Zana Sarvan
5.244 1,44 1
8. Albanska koalicja
KOALICIONI SHQIPTAR:LIDHJA DEMOKRATIKE NË MAL TË ZI,PARTIA DEMOKRATIKE DHE ALTERNATIVA SHQIPTARE
3.824 1,05 1
9. Srpski nacjonalni savez 3.085 0,85 0
10. Albanska unia demokratyczna
UNIONI DEMOKRATIK I SHQIPTARËVE
2.848 0,79 0
11. Hrvatska hradzanska inicjatywa 1.470 0,41 1
12. Zajedno 1.384 0,38 0
13. Albanska aljansa
ALEANCA RINORE E SHQIPTARËVE
531 0,14 0

Lista premierów Republiki Czarnogóry (1992-2014), wszyscy są reprezentantami DPSCG

Radoje Kontić – 1988- 1991
Milo Đukanović  1991 – 1998
Filip Vujanović – 1998 – 2003
Milo Đukanović – 2003 - 2006   
Željko Šturanović 2006.11.10 - 2008.02.29
Milo Đukanović    2008.02.29 - 2010.12.29 i
Igor Lukšić            2010.12.29 – 2012.12.4
Milo Đukanović  -  od 4.12.2012 – obecnie
 
Lista prezydentów (kadencja 5 letnia) (1992-2014)
 
Mojmir Bulatović – 1990-1998
Milo Djukanović – 1998 – 2002
Filip Vujanović – 2002 (tymczasowo)
Rifat Rastoder - 2003 (tymczasowo)
Dragan Kujović - 2003 (tymczasowo)
Filip Vujanović - stale od 2003 (wybory 2003, 2008, 2013)
 
Krótki wykaz politycznych partii Czarnogóry
 
Parlamentarne partie (stanem na 2014 r.)
 
·Liberalna partia Czarnogóry (Либерална партија Црне Горе) - Андрија Поповић
·Bośniacka partia (Бошњачка странка) - Амер Халиловић
·Demokratyczna partia socjalistów Czarnogóry (Демократска партија социјалиста Црне Горе) - Мило Ђукановић
·Nowa serbska demokracja (Нова српска демократија) - Андрија Мандић
·Pozytywna Czarnogóra (Позитивна Црна Гора) - Дарко Пајовић
·Ruch za zmiany (Покрет за промјене) - Небојша Медојевић
·Socjaldemorkatyczna partia Czarnogóry (Социјалдемократска партија Црне Горе) - Ранко Кривокапић
·Socjalistyczna partia ludowa Czarnogóry(Социјалистичка народна партија Црне Горе) - Срђан Милић
·Chorwacka obywatelska inicjatywa (Хрватска грађанска иницијатица) - Марија Вучиновић
 
 

Pozaparlamentarne

 
·Demokratyczna serbska partia (Демократска српска странка) - Драгица Перовић
·Serbska Lista (Српска листа) - Добрило Дедеић
·Demokratyczne centrum Czarnogóry (Демократски центар Црне Горе) - Горан Батрићевић
·Partia Ludowa (Народна странка) - Предраг Поповић
·Demokratyczna partia Czarnogóry (Демократска странка Црне Горе) - Предраг Дрецун
·Jugosłowiańscy komuniści Czarnogóry (Југословенски комунисти Црне Горе) -
·Jedność Ludowa (Народна слога Црне Горе) - Новак Килибарда
·Związek komunistów Jugosławii-Komuniści Czarnogóry (Савез комуниста Југославије - Комунисти Црне Горе) -
·Socjalistyczna partia Jugosławii (Социјалистичка партија Југославије) - Боривоје Ћетковић
·Partia serbskich radykałów (Странка српских радикала) - Душко Секулић
·Demokratyczna partia jedności (Демократска странка јединства) –
·Ruch Obywatelski Zjednoczona Akcja Reform URA
·Demos
·Partia Pracy RF
·Demokratska Crna Gora

Partie regionalne

·Demokratyczne centrum zatoki (Демократски центар Боке)
 

Partie albańskie

 

Parlamentarne

·Albańska alternatywa (Албанска алтернатива) - Васељ Сиништај
·Demokratyczny związek w Czarnogórze (Демократски савез у Црној Гори) - Мехмет Бардхи
·Demokratyczna unia Albańców (Демократска унија Албанаца) - Ферхат Диноша
·Nowa demokratycza partia – FORCA (Нова демократска снака - Форца) - Назиф Цунгу
 

Pozaparlamentarne

·Ruch demokratycznego dobrobytu (Покрет демократског просперитета) -
 

Byłe partie

·Jugosłowiańska partia ludowa (Југословенска народна странка)
·Ludowa socjalistyczna partia Czarnogóry (Народна социјалистичка странка Црне Горе)
·Socjaldemokratyczna partia reformistów (Социјалдемократска партија реформиста)
·Socjalistyczna partia Czarnogóry (Социјалистичка партија Црне Горе)
·Serbska partia ludowa (Српска народна странка)

Królestwo Jugosławii

·Czarnogórska federalistyczna partia (Црногорска федералистичка странка)
 

Królestwo Czarnogóry

·Partia Ludowa (Народна странка)
·Ludowa partia prawa (Права народна странка)
 

INTERMARIUM: