SŁOWACJA – panorama polityczna (2006)

Andrej Szelehau – rocznik V, Jakub Groszkowski IX, Husein Masmalijew X 

Partia

Siła Geneza Ludzie Program  

SNS

(Slovenská národná strana)

90-13,94%, 22 mandatów
92- 8%, 15 mandatów
94- 5,4%, 9 mandatów
98-9,07%, 14
mandatów
02-3,32%, 0 mandatów
06-11,73%, 20 mandatów
trochę postkomuny “czującej narodowo”, choć mniej niż w (ideologicznie podobnych) partiach Csurki, Cosmy, Sládka itd. była to „partia estebaków i czerwonych nomenklatur“. Ściśle związana z agenturą i bezpieką. Zapleczem SNS stała się Matica Slovenska, szczególnie ściśle kontrolowana przez ŠtB z powodu swoich kontaktów z emigracją.

 

Víťazoslav Moric

Jozef Prokeš

Ján Slota

Anna Malíková

nacjonalizm (pierwsi mówili o niepodległości), prorosyjska, antyeuropejska, za neutralnością, i prowadziła kampanię antywęgierską, negując prawo Węgrów do używania
ich języka w administracji.
 

    

HZDS

(Hnutie za Demokratické Slovensko)

 
92- 37%, 74 mandatów
94 - 35%, 61 w koalicji z RSS
98-27%,43 mandatów
02-19,50%,36 mandatów
06-8,79%,15 mandatów
partia Mečiara, wywodzi się z VPN (Społeczeństwo   przeciw Przemocy), trochę partyjnej nomenklatury; typowa wodzowska partia władzy powiązania z wielkimi państwowymi molochami. W marcu 1991 roku z VPN wyszła frakcja z Vladimírem Mečiarem na czele i utworzyła partię Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS). W 2003 r. po rozłamie zmieniła nazwę na ĽS-HZDS.

Vlado Mečiar (TW Doktor)

Sergiej Kozlík
Ivan Gašparovič
Ivan Lexa (TW „Alex”)

zmienne (w praktyce niechętne wobec Zachodu i Węgrów, prorosyjskie
gospodarka – etatyzm,)
 

SOP

(Strana občianskeho porozumienia)

1998 - 8,01%,
13 mandatów
powstała przed wyborami, byli w niej głównie postkomuniści i obrażeni na Mečiara jego byli współpracownicy .
W kwietniu 2003 r. połączyła się ze SMER-em.

Rudolf Schuster

Milan Kňažko

w połowie drogi między SDK i HZDS
bardzo populistyczna
 
 
   
       SDK
Slovenská demokratická koalícia

1998 - 26,33%,
42 mandatów

koalicja 5 partii powstała w 1997 roku do wyborów w 1998: prorynkowi, katoliccy antykomuniści (KDH), są obrażeni na Mečiara jego byli współpracownicy (DU oraz grupa Kovača), są  tam socjaldemokraci (SDSS) i zieloni (SZS); też antykomunistyczni konserwatyści z byłej DS. Ján Čarnogurský
Mikulaš Dzurinda
Michal Kovač
Josef Moravčik
Eduard Kukan (TW  „Skopec”)
Ján Langoš
Pavol Hagyari
Juraj Kohutiar
Ivan Mikloš
František Mikloško
Vladimír Palko
Ladislav Pittner
Ostatnio zdecydowanie  przeważa nurt prozachodni i prorynkowy.
Chadecka,
Liberalna.
 

SDKÚ
Slovenská demokratická a kresťanská únia
2002-15,09% 28 mandatów
2006-18,35% 31 mandatów.
Powstała w styczniu 2000 roku. W jej skład poza grupą Dzurindy z KDH weszła DÚ Eduarda Kukana i Milana Kňažko oraz Ivan Mikloš z DS. W styczniu 2006 doszło do połączenia SDKÚ z DS. i odtąd partia występuje pod nazwą SDKÚ-DS. Mikulaš Dzurinda
Eduard Kukan (TW  „Skopec”)
Ivan Mikloš
Milan Kňažko
Program reformistyczny.
Chadecka
Liberalna
 
 

 

SMK

(Strana maďarskej koalície)
 
(Magyar Koalíció Pártja)

 
(92- 7,4%,14 mandatów
94- 10,18%, 17 mandatów
98-9,12%,15 mandatów
02-11,16%,20 mandatów
06-11,68%,20 mandatów.)
koalicja 3 partii mniejszości węgierskiej
MKDH (węg.: MKDM) (chadecja)
Együttélés (współżycie) konserwatywno-ludowa, w dużym stopniu oparty na nomenklaturze Csemadoku
Maďarska občianska strana (soc-liberal)
 
 
ŕBéla Bugár
 
ŕMiklós Duray
 
 
 
ŕ Pál. Csáky, László Nagy
bronią Węgrów, liberalizm gospodarczy, zdecydowany antykomunizm,
proeuropejska.
 
 
 

      KSS
(Komunistická strana Slovenska)

 
 
 
(90-13,34%,22 mandatów.
02-6,32%,11 mandatów.)
 
Partia powstała w 1992 roku. Ze zjednoczenia KSS ’91 (przewodniczący Július Feješ) i Związku Komunistów Słowacji (przewodniczący Juraj Janošovský).

Vladimer Dado

Jozef Ševc

Jozef Hrdlicka  
 
Komuniści,
Program oparty na zasadach marksizmu.
 

 SDĽ

(Strana demokratickej ľavice)

 (90-13,35%,22 mandatów
92- 15%, 29 mandatów
94- 10%
98-14,66%,23 mandatów)
Postkomuniści
do 1991 KSS (Komunist. Partia Słowacji)
Josef Migaš
Brigita Schmognerová
Peter Weiss
proeuropejska, poglądy socjaldemokratyczne  

 

KDH
(Kresťansko-demokratické hnutie)

90-19,20%, 31 mandatów,
92-8,89%, 18 mandatów.
94-10,08%, 17 mandatów.
02-8,25%, 15 mandatów.
06-8,31%, 14 mandatów)
Zjednoczyła ludzi z chrześcijańskich środowisk dysydenckich, częściowo również tych związanych z VPN. Od 1998 do 2002 w SDK . Do lutego 2006 r. KDH była w składzie rządzącej koalicji, która pojawiła się po wyborach 2002 r., odtąd jest w opozycji. Ján Čarnogurský
Pavol Hrušovský
Daniel Lipšic
 
Proeuropejska,
Za chrześcijańska demokrację.
Chadecka, prawicowa.

 

DS
 
(Demokratická strana)

(90-4,39%,7 mandatów.)
 
 
Partia powstała w 1989 roku w nawiązaniu do Partii Demokratycznej z lat 1944-48. Od 1997 do stycznia 2006 w kładzie SDK.
W styczniu 2006 połączyła się z SDKU w SDKU-DS.

Martin Kvetko

Langoš Ivan

 Jan Brndiar

Pavol Hagyari

Ivan Mikloš

 

Proeuropejska,
Konserwatyzm.
Liberalism.
 
 
 

 SDSS
 (Sociálno-demokratická
strana Slovenska)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
W koalicji:
 1994 - 10,41%, 18 mandatów
1998 - 26,33%, 42 mandatów 2006 - 29,14%, 50 mandatów
 
 
 
powstała w lutym 1990 roku, nawiązując do powstałej w 1905 roku Słowackiej Socjaldemokratycznej Partii na Węgrzech. Od 1994 do 1998 SDSS była członkiem koalicji nazywanej "Wspólny Wybór" (Spoločná voľba). Po wyborach 1998 roku, weszła w skład rządzącej Słowackiej Demokratycznej Koalicji. 1 stycznia 2005 SDSS weszła w skład SMER.
 
 
 
Alexander DubčekLudomir Slahor 
Jaroslav VolfPeter Barath 
 
 
 
 
 
Proeuropejska,
Lewicowa.
 
 
 

   DU
(Demokratická únia)

94-8,57%, 15 mandatów.
W koalicji
02-  15,09%, 28 mandatów.
06-18,35%, 31 mandatów
Powstała z połączenia:
Demokratycznej Unii Słowacji (Demokratická únia Slovenska, DEÚS) i Partii Narodowo-Demokratycznej (Národno-demokratická strana, NDS). DÚ przestała istnieć pod koniec sierpnia 2000 roku, po włączeniu się do SDKÚ.

Jozef Moravčik       

Lubomir Harach

Eduard Kukan (TW „Skopec“)

Program Konserwatywny z elementami liberalnymi.  
 
 

     ZRS
 
(Združenie robotníkov Slovenska)
 

W składzie SDĽ
92-14,70%, 29 mandatów
94-7,34%, 13 mandatów
02-0,54%, 0 mandatów
06-0,29%, 0 mandatów
 
Partia powstała w kwietniu 1994 roku po odłączeniu się grupy posłów z SDĽ
 
Ján Ľupták
 
O programie populistycznym, nawiązująca do postulatów lewicowych.  Cel: „obrona interesów ludzi pracy, ludzi słabszych społecznie.
 

  SMER - sociálna demokracia

 
 
 
 

 
02-13,46%, 25 mandatów
06-29,14%, 50 mandatów)
 
Powstała w 1999 roku po konflikcie wewnątrz SDĽ, kiedy to najpopularniejszy polityk tej partii Robert Fico nie uzyskał żadnego poważnego stanowiska.
 Robert Fico  
Partia socjaldemokratyczna o tendencjach populistycznych. Partia SMER przez długi czas określała się jako przedstawiciel „trzeciej drogi” porównując się do Labour Party i SPD, prorosyjska.
 
 

  
  ANO
 
(Aliancia nového
občana)

 
 
2002-8,01% 15 mandatów
 
Powstała w 2001 roku partia ANO, po niecałym roku znalazła się w parlamencie.  Później (IX.2003) ANO weszła w skład koalicji rządzącej, dając jej przewodniczącemu funkcję wicepremiera i ministra gospodarki.
 
Powstanie zawdzięcza faktowi, iż jej twórca był właścicielem TV Markiza
 Pavol Rusko               Robert Nemcsics  
Proeuropejska,
Liberalna,
Za reformami.
 
 HZD
(Hnutie za demokraciu)
 

Powstała w 2002 roku w wyniku rozłamu w Ruchu dla Demokratycznej Słowacji.

Ivan
Gašparovič      

Jozef Grapa  

   
      SZS
 
(Strana zelených na Slovensku)
 
 
(90-3,48%,6 mandatów)
Potem 1997-2006 w koalicji z SDKÚ .
Od lutego 2006 występuje jako Partia Zielonych. Powstała w 1991 roku. Od 90:  Peter Sabo
 od roku 1997 Zdenka Tóthová
 2001-2008 Pavel Petrík
 od 2008 Peter Pilinský
Koncentruje swoją działalność na ochronie środowiska naturalnego oraz ochronie praw wszelkiego rodzaj mniejszości.  
RSS
 
Roľnícka strana Slovenska
94 - 35%, 61 mandatów
w koalicji HZDS-RSS
 
 
Powstała w 1990 roku. Jej potencjał wyborczy wahał się między 1-2% poparcia. Ostatecznie, przechodząc przez współpracę z kilkoma innymi partiami (w 1997 r. połączyła się z HPSR z czego powstała Nowa Partia Agrarna (Nová agrárna strana, NAS)  RSS stała się częścią HZDS w 1998 roku. Była koalicyjnym partnerem HZDS w wyborach w 1994 r.

Pavel Delinga,

Miroslav Maxon.

   
 
SV
 
(Spoločná voľba)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1994 -10,41%, 18 mandatów.

Koalicja czterech partii lewicowych, powstała przed wyborami parlamentarnymi w 1994 roku. W jej skład wchodziły: Partia Lewicy Demokratycznej – SDĽ, Socjaldemokratyczna Partia Słowacji – SDSS, Partia Zielonych na Słowacji – SZS. Ruch Rolników na Słowacji – HPSR. Rozpadła się w listopadzie 1997 r.

     
HPSR
 
Ruch Rolników na Słowacji .
 
 

Partia powstała w 1990 roku, jednak do czasu wejścia w skład koalicji SV pozostawała na marginesie. Po rozpadzie SV, w listopadzie 1997 roku HPSR połączyła się z RSS z czego powstała Nowa Partia Agrarna (Nová agrárna strana, NAS).

 
Przewodniczącym  był Jozef Klein.
   

Ľudová únia

   
 Słowacka partia polityczna założoną w 2003 roku, przez parlamentarzystów, którzy odeszli z Ruchu dla Demokratycznej Słowacji.

Przywódcy:
Gustáv Krajči

Vladimír Hricko

Ján Gabriel

   

Slobodné fórum

 

  Słowacka  partia polityczna, założoną w 2004 roku przez byłych parlamentarzystów należących do Słowackiej Unii Chrześcijańskiej i Demokratycznej (SDKÚ). W wyborach parlamentarnych w 2006 roku, partii nie udało się wejść do parlamentu słowackiego – uzyskała tylko 3.47% głosów, podczas gdy wymagany próg wyborczy wynosi 5%. Przywódca: Zuzana Martináková.    
                                                                SNS

Anna Malíková – do IX 99 v-ce przewodnicząca SNS; obecnie przewodnicząca; burmistrz Čadcy.
 
Ján Slota – urodził się 14 września 1953 w Letavska Lucka ( Žiliny). Szkołę średnią ukończył w Previdze, w roku 1977 ukończył Uniwersytet Techniczny w Koszycach; inżynier górnictwa; w latach 1981-1991 pracował w „Prefmonte” w Bratysławie. burmistrz Žiliny w okresie 1990-2006; Wieloletni działacz samorządowy. Do IX 1999 lider SNS; nie uznaje swojej porażki na ostatnim zjeździe partii. Zadeklarowany przeciwnik Węgrów, Romów i gejów. Podczas swoich wystąpień (niejednokrotnie pod wpływem alkoholu) deklarował chęć wysłania czołgów na Budapeszt. Po wejściu tej frakcji do rządu po wyborach 2006 r. i do dziś jest Slota posłem do NR SR, i został mianowany wicepremierem.

HZDS
 

Ivan Gašparovič – Obecny prezydent Słowacji. Urodził się w roku 1941 w miejscowości Poltár, blisko Lučenec oraz Banská Bystrica w południowo-centralnej Słowacji. Jego ojciec, Vladimir Gašparović, wyemigrował do Słowacji z Rijeki w Chorwacji po zakończeniu II wojny światowej i pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Bratysławie. Ivan Gašparovič ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Komenskiego w Bratysławie, najważniejszej uczelni w kraju (1959-1964). W 1968 zapisał się do Komunistycznej Partii Słowacji i wspierał reformy Alexandra Dubčeka, ale został pozbawiony członkostwa w partii po inwazji na Czechosłowację przez wojska Układu Warszawskiego w sierpniu 1968. Prawnik; ’65-’68 prokurator; ‘68-’90 prof. prawa; Od 1968 do lipca 1990 Gašparovič był nauczycielem akademickim w Instytucie Prawa Kryminalnego, Kryminologii i Praktyk Kryminologicznych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Komenskiego w Bratysławie. W lutym 1990 został prorektorem uczelni.  Po upadku reżimu komunistycznego i zwycięstwie aksamitnej rewolucji, został mianowany przez prezydenta Vaclava Havla prokuratorem generalnym Czechosłowacji; pełnił tę funkcję od lipca 1990 do marca 1992. Następnie był krótko wiceprzewodniczącym Czechosłowackiej Rady Legislacyjnej (do końca istnienia Czechosłowacji 31 grudnia 1992). Był również tymczasowo ponownie nauczycielem akademickim na Wydziale Prawa Uniwersytetu Komenskiego w Bratysławie, zasiadał w Uniwersyteckiej Radzie Naukowej oraz w Wydziałowej Radzie Naukowej. Pod koniec 1992 był jednym z autorów Konstytucji Republiki Słowacji. Od 1992 do 12 lipca 2002 Gašparovič był członkiem HZDS, partii kierowanej przez kontrowersyjnego Vladimíra Mečiara. Od czerwca 1992 do września 2002 był również członkiem słowackiego parlamentu (Rady Narodowej), gdzie sprawował funkcję pierwszego przewodniczącego parlamentu w niepodległej Słowacji, aż do października 1998. ‘94-‘98 przewodniczący parlamentu HZDS. Wystąpił z partii po konflikcie z Mečiarem i założył własną partię – Hnutie za demokraciu (HZD) Ruch na rzecz Demokracji. W latach 1992-1998 był przewodniczącym on słowackiego parlamentu (od stycznia 1993 – Narodowej Rady Republiki Słowackiej). We wrześniu 2002 roku w wyborach parlamentarnych jego partia uzyskała 3,3% głosów; nie wystarczyło to, aby wprowadzić swoich deputowanych do parlamentu. Po wyborach Gašparovič powrócił na Wydział Prawa Uniwersytetu Komenskiego i napisał kilka podręczników akademickich dotyczących prawa kryminalnego. W kwietniu 2004 Gašparovič wystartował w wyborach prezydenckich przeciwko Mečiarowi, który próbował powrócić na scenę polityczną po wyborach parlamentarnych w 2002. Chociaż Mečiar zdobył więcej głosów niż Gašparovič w pierwszej turze, to nie został ostatecznie wybrany na stanowisko prezydenta; w drugiej turze Gašparovič zdobył blisko 60% głosów, po uzyskaniu wsparcia przez wyeliminowanych już kandydatów. 15 czerwca 2004 Gašparovič został zaprzysiężony na prezydenta Słowacji. 21 lutego 2009 został odznaczony Orderem Orła Białego przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego[1]. 
Sergiej Kozlík – minister finansów w gabinecie Mečiara; v-ce przewodniczący HZDS

Ivan Lexa – w czasie rządów Mečiara szef służb specjalnych SIS; HZDS; aresztowany. Ivan Lexa studiował technologię organiczną. Pracował w Slofnafte. Był jedną z najwierniejszych osób byłego Słowackiego premiera Vladimira Mecziara. Już w styczniu 1991 r. Meciar mianował go Szefem Rady Słowackiej Republiki. Po zwycięstwie HZDS w wyborach 1992 r. znów został szefem Rady. Rok później zdarzył się pierwszy konflikt miedzy nim a prezydentem Michalem Kovaczem, który mianował go ministrem prywatyzacji. Ivana Lexy aresztowanego w RPA 14 i wydanego Słowacji 18 lipca. Lexa, syn Vladimira. Vladimír Lexa pracował dla Funduszy Prywatyzacyjnych Harvarda założonych przez byłych funkcjonariuszy. Było to powodem dla którego prezydent odmówił mianowania Lexy – syna ministrem prywatyzacji. Ivan był wiceministrem przemysłu w czasach komunistycznych i wicepremierem w przejściowym gabinecie Czicza w 1990 roku, w styczniu 1991 roku został kierownikiem sekretariatu premiera Mecziara, a po jego upadku w kwietniu 1991 roku kierownikiem kancelarii HZDS, następnie w 1992 roku wraz z Mecziarem powrócił do władzy, był. m.in sekretarzem stanu w ministerstwie prywatyzacji, a następnie szefem Słowackiej Służby Informacyjnej -SIS (1994-1998). Piastując to stanowisko zorganizował porwanie syna byłego prezydenta Michala Kovacza. Lexę aresztowano 15 kwietnia 1999 roku ale po trzech miesiącach zwolniono. W maju 2000 roku uciekł ze Słowacji, a w lipcu 2000 roku Interpol wysłał za nim list gończy. 

Vladimír Mečiar – (1942); doktor prawa; działacz młodzieżowy; czł. KSS do 1970; powiązania z ŠtB (TW “Doktor”, sektor gospodarczy); działacz VPN, I-VI’90 minister spraw wewnętrznych; VI’90-IV’91, VI’92-III’94, XI’94-IX’98 premier; lider HZDS. Urodził się jako najstarszy syn krawca. Karierę zaczynał w Komunistycznej Partii Słowacji w 1962, słowackiej części Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Został szefem komitetu partii w mieście Žiar nad Hronom. W 1969 r. został usunięty ze stanowiska, po tym jak podczas zebrania nawoływał do reform. Rok później został wyrzucony z samej partii  w 1970 z powodu krytyki zduszenia Praskiej Wiosny przez wojska UW.  Został wtedy wciągnięty na listę wrogów ustroju, co później wykorzystał na swoją korzyść. W międzyczasie zatrudnił się w hucie szkła i zapisał się na wydział prawa Uniwersytetu w Bratysławie,. Później zaocznie skończył prawo. W 1990 roku wrócił do polityki i dzięki dubczekowcom szybko zaczął się piąć w strukturach VPN. Był premierem republikańskiego (w ramach Czechosłowacji) rządu Słowacji (VI.90-IV.91). Po wyborach w 1992 roku ponownie został premierem i tę funkcję pełnił do marca 1994 roku (od początku 1993 roku jako premier niepodległej Republiki Słowackiej). Po kolejnych wyborach pod koniec 1994 roku znów utworzył rząd i pozostał na jego czele do 1998 roku. W latach 1999 i 2004 starał się o funkcję prezydenta Słowacji, ale bez sukcesów. Jest uważany za polityka o skłonnościach autorytarnych. Oskarżany o brak demokracji w partii i doprowadzenie w latach dziewięćdziesiątych Słowacji do ruiny gospodarczej.

SDĽ

Josef Migaš – przewodniczący SDĽ; przewodniczący parlamentu . Urodził się 7 stycznia 1954 r. w Pušovce . jest słowieńskim politykiem lewicowym. W latach 1998-2002 był prezesem NR SR. Ukończył filozoficzny fakultet na Uniwersytecie w Kyjeve. Potem pracował jako nauczyciel w Szkole Wyższej Politycznej w Bratysławie. Był członkiem KSS i pracował w SAV v Koszycach. W 1990 r. był jednym z współzałożycieli SDĽ. W latach 1995-1996 był ambasadorem Słowacji na Ukrainie, potem w latach 1996-2001 był przewodniczącym SDĽ. W latach 1998-2002 był przewodniczącym NR SR. W latach 1998-1999 przez krótki czas wykonywali razem z Mikulaszem Dzurindą prezydenckie pełnomocnictwa. Żonaty ,ma czworo dzieci. Jest autorem książki „ Kolektywizm w socjalnym społeczeństwie”  i innych.
 
Brigita Schmognerová – (1947); minister finansów; SDĽ. Urodziła się 17 listopada 1947 r. w Bratysławie. W latach 1966-1971 ukończyła Wyższą Szkole Ekonomiczną w Bratysławie. W 1971 r. pracowała tam że. Potem  w latach 1990-1992 pracowała w ministerstwie przemysłu. W marcu 1994 została naznaczona wiceprzewodniczącą  SDĽ. Po wyborach została posłem SDĽ w NR SR. Wiosną 1998 r. została poruszona przez SDĽ na post prezydenta w trzeciej turze wyborów. Po parlamentarnych wyborach w tym samym roku została Ministrem Finansów. Pod czas pełnienia tej funkcji doszło do sporu między nią a przywódcą partii Pavlom Koncošom, który przywiódł  w 2002r. do jej dymisji. Jest żonata I ma dorosłego syna.
 
Peter Weiss – (1952); doktor filozofii; ‘75-’89 pracownik urzędu marksizmu-leninizmu przy KSS (od ’84 sekretarz); były przewodniczący SDĽ.  W latach 1975-89 pracownik naukowy KC KSS, zajmujący się teorią marksizmu-leninizmu, przez pewien czas był wice-przewodniczącym parlamentu, w 2002 roku po konflikcie wewnątrz SDĽ założył Socjaldemokratyczną Alternatywę, która ostatecznie również została wchłonięta przez SMER.

SOP

Milan Kňažko – (1945); aktor; współzałożyciel VPN i HZDS; minister spraw zagranicznych w rządzie Mečiara, później DU, obecnie SOP. prawnik, od 1984 roku pracownik Czechosłowackiego MSZ, od 1985 do 1989 roku konsul w Danii. Później był wielokrotnym szefem misji przy OBWE, a w latach 1996-97 ministrem spraw zagranicznych. W 1998 został wicepremierem, tę funkcję pełnił do 2001 roku. W kwietniu 2003 roku SOP pod przewodnictwem Hamžíka połączyła się ze SMER-em, a sam Hamžík zdecydował się odejść z polityki.
 
Rudolf Schuster – (1934); Ukończył Bratysławski Uniwersytet Techniczny. ‘62-’67 dyrektor huty VSŽ w Koszycach; ‘74-83 wiceprzew. Rady Miasta Koszyce; ‘83-’89, ’94-‘99 – prezydent Koszyc; ‘64-’90 członek KSČ; ‘89-’90 przewodniczący Słowackiej Rady Narodowej; ‘90-’92 ambasador CSRF w Kanadzie; były przewodniczący SOP – zrezygnował z funkcji po wyborze na prezydenta Słowacji w 1999 r. Wcześniej, w latach 1964-90 był członkiem KSS, między innymi pełnił funkcję prezydenta Koszyc (1983-86) i przewodniczącego Rady Narodowej województwa wschodniosłowackiego (1986-89). Na przełomie 1989-90 przez kilka miesięcy był przewodniczącym Słowackiej Rady Narodowej, później do 1992 roku był Czechosłowackim ambasadorem w Kanadzie. Po powrocie pracował w MSZ, a 1994-1999 ponownie został wybrany prezydentem Koszyc. W okresie VI.1999-VI.2004 pełnił funkcję prezydenta Republiki Słowacji.

SDK                          

 
Ján Čarnogurský – (1944); doktor prawa; obrońca w procesach członków Karty’77 i działaczy kościelnych; działacz antykomunistyczny; ‘90-’91 – wicepremier; IV‘91-VI’92 premier słowackiego rządu krajowego; przewodniczący KDH; jeden z liderów SDK, minister sprawiedliwości
 
Mikulaš Dzurinda – (1955); ekonomista; b. rzecznik KDH; przewodniczący SDK; Analityk ekonomiczny, od ’98 premier. Jest absolwentem ekonomii w Wyższej Szkole Transportu i Telekomunikacji w Żylinie. Po studiach pracował na kolei jako specjalista od techniki informacyjnej. Rozpoczął karierę polityczną jako jeden z założycieli Ruchu Chrześcijańsko-Demokratycznego (KDH), konserwatywnej partii politycznej, oficjalnie założonej w 1990. W pierwszych demokratycznych wyborach w Czechosłowacji w 1990 roku, został wybrany deputowanym. W 1991 roku został ministrem transportu i poczty słowackiego rządu. W 1992 został członkiem Słowackiej Rady Narodowej (zalążek słowackiego parlamentu) i pracował jako członek komisji budżetowej i finansów. W rządzie Jozefa Moravčíka (marzec-październik 1994) Dzurinda był słowackim ministrem transportu, poczt i robót publicznych. Po wygranych wyborach przez Vladimíra Mečiara w 1994 roku, Dzurinda powrócił do opozycji. W tej partii w latach 1993-98 pełnił funkcję szefa ds. ekonomicznych. W latach 1998-2002 i 2002-2006 był premierem Republiki Słowackiej. W tym czasie na Słowacji zaszły ogromne zmiany, przede wszystkim gospodarcze. Z jednego z najbiedniejszych krajów regionu stał się najszybciej rozwijającym się państwem Europy Środkowej. Osiągnięto to między innymi dzięki wprowadzeniu podatku liniowego, obniżeniu kosztów zatrudnienia pracowników, prywatyzacji większości państwowych przedsiębiorstw oraz komercjalizacji służby zdrowia i państwowego szkolnictwa. Wszystkie te reformy udało się przeprowadzić pomimo obstrukcyjnych działań ze strony ówczesnego prezydenta – Rudolfa Schustera. Należy także dodać, że rząd Mikuláša Dzurindy był pierwszym w Europie Środkowej, który wybrano na drugą kadencję.
 
Pavol Hagyari – b. wiceprzewodniczący DS., swego czasu zwolennik zbliżenia z DU
 
Juraj Kohutiar – specjalista KDH od problematyki międzynarodowej
 
Michal Kovač – (1930); ekonomista; lata 60-te przedstawiciel cs banków (też w Londynie); ‘89-’91 minister finansów; założyciel HZDS; ‘93-’98 prezydent Słowacji; w konflikcie z Mečiarem, dziś w SDK.
 
Eduard Kukan (1938); były ambasador Słowacji przy ONZ; obecny minister spraw zagranicznych; polityk SDK. Pseudonim jako TW „skopca”.
 
Ján Langoš – (1946); fizyk; działacz opozycyjny; działacz VPN; 1990 minister spraw wewnętrznych CSRF; lider DS.
 
Ivan Mikloš – (1960); ‘91-?? minister prywatyzacji słowackiego rządu krajowego; b. przewodniczący DS.
 
František Mikloško – (1947); dr nauk technicznych; działacz opozycyjny w ramach  “tajnej cirkvi”; 90-92 przewodniczący Słowackiej Rady Narodowej; nurt klerykalny KDH
 
Josef Moravčik – (1945); prawnik; działacz VPN; współzałożyciel HZDS; ’92 minister spraw zagranicznych CSRF; ’93 minister spraw zagranicznych  Słowacji; (b. premier); III-XI’94 premier; założyciel DU; dziś SDK; burmistrz Bratysławy. Założenie jesienią 1986 roku Klubu „Leninowska Iskra” przez byłego oficera wywiadu, Igora Cibulę. Celem klubu było zapoznawanie opinii publicznej ze zmianami zachodzącymi w Sowietach w ramach pieriestrojki, czyli jak to ujęto w deklaracji: „rozpowszechnianie doświadczeń wynikających z rozwiązywania problemów o charakterze socjalnym, ekonomicznym i politycznym oraz szerzenie demokracji socjalistycznej w społeczeństwie sowieckim”. W dyskusjach uczestniczyli dubczekowcy, umiarkowani członkowie KSS i niekomuniści. Oficjalnie o działalności Klubu poinformował 12 marcu 1987 roku tygodnik „Nove slovo”, który stanowił platformę tzw. umiarkowanego skrzydła KSS. Klub działał w ramach Związku Przyjaźni Czechosłowacko-Sowieckiej w Bratysławie i miał „nawiązywać kontakty z instytucjami sowieckimi działającymi na terenie Czechosłowacji”. Wyrażono pogląd, iż „nowe myślenie” można zastosować nie tylko w polityce międzynarodowej ale również przy rozszerzaniu „demokracji socjalistycznej”.

Vladimír Palko – były szef federalnego FBIS (służby specjalne) po ’90; wiceprzewodniczący KDH, nurt antykomunistyczny, za utrzymaniem tożsamości KDH
 
Ladislav Pittner – ‘90-??  minister spraw wewnętrznych słowackiego rządu krajowego, nurt klerykalny KDH.

SMK
  • Obecnie przewodniczący: Pál Csáky – inżynier chemik, w latach 1998-2006 wicepremier i minister ds. europejskich, praw człowieka i mniejszości. 1976-1980 studiował na Wyższej Szkole Chemiczno-Technołogicznej w Pardubicach. Na wydziale organiczna chemia. 1981-1990 pracował jako technolog. 1991-1998 wiceprzewodniczący MKDM. 1992-1998 poseł MKDM w NR SR. 1998-2007 przywódca SMK. Od 2007 po dziś przywódca SMK. Kariera Polityczna: 1990- poseł  NR SL. 1992-członek Parlamentarnego Zgromadzenia Rady Europy. 1998- został  członkiem rządu SR. 1998-2002 wiceprzewodniczący rządu SR. 2006-poseł  NR.
     
  • Béla Bugár – Węgier; lider b. MKDH; dziś szef SMK. Zawód: inżynier maszyn. Karierę polityczną zaczął w 1990 roku, przez kilka miesięcy pełnił obowiązki przewodniczącego słowackiego parlamentu. Urodził się 7 lipca 1958 w Bratysławie. Jest przedstawicielem i były wiceprzewodniczący NR SR. I Były przywódca SMK. 1982. 1990-1991- członek organu kierowniczego MKDH. 1991-1998-przywódca MKDH. 1998-2007 –przywódca SMK.

 
Miklós Duray – Węgier; lider b. Együttélés, dziś SMK. Czołowy dysydent węgierski na Słowacji.
 
László Nagy – (1948); dr filozofii; przewodniczący MOS
 

KDH

 
Obecnie przewodniczący: Pavol Hrušovský – prawnik, w latach 2002 - 2006 przewodniczący słowackiego parlamentu. Urodził się 9 lipca 1952 r. jest przywódca KDH i były przywódca NR. W 1978 ukończył Fakultet prawa w Bratysławie.  W latach 1992-1994 i 1994-1998 był posłem NR SR. Od 1998 i do 2002 był wiceprzewodniczącym NR SR. Od 2002 r. i do lutego 2006 był przywódcą NR SR. W 2006 r. został zdymisjonowany z postu przywódcy NR SR.
 
Ján Čarnogurský – doktor prawa, obrońca w procesach politycznych, od XII 1989 roku do IV 1990 roku wicepremier rządu federalnego, od IV 1991 roku do VI 92 roku premier rządu słowackiego, w pierwszym rządzie Dzurindy był ministrem sprawiedliwości. Ukończył Prawo na Karłowskim Uniwersytecie w Pradze. Uzyskał tytuł doktora w 1971 r. na Uniwersytecie Kamienskiego w Bratysławie. W 1970-1981 pracował jako adwokat w Bratysławie. W 1981 r. został zwolniony z pracy adwokata i pracował jako kierowca. W 1988 r. zaczął wydawać czasopismo „Bratislavse listy”.W listopadzie przez 20 dni był przewodniczącym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Słowackiej Republiki. Przywódca rządu SR był od kwietnia 1991 do czerwca 1992. Od 1998 r. do 2002 r. był ministrem sprawiedliwości Słowackiej Republiki. Od 1990 r. do 2000 był przywódcą KDH.
 
Daniel Lipšic – doktor prawa, minister sprawiedliwości i wicepremier w drugim rządzie Dzurindy. Urodził się 7 lipca 1973 r. w Bratysławie. Jest posłem  NR SR. były wicepremier rządu i były minister sprawiedliwości. Jest żonaty i mieszka w Bratysławie.1991-1996 studiował na Fakultecie Prawa na Uniwersytecie Komienskiego w Bratysławie.1994-studiował w Stanach. 1998 r. –adwokatska Koncelaria „Valko & Partners”.1991-1995 przywódca prawicowej młodzieżowej organizacji ODM. 21 października 2000- 8 lipca 2006 wiceprzewodniczący KDH.15 października 2002- 7 lutego 2006-wiceprzewodniczący rządu i minister sprawiedliwości Słowackiej Republiki.
 

DS

 
Martin Kvetko – współzakładający pierwszą DS, późniejszy redaktor Czechosłowackiej sekcji RWE. On właśnie został wybrany pierwszym przewodniczącym partii, a następnie jej honorowym przewodniczącym.
 
Ivan Mikloš – późniejszy minister finansów (2002-06), autor chwalonej na zachodzie reformy wprowadzającej na Słowacji podatek liniowy. Urodził się 2 czerwca 1960 r. Były minister finansów i wiceprzewodniczący SDKU. Żonaty, ma 2 dzieci. Ukończył Wyższą Szkołe Ekonomiczną w Bratysławie. 1983-1987 był asystentem tam że. 1990 doradca wiceprzewodniczącego rządu SR, odpowiedzialnego za reformy ekonomiczne. 1990-1991 kierownik oddziału gospodarki a socjalnej polityki. Doradca rządu SR. 1992-1998 kierownik wykonawczy organizacji M.E.S.A 10.1993- studiował na London School of Economics. 1997-1998 członek rady Fondu národného majetku. 1998 pierwszy wiceprezydent East-West Institute, New York. 1992-1993- ODU, pierwszy wiceprzewodniczący.1993-2000- DS, przywódca w 1994 r.Od 2001 SDKU,wiceprzewodniczący. 1991-1992-minister prywatyzacji SR. 1998-2002 wiceprzewodniczący rządu SR przy gospodarce. 2002- poseł NR SR. 2002-2006 wiceprzewodniczący rządu SR i minister finansów. „ Minister finansów roku 2004” według czasopisma „EUROMONEY”.
 
Ján Langoš – cybernetyk, dysydent, współpracownik Jána Čarnogurskiego, minister spraw węwnętrznych Czechosłowacji (1990-92), pierwszy szef Instytuty Pamięci Narodu (2003-06), zginął w wypadku samochodowym. Urodził się 2 sierpnia 1946 r. zginął 15 czerwca 2006. Po ukończeniu studiów pracował jako fizyk eksperymentalny w Słowackiej Akademii Nauk. Od 1995 do 2000 pełnił funkcję przewodniczącego DS. Był posłem w NR SR do 2002 r.
 

KSS

 
Jozef Ševc – Urodził się 16 maja 1948 r. był posłem NR SR. Był przywódcą KSS. Został wybrany przedstawicielem NR SR od KSS pod czas wyborów 2002-2006. W wyborach parlamentarnych w 2006 r. KSS nie zdołała wejść do NR SR, a Jozef Ševc po porażce wycofał się z zarządania partia.
 
Vladimir Dado – Urodził się 25 września 1948 r. były poseł NR SR. Został wyznaczony posłem NR SR przy gospodarce. Po porażce w wyborach w 2006 r. przewodniczył państwem razem z przywódcą Jozefem Ševcem. Od 23 czerwca 2006 do dziś powierzono mu kierownictwo państwem.

Obecnie przywódca:  

Jozef Hrdlicka - Urodził się 29 lipca 1977 r. były przywódca KSS, były poseł  NR SR od KSS. Został wyznaczony przedstawicielem NR SR od KSS pod czas  wyborów 2002-2006. 25 listopada 2006 został wyznaczony na Zjeździe KSS w Bratysławie przywódca partii. 6 września 2008 r. w Proszowie został znów wyznaczony na przewodniczącego partii.
 

SDSS

 
Alexander Dubček- eks-przywódca komunistycznej Czechosłowacji. (ur. 27 listopada 1921 w Uhrovecu na Słowacji, zm. 7 listopada 1992 w Pradze) – działacz polityczny, z zawodu inżynier; 1963-68 I sekretarz KC KP Słowacji i członek Prezydium KC KPCz; 1968-69 I sekretarz KC KPCz; gł. realizator reform w partii i państwie, zwanych praską wiosną 1968. Swój program określał głośnym w swoim czasie sloganem "socjalizm z ludzką twarzą". Po interwencji wojsk Układu Warszawskiego z czasem wykluczony z partii (1970) i odsunięty od wszelkich funkcji; od 1989 w Forum Obywatelskim; 1990 przewodniczący Zgromadzenia Federalnego. Zmarł w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym. Jest patronem Uniwersytetu w Trenczynie. Do czasu swojej śmierci w listopadzie 1992 roku, był on jednym z członków parlamentu federalnego. kultowa postać Praskiej Wiosny. Po jego tragicznej śmierci w 1992 roku stery partii objął Jaroslav Volf i pełnił tę funkcję do 2001 roku (ponownie w latach 2003-04).
 
 Jaroslav Volf  urodził się 3 kwietnia 1952 r. był posłem NR SR i wieloletni przywódca SDSS. Absolwent Chemikotechnołogicznego wydziału SVST w Bratysławie. Od grudnia 2006 r. przywódca Slovak Telekomu. 1989 współzałożyciel SDSS. 1992-1993 pierwszy przywódca SDSS. 1993-2001 przywódca SDSS. Kwiecień 2002 wiceprzewodniczący SDSS. Maj 2003 przywódca SDSS. 1994-1998 został wyznaczony posłem  NR SR od SV. 1998-2002 został wyznaczony posłem NR SR od SDK.
 

DU

 
Jozef Moravčík- prawnik, ostatni minister spraw zagranicznych Czechosłowacji (1992) i były premier Słowacji (III-XII 1994) Doc. Urodził się 19 marca 1945 r. Od 16 marca 1994 do 13 grudnia 1994 był premierem Słowackiej Republiki. Ukończył wydział Prawa na Karłowskim Uniwersytecie w Pradze. Przez krótki czas pracował w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Bratysławie.W latach 1990-1991 był dziekanem wydziału Prawa. Od 25 stycznia 1991 przedstawiciel NR SR od VPN. Od 2 lipca do 31 stycznia 1992 minister spraw zagranicznych Czechosłowacji. Od stycznia 1993 doradca premiera Vladimíra Mečiara. Od 19 marca 1993 do 14 marca 1994 minister spraw zagranicznych Słowackiej Republiki. Od 16 marca do 13 grudnia 1994 przewodniczący rządu. Od 1994 do 1998 poseł NR od DU. Przywódca DU. Od 1998 do 2002 burmistrz Bratysławy.
 
Eduard Kukan – absolwent MGIMO, ambasador Czechosłowacji w Etiopii (1985-88) i przy ONZ (1990-93), później jeszcze przez rok reprezentował tam Republikę Słowacji, po powrocie do kraju pracował jako minister spraw zagranicznych w 1994 i 1998-2006. Urodził się 26 grudnia 1939 r. jest posłem SDKU-DS w NR SR i były minister Spraw Zagranicznych Słowackiej Republiki. Żonaty, ma dwóch dorosłych dzieci. Zna angielski, rosyjski, hiszpański. Ukończył w roku 1964 MGIMO. Dostał tytuł doktora Praw na fakultecie Prawa Karłowskiego Uniwersytetu w Pradze. 1964-1990 pracownik Ministerstwa spraw Zagranicznych w Pradze. 1973-1977 sekretarz ministra. Mnogokratny ambasador Czechosłowacji w państwach Afryki. Do 1989 r. członek KSC. 1995- 19 lutego 2000 –członek DU. Marzec 1997- czerwiec 1998- przywódca DU. 26 czerwca 1998- 3 czerwiec 2000- członek SDK. 4 czerwiec 1998- 3 czerwiec 2000- przywódca SDK. 4 czerwca 2000 i do dziś członek SDKÚ. 18 listopada 2000 do dziś wiceprzewodniczący SDKU, przy polityce zagranicznej. Marzec 1994 - grudzień 1994, 1998-2002 , 2002-2006 minister spraw zagranicznych Słowackiej Republiki.2006 r. został wyznaczony posłem do NR SR. Pseudonim jako TW „skopca”.
 

ZRS

 
Ján Ľupták – wykształcenie średnie budowlane, w polityce od 1990 roku, w latach 1994-19998 wiceprzewodniczącym Słowackiego Parlamentu. Urodził się 24 lutego 1946.r. W roku 1994 został wyznaczony posłem  ZRS w NR SR. Był współzałożycielem ZRS.
 

SMER

 
Robert Fico –Obecnie premier Słowacji. Karierę zaczynał jako prawnik, po obronieniu doktoratu zaczął pracę w ministerstwie sprawiedliwości, z którym był związany do 1995 roku. W 1986 ukończył prawo na Uniwersytecie w Bratysławie. Później reprezentował Słowację przed sądami międzynarodowymi. W 1987 roku Fico wstąpił do KSS, w 1992 roku pierwszy raz zasiadł w parlamencie. Założył partie polityczną SMER. Po wygranych przez SMER wborach w 2006 roku dostał od prezydenta misję utworzenia nowego rządu. Zawarł koalicję z Partią Ludową  Vladimíra Mečiara i Słowacką Partią Narodową Jana Sloty. 4 lipca 2006 został premierem Słowacji.
 

ANO

 
Pavla Rusko- magnat medialny, twórca i właściciel telewizji Markiza. Z wykształcenia dziennikarz, zaczynał prace w redakcji sportowej STV, tam też został do 1994 roku. W 1995 roku założył pierwszą na Słowacji prywatną telewizję. Markiza szybko stała się najpopularniejszą stacją na Słowacji, co zachęciło Rusko do aktywności politycznej. Na początku Rusko objął funkcję wiceprzewodniczącego parlamentu, później (IX.2003) jego partia weszła w skład koalicji rządzącej, dając mu funkcję wicepremiera i ministra gospodarki. W sierpniu 2005 roku Rusko został odwołany z wszystkich funkcji politycznych, po tym jak okazało się , że będąc już ministrem pożyczył prawie 100 mln. koron od współpracującego z ministerstwem przedsiębiorcy. ANO stanęła w obronie swojego szefa i wyszła z koalicji.
 

HZD
 

Założyciel: Ivan Gašparović-Obecny prezydent Słowacji. Urodził się w roku 1941 w miejscowości Poltár, blisko Lučenec oraz Banská Bystrica w południowo-centralnej Słowacji. Jego ojciec, Vladimir Gašparović, wyemigrował do Słowacji z Rijeki w Chorwacji po zakończeniu II wojny światowej i pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Bratysławie. Ivan Gašparovič ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Komenskiego w Bratysławie, najważniejszej uczelni w kraju (1959-1964). W 1968 zapisał się do Komunistycznej Partii Słowacji i wspierał reformy Alexandra Dubčeka, ale został pozbawiony członkostwa w partii po inwazji na Czechosłowację przez wojska Układu Warszawskiego w sierpniu 1968. Prawnik; ’65-’68 prokurator; ‘68-’90 prof. prawa; Od 1968 do lipca 1990 Gašparovič był nauczycielem akademickim w Instytucie Prawa Kryminalnego, Kryminologii i Praktyk Kryminologicznych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Komenskiego w Bratysławie. W lutym 1990 został prorektorem uczelni.  Po upadku reżimu komunistycznego i zwycięstwie aksamitnej rewolucji, został mianowany przez prezydenta Vaclava Havla prokuratorem generalnym Czechosłowacji; pełnił tę funkcję od lipca 1990 do marca 1992. Następnie był krótko wiceprzewodniczącym Czechosłowackiej Rady Legislacyjnej (do końca istnienia Czechosłowacji 31 grudnia 1992). Był również tymczasowo ponownie nauczycielem akademickim na Wydziale Prawa Uniwersytetu Komenskiego w Bratysławie, zasiadał w Uniwersyteckiej Radzie Naukowej oraz w Wydziałowej Radzie Naukowej. Pod koniec 1992 był jednym z autorów Konstytucji Republiki Słowacji. Od 1992 do 12 lipca 2002 Gašparovič był członkiem Partii Ludowej – Ruchu na Rzecz Demokratycznej Słowacji (LS-HZDS), partii kierowanej przez kontrowersyjnego Vladimíra Mečiara. Od czerwca 1992 do września 2002 był również członkiem słowackiego parlamentu (Rady Narodowej), gdzie sprawował funkcję pierwszego przewodniczącego parlamentu w niepodległej Słowacji, aż do października 1998. ‘94-‘98 przewodniczący parlamentu; HZDS. Gašparovič był członkiem HZDS w latach 1992-2002, wystąpił z partii po konflikcie z Mečiarem i założył własną partię – Hnutie za demokraciu (HZD) Ruch na rzecz Demokracji. W latach 1992-1998 był przewodniczącym on słowackiego parlamentu (od stycznia 1993 – Narodowej Rady Republiki Słowackiej). We wrześniu 2002 roku w wyborach parlamentarnych jego partia uzyskała 3,3% głosów; nie wystarczyło to, aby wprowadzić swoich deputowanych do parlamentu. Po wyborach Gašparovič powrócił na Wydział Prawa Uniwersytetu Komenskiego i napisał kilka podręczników akademickich dotyczących prawa kryminalnego.W kwietniu 2004 Gašparovič wystartował w wyborach prezydenckich przeciwko Mečiarowi, który próbował powrócić na scenę polityczną po wyborach parlamentarnych w 2002. Chociaż Mečiar zdobył więcej głosów niż Gašparovič w pierwszej turze, to nie został ostatecznie wybrany na stanowisko prezydenta; w drugiej turze Gašparovič zdobył blisko 60% głosów, po uzyskaniu wsparcia przez wyeliminowanych już kandydatów. 15 czerwca 2004 Gašparovič został zaprzysiężony na prezydenta Słowacji. 21 lutego 2009 został odznaczony Orderem Orła Białego przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego[1].

 

Obecnie  przywódca: Jozef Grapa – Urodził się 3 września 1958 r. Żonaty, ma 4 dzieci. 1989- VPN, potem HZDS.  2002- razem z Iwnem Gaszparowiczem odeszli z HZDS i założyli HZD gdzie Gapa został pierwszym wiceprzewodniczącym. W 2005 r. po tym jak I.Gasparowicz Został prezydentem, J. Gapa został przywódca partii.

Slobodné forum

Zuzana Martináková -(ur. 5 maja 1961 w Puchowie, Czechosłowacja, obecnie Słowacja) - słowacka polityk, dziennikarka, kandydatka w wyborach prezydenckich w 2009, lider Wolnego Forum.
 
Zuzana Martináková jest absolwentką Uniwersytet Komeńskiego w Bratysławie. Pracowała w Słowackim Radiu (1988-1993) i BBC (1993-2001). Wstąpiła do SDKU i po wyborach parlamentarnych w 2002 roku zdobyła parlamentarny mandat. Została wicemarszałkiem Rady Narodowej. Po konflikcie z Dzurindą w styczniu 2004 opuściła szeregi partii zakładając własną partię - Wolne Forum. W kolejnych wyborach parlamentarnych Wolne Forum zdobyło 3,47% głosów i nie przekroczyło 5% progu wyborczego.

Zuzana Martináková jest mężatką. Jej mąż Marián Bednár jest dyrektorem w jednym z departamentów biura prezydenta Ivana Gašparoviča. Martináková ma trzech synów.
 

Słowacka scena polityczna

 
Verejnosť proti násiliu (VPN) - Społeczeństwo Przeciw Przemocy. Ruch założony przez słowackich intelektualistów 20 września 1989 roku, w odpowiedzi na wydarzenia w Pradze (brutalne rozpędzenie manifestacji przez władze, początek „aksamitnej rewolucji”.
VPN tworzyli m.in.:
Milan Kňažko – aktor teatralny i filmowy, który w 1989 roku zwrócił odznaczenie „zasłużony artysta” w proteście przeciw polityce władz i zaangażował się w działania opozycji. W latach 1998-2002 minister kultury/
Ján Budaj – dysydent, aktywista ruchu ekologicznego, na stronie Instytutu Pamięci Narodu funkcjonuje jako agent
Fedor Gál – socjolog, dysydent, urodził się w obozie koncentracyjnym w Terezinie, współwłaściciel czeskiej, prywatnej telewizji Nova
W skład VPN wchodziły osoby o bardzo różnych poglądach. Łączyła je niechęć do komunistycznego reżimu i wola demokratycznych przemian. Przed wyborami w 1990 roku VPN wszedł w koalicję z MNI (Węgierska Niezależna Inicjatywa). W marcu 1991 roku z VPN wyszła frakcja z Vladimírem Mečiarem na czele i utworzyła partię Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS). Reszta VPN przyjęła nazwę Občianska demokratická únia, ale po nieudanych wyborach w 1992 roku partia ta zanikła.
 
Slovenská Národná Strana (SNS) – Słowacka Partia Narodowa - partia powstała w 1989 roku, w nawiązaniu do SNS działającej w latach 1871-1983. Partia ideowo jest bliska nacjonalistom, a gospodarczo socjaldemokratom. Pierwszym przewodniczącym został Víťazoslav Moric (inżynier z fabryki zbrojeniowej), który zasłynął propozycją utworzenia rezerwatów dla mniejszości romskiej (później założyciel Prawdziwej SNS). W wyborach parlamentarnych 2006 r. zdobyła 20 mandatów i współtworzy rząd premiera Roberta Fico. Obecnie partią rządzi Ján Slota (inżynier górnictwa, wieloletni prezydent miasta Żyliny), zadeklarowany przeciwnik Węgrów, Romów i gejów. Podczas swoich wystąpień (niejednokrotnie pod wpływem alkoholu) deklarował chęć wysłania czołgów na Budapeszt. Po wejściu tej frakcji do rządu Slota został mianowany wicepremierem.
 
Kresťansko demokratické hnutie (KDH) Ruch Chrześcijańsko-Demokratyczny – partia powstała w lutym 1990 roku. Słowacka prawicowa, chadecka partia. Zjednoczyła ludzi z chrześcijańskich środowisk dysydenckich, częściowo również tych związanych z VPN.  W wyborach parlamentarynch w 2002 roku partia zdobyła 8,3% głosów i 15 mandatów (na 150). Tworzyła koalicję rządową od 2002 roku z Słowacką Unią Chrześcijańską i Demokratyczną (SDKÚ), Partią Węgierskiej Koalicji (węgierski: Magyar Koalíció Pártja, słowacki: Strana maďarskej koalície) (SMK) i Sojuszem Nowych Obywateli (Aliancia Nového Občana) (ANO). W wyborach parlamentarnych w 2006 roku KDH zajęła 6 miejsce z poparciem 8.31% co dało jej 14 mandatów. Do najbardziej znanych twarzy tego ugrupowania należą: Ján Čarnogurský – doktor prawa, obrońca w procesach politycznych, od XII 1989 roku do IV 1990 roku wicepremier rządu federalnego, od IV 1991 roku do VI 92 roku premier rządu słowackiego, w pierwszym rządzie Dzurindy był ministrem sprawiedliwości; Pavol Hrušovský – prawnik, w latach 2002 - 2006 przewodniczący słowackiego parlamentu; Daniel Lipšic – doktor prawa, minister sprawiedliwości i wicepremier w drugim rządzie Dzurindy.
 
Strana maďarskej koalície - Magyar Koalíció Praja (SMK) - Partia Koalicji Węgierskiej – powstała w 1998 roku z połączenia trzech partii mniejszości węgierskiej:

  • Maďarské kresťanskodemokratické hnutie (MKDH) Węgierski Ruch Chrześcijańsko-Demokratyczny - partia konserwatywna, proeuropejska – na czele stał Béla Bugár (inżynier maszyn) karierę polityczną zaczął w 1990 roku, przez kilka miesięcy pełnił obowiązki przewodniczącego słowackiego parlamentu
  • Spolužitie (Współżycie) – liberalno-konserwatywna partia, która stawiała sobie za cel reprezentację wszystkich mniejszości narodowych na Słowacji, z oczywistych względów przeważali w niej jednak Węgrzy. Szefem partii był Miklós Duray – czołowy dysydent węgierski na Słowacji. W pierwszych wyborach Spolužitie startowało w koalicji z MKDH.
  • Maďarská občianska strana (MOS) Węgierska Partia Obywatelska – wywodzi się z ruchu Maďarská nezávislá iniciatíva (MNI) Węgierska Niezależna Inicjatywa, który powstał w 1990 roku i w pierwszych wolnych wyborach startował w koalicji z VPN. W styczniu 1992 roku powstała MOS już jako samodzielna partia polityczna. Jej liderem był László Nagy.

 
 Ponieważ SMK łączy w sobie grupę osób o bardzo różnych poglądach, w swoim programie koncentruje się na kwestiach integracji europejskiej i ochronie 10% mniejszości Węgierskiej, równouprawnienie ich praw. W wyborach parlamentarnych w 2002 roku partia zdobyła 11,2% i 20 mandatów do dało jej czwarte miejsce. Po wyborach tworzy rządową koalicję ze Słowacką Unią Chrześcijańsko i Demokratyczną (SDKÚ) Mikuláša Dzurindy, Chrześcijańskim Ruchem Demokratycznym (Kresťanskodemokratické hnutie) (KDH) i Sojuszem Nowych Obywateli (Aliancia Nového Občana) (ANO). W wyborach parlamentarnych w 2006 roku partia zajęła 4 miejsce z poparciem 11,68% co dało jej 20 mandatów. Obecnie przewodniczącym SMK jest Pál Csáky – inżynier chemik, w latach 1998-2006 wicepremier i minister ds. europejskich, praw człowieka i mniejszości.
 
Komunistická strana Česko-Slovenska (KSČ) Komunistyczna Partia Czesko-Słowacka – partia komunistyczna, w skład której na Słowacji wchodziła Komunistická strana Slovenska (KSS) Komunistyczna Partia Słowacji i Komunistická strana Čech a Morav (KSČM) Komunistyczna Partia Czech i Moraw. W 1991 roku reformatorsko nastawiona część polityków zdecydowała się zmienić nazwę partii na Strana demokratickej ľavice (SDĽ) Partia Lewicy Demokratycznej, niedługo potem zerwała współpracę z KSČM. SDĽ definiowała swoje założenia programowe w oparciu o nowoczesny socjalizm, była też członkiem Socjalistycznej Międzynarodówki i Partii Europejskich Socjalistów. Od wyborów z 2002 r. nie miało ono reprezentacji parlamentarnej. W grudniu 2004 roku partia zakończyła swoją działalność łącząc się z partią SMER. Pierwszym przewodniczącym SDĽ był Peter Weiss – w latach 1975-89 pracownik naukowy KC KSS, zajmujący się teorią marksizmu-leninizmu, przez pewien czas był wice-przewodniczącym parlamentu, w 2002 roku po konflikcie wewnątrz SDĽ założył Socjaldemokratyczną Alternatywę, która ostatecznie również została wchłonięta przez SMER.
 
Demokratická strana (DS) Partia Demokratyczna – partia powstała w 1989 roku w nawiązaniu do Partii Demokratycznej z lat 1944-48. Przy zakładaniu odnowionej DS brał udział Martin Kvetko – współzakładający pierwszą DS, późniejszy redaktor Czechosłowackiej sekcji RWE. On właśnie został wybrany pierwszym przewodniczącym partii, a następnie jej honorowym przewodniczącym. Poza nim ważną rolę pełnili: Ivan Mikloš – późniejszy minister finansów (2002-06), autor chwalonej na zachodzie reformy wprowadzającej na Słowacji podatek liniowy; Ján Langoš – cybernetyk, dysydent, współpracownik Jána Čarnogurskiego, minister spraw węwnętrznych Czechosłowacji (1990-92), pierwszy szef Instytuty Pamięci Narodu (2003-06), zginął w wypadku samochodowym. W styczniu 2006 DS połączyła się z SDKÚ.
 
Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS) Ruch na rzecz Demokratycznej Słowacji – partia powstała w 1991 roku, pierwotnie będąca frakcją w VPN. Koncentruje się wokół Vladimíra Mečiara. Mečiar zaczynał działalność polityczną w 1962 w Komunistycznej Partii Czechosłowacji, jednak w 1970 roku został zmuszony do odejścia z powodu krytyki zduszenia Praskiej Wiosny przez wojska UW. Później zaocznie skończył prawo. W 1990 roku wrócił do polityki i szybko zaczął się piąć w strukturach VPN. Był premierem republikańskiego (w ramach Czechosłowacji) rządu Słowacji (VI.90-IV.91). Po wyborach w 1992 roku ponownie został premierem i tę funkcję pełnił do marca 1994 roku (od początku 1993 roku jako premier niepodległej Republiki Słowackiej). Po kolejnych wyborach pod koniec 1994 roku znów utworzył rząd i pozostał na jego czele do 1998 roku. W latach 1999 i 2004 starał się o funkcję prezydenta Słowacji, ale bez sukcesów. Jest uważany za polityka o skłonnościach autorytarnych. Członkiem HZDS był też obecny prezydent Słowacji Ivan Gašparovič – docent prawa, przed rewolucja wykładowca na uniwersytecie w Bratysławie i działacz hokejowy. W latach 1990-92 prokurator generalny Czechosłowacji. Gašparovič był członkiem HZDS w latach 1992-2002, wystąpił z partii po konflikcie z Mečiarem i założył własną partię – Hnutie za demokraciu (HZD) Ruch na rzecz Demokracji. W latach 1992-1998 był przewodniczącym on słowackiego parlamentu (od stycznia 1993 – Narodowej Rady Republiki Słowackiej).
 
W 2003 roku HZDS zmieniło nazwę na Ľudová strana - Hnutie za demokratické Slovensko (ĽS-HZDS), czyli określiło się jednoznacznie jako partia ludowa. Słowacka partia centrolewicowa. Program ĽS-HZDS to przemieszanie wartości konserwatywnych z socjalistycznym programem ekonomicznym. Vladimír Mečiar pełni funkcję szefa partii nieprzerwanie od jej powstania. Koalicyjnym partnerem HZDS w wyborach w 1994 roku była Roľnícka strana Slovenska (RSS), partia powstała w 1990 roku. Jej potencjał wyborczy wahał się między 1-2% poparcia. Ostatecznie, przechodząc przez współpracę z kilkoma innymi partiami RSS stała się częścią HZDS w 1998 roku.

Sociálnodemokratická strana Slovenska (SDSS) Socjaldemokratyczna Partia Słowacji – partia powstała w lutym 1990 roku, nawiązując do powstałej w 1905 roku Słowackiej Socjaldemokratycznej Partii na Węgrzech. Słowacka lewicowa partią polityczną. W 1992 partii udało się zdobyć pięć miejsc (6.1% głosów na Słowacji) w Izbie Narodów (Sněmovna národů), będącej częścią federalnego parlamentu Czechosłowacji. Od 1994 do 1998 SDSS była członkiem koalicji nazywanej "Wspólny Wybór" (Spoločná voľba), która uzyskała 10.18% głosów, co dało jej 5 miejsc w słowackim parlamencie. Nie tworzyła jednak rządu.Po wyborach 1998 roku, weszła w skład rządzącej Słowackiej Demokratycznej Koalicji, która sprawowała władzę od 1998 do 2002 roku.Po wejściu Słowacji do Unii Europejskiej (maj 2004), stała się częścią ogólnoeuropejskiej Partia Europejskich Socjalistów, razem z Partią Demokratycznej Lewicy. SDSS była także członkinią Międzynarodówki Socjalistycznej.W 2003 roku partia zawarła porozumienie z ugrupowaniem Smer. Dotyczyło ono bliskiej współpracy. 1 stycznia 2005 Smer wchłonął SDSS. Prezesem partii I jej pierwszym przywódcą był przez krótki czas Alexander Dubček, eks-przywódca komunistycznej Czechosłowacji. Do czasu swojej śmierci w listopadzie 1992 roku, był on jednym z członków parlamentu federalnego. kultowa postać Praskiej Wiosny. Po jego tragicznej śmierci w 1992 roku stery partii objął Jaroslav Volf i pełnił tę funkcję do 2001 roku (ponownie w latach 2003-04). W październiku 2004 większość członków SDSS zdecydowała o włączeniu partii w struktury SMER-u. 
 
Demokratická únia (DÚ) Unia Demokratyczna – partia działająca na Słowacji w latach 1995-2000. Powstała z połączenia:

  • Demokratycznej Unii Słowacji (Demokratická únia Slovenska, DEÚS) - działającej w latach 1994-95. DEÚS powstała ze złączenia Alternatywy Politycznego Realizmu (Alternatíva politického realizmu, APR. Członkowie, np.: Vladimír Bajan, Jozef Moravčik) i Aliansu Demokratów Słowacji (Aliancia demokratov Slovenska, ADS. Członkowie, np.,: Milan Kňažko) – odszczepieńców z HZDS.
  • Partii Narodowo-Demokratycznej (Národno-demokratická strana, NDS) – (działała w latach 1994-95) – odszczepieńcy z SNS, m.in. ľudovit Černák – były szef SNS, skłócony z Vladimirem Mečiarem; Martin Pado – inżynier maszyn, założyciel VPN w Michalovcach na wschodzie Słowacji, późniejszy minister spraw wewnętrznych, po odejściu KDH z koalicji (2006).

Partia miała program konserwatywny z elementami liberalnymi, zwłaszcza w dziedzinie gospodarki. W jej szeregach można było odnaleźć szereg znanych polityków. Byli tam m.in.: prawnik Jozef Moravčík, ostatni minister spraw zagranicznych Czechosłowacji (1992) i były premier Słowacji (III-XII 1994); Eduard Kukan – absolwent MGIMO, ambasador Czechosłowacji w Etiopii (1985-88) i przy ONZ (1990-93), później jeszcze przez rok reprezentował tam Republikę Słowacji, po powrocie do kraju pracował jako minister spraw zagranicznych w 1994 i 1998-2006; poza tym wspomniany wcześniej Ján Budaj. DÚ przestała istnieć pod koniec sierpnia 2000 roku, po złączeniu się z SDKÚ.
 
Združenie robotníkov Slovenska (ZRS) Związek Robotników Słowacji – partia powstała w kwietniu 1994 roku po odłączeniu się grupy posłów z SDĽ z Jánem Ľuptákiem na czele. Ján Ľupták – wykształcenie średnie budowlane, w polityce od 1990 roku, w latach 1994-98 wiceprzewodniczący słowackiego parlamentu. Partia o programie populistycznym, nawiązująca do postulatów lewicowych. Za cel stawia sobie „obronę interesów ludzi pracy, ludzi słabszych społecznie: czyli robotników, rolników, techników, inteligencję, młodzież i emerytów.” Współrządziła Słowacją w latach 1994-98, obecnie pozostaje na marginesie sceny politycznej.
 
Slovenská demokratická koalícia (SDK) Słowacka Koalicja Demokratyczna – koalicja antymečiarowska składająca się z pięciu diametralnie różnych partii politycznych:

  • KDH - opisane wyżej
  • DÚ - opisane wyżej
  • DS - opisane wyżej
  • SDSS - opisane wyżej
  • Strana zelených na Slovensku (SZS) Partia Zielonych na Słowacji (od lutego 2006 występuje jako Partia Zielonych) powstała w 1991 roku. Koncentruje swoją działalność na ochronie środowiska naturalnego oraz ochronie praw wszelkiego rodzaj mniejszości. Jej przewodniczącym jest Pavel Petrík (z zawodu leśnik). Nie posiada reprezentacji parlamentarnej.

SDK powstała najpierw jako koalicja wyborcza w lipcu 1997 roku, jednak po zmianie prawa wyborczego rok później była zmuszona zarejestrować się jako partia polityczna. SDK co prawda nie wygrała wyborów, jednak po wejściu w koalicję z innymi partiami udało jej się stworzyć rząd, który przechodząc kilka zmian personalnych, sprawował władzę przez osiem lat. Twarzą SDK był Mikuláš Dzurinda, analityk ekonomiczny, który polityką zajął się w 1990 roku, kiedy to stał się  jednym z współtwórców KDH. W tej partii w latach 1993-98 pełnił funkcję szefa ds. ekonomicznych. Przez kilka miesięcy w 1994 roku (III-X) był ministrem transportu, poczty i spraw publicznych. W latach 1998-2002 i 2002-2006 był premierem Republiki Słowackiej. Utworzenie partii SDK miało być tylko formalnym gestem umożliwiającym start w wyborach parlamentarnych, jednak część polityków (m.in. Dzurinda) była zdania, że  nie warto rezygnować z tak silnego podmiotu politycznego i należy złączyć te pięć partii pod wspólnym szyldem. Ta sztuka nie udała się, zamiast tego powstała w styczniu 2000 roku Slovenská demokratická a kresťanská únia (SDKÚ), czyli Słowacka Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna. W jej skład poza Dzurindą weszli między innymi: Eduard Kukan i Milana Kňažko z DÚ i Ivan Mikloš z DS. SDK, podobnie jak później SDKÚ, propagowała program reformistyczny. Postulowała przede wszystkim zmianę standardu kultury politycznej i ściąganie do kraju inwestycji zagranicznych. Partia określa się jako chadecka, w jej programie można jednak dostrzec również elementy liberalne, czego przykładem może być idea podatku liniowego. Podczas rządów SDKÚ Słowacji udało się wstąpić w 2004 roku do NATO i UE. W wyborach parlamentarnych 2002 r. partia zdobyła 15,1% głosów zajmując drugie miejsce i 28 mandatów (na 150) była za Ruchem dla Demokratycznej Słowacji Vladimíra Mečiara. Mimo to tworzy koalicję rządową od 2002 z Partią Węgierskiej Koalicji (węgierski: Magyar Koalíció Pártja, słowacki: Strana maďarskej koalície, SMK), Chrześcijańskim Ruchem Demokratycznym (Kresťanskodemokratické hnutie, KDH) i Sojuszem Nowych Obywateli (Aliancia Nového Občana, ANO). W wyborach parlamentarnych w 2006 roku SDKÚ była druga za lewicowo, populistycznym Smerem zdobywając 18,35% i 31 mandatów. Nie udało się udało się jej jednak stworzyć koalicji mającej większość parlamentarną. W styczniu 2006 doszło do połączenia SDKÚ z DS. i odtąd partia występuje pod nazwą SDKÚ-DS. Słowacka centroprawicowa , chadecka, konserwatywna, liberalna partia polityczna. Na jej czele nieprzerwanie stoi Mikuláš Dzurinda.
 
Spoločná voľba (SV) Wspólny Wybór – koalicja czterech partii lewicowych, powstała przed wyborami parlamentarnymi w 1994 roku. W jej skład wchodziły:
Partia Lewicy Demokratycznej – SDĽ – opisane wyżej;
Socjaldemokratyczna Partia Słowacji – SDSS – opisane wyżej;
Partia Zielonych na Słowacji – SZS – opisane wyżej;
Ruch Rolników na Słowacji – HPSR – partia powstała w 1990 roku, jednak do czasu wejścia w skład koalicji SV pozostawała na marginesie. Przewodniczącym HPSR był Jozef Klein. Po rozpadzie SV, w listopadzie 1997 roku HPSR połączyła się z RSS z czego powstała Nowa Partia Agrarna (Nová agrárna strana, NAS). Jej szefem został Pavel Delinga, w lipcu 1998 NAS przyłączyła się do HZDS.
 
Strana občianskeho porozumenia (SOP) Partia Porozumienia Obywatelskiego, powstałą w kwieteniu 1998 roku z myślą o nadchodzących wyborach parlamentarnych. Prezentowała centrolewicowy program, jej pierwszym przewodniczącym został Rudolf Schuster. Wcześniej, w latach 1964-90 był członkiem KSS, między innymi pełnił funkcję prezydenta Koszyc (1983-86) i przewodniczącego Rady Narodowej województwa wschodniosłowackiego (1986-89). Na przełomie 1989-90 przez kilka miesięcy był przewodniczącym Słowackiej Rady Narodowej, później do 1992 roku był Czechosłowackim ambasadorem w Kanadzie. Po powrocie pracował w MSZ, a 1994-1999 ponownie został wybrany prezydentem Koszyc. W okresie VI.1999-VI.2004 pełnił funkcję prezydenta Republiki Słowacji. Po nim szefem SOP był Pavol Hamžík – prawnik, od 1984 roku pracownik Czechosłowackiego MSZ, od 1985 do 1989 roku konsul w Danii. Później był wielokrotnym szefem misji przy OBWE, a w latach 1996-97 ministrem spraw zagranicznych. W 1998 został wicepremierem, tę funkcję pełnił do 2001 roku. W kwietniu 2003 roku SOP pod przewodnictwem Hamžíka połączyła się ze SMER-em, a sam Hamžík zdecydował się odejść z polityki.

SMER – (Kierunek) – partia socjaldemokratyczna o tendencjach populistycznych. Słowacka lewicowa partia. Powstała w 1999 roku po konflikcie wewnątrz SDĽ, kiedy to najpopularniejszy polityk tej partii Robert Fico nie uzyskał żadnego poważnego stanowiska. Partia SMER przez długi czas określała się jako przedstawiciel „trzeciej drogi” porównując się do Labour Party i SPD. Dość szybko SMER wyszedł na pierwszą pozycję wśród słowackich partii lewicowych, po czym zaczął konkurować z HZDS o przewodnictwo w opozycji. Pomagało jej w tym pochłanianie kolejnych mniejszych partii lewicowych: SDĽ, SDA (Alternatywa Socjaldemokratyczna - ugrupowanie, które odłączyło się od SDĽ w 2002 r.),  SDSS. Partia zajęła trzecie miejsce w wyborach parlamentarnych w 2002 roku zdobywając 13,5% głosów i 25 mandatów (na 150). Była w opozycji do rządu Mikuláša Dzurindy. Po tych aneksjach w styczniu 2005 roku SMER jednoznacznie określił swoją orientację polityczną jako socjaldemokratyczną i zmienił nazwę na SMER-SD. Pomogło mu to bardzo na arenie międzynarodowej i umożliwiło sfinalizowanie starań o wstąpienie do Międzynarodówki Socjalistycznej i Partii Europejskich Socjalistów. W wyborach do Parlamentu Europejskiego partia osiągnęła 16,9% głosów i zajęła trzecie miejsce po Słowackiej Unii Chrześcijańskiej i Demokratycznej i Partii Ludowej - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji co dało jej 3 mandaty. Partia sprzeciwiała się reformom rządu Mikuláša Dzurindy, opowiadała się np. za zlikwidowaniem podatku liniowego. W 2006 Smer wygrała wybory parlamentarne z 29.14% i zdobyła 50 mandatów. Zawarła koalicję z partią Vladimíra Mečiara i Słowacką Partią Narodową, tworząc rząd 4 lipca 2006, z Robertem Fico jako premierem. Na czele partii nieprzerwanie od 1999 roku stoi Rober Fico. Karierę zaczynał jako prawnik, po obronieniu doktoratu zaczął pracę w ministerstwie sprawiedliwości, z którym był związany do 1995 roku. Później reprezentował Słowację przed sądami międzynarodowymi. W 1987 roku Fico wstąpił do KSS, w 1992 roku pierwszy raz zasiadł w parlamencie. Po wygranych przez SMER wyborów w 2006 roku dostał od prezydenta misję utworzenia nowego rządu.

 

Aliancia nového občana (ANO) Sojusz Nowego Obywatela - liberalna partia polityczna powstałą z inicjatywy magnata medialnego Pavla Rusko, twórcy i właściciela telewizji Markiza. Pavol Rusko – z wykształcenia dziennikarz, zaczynał prace w redakcji sportowej STV, tam też został do 1994 roku. W 1995 roku założył pierwszą na Słowacji prywatną telewizję. Markiza szybko stała się najpopularniejszą stacją na Słowacji, co zachęciło Rusko do aktywności politycznej. Powstała w 2001 roku partia ANO, po niecałym roku znalazła się parlamencie. Na początku Rusko objął funkcję wiceprzewodniczącego parlamentu, później (IX.2003) jego partia weszła w skład koalicji rządzącej, dając mu funkcję wicepremiera i ministra gospodarki. W sierpniu 2005 roku Rusko został odwołany z wszystkich funkcji politycznych, po tym jak okazało się , że będąc już ministrem pożyczył prawie 100 mln. koron od współpracującego z ministerstwem przedsiębiorcy. ANO stanęła w obronie swojego szefa i wyszła z koalicji. We wrześniowych wyborach parlamentarnych w 2002 roku partia zdobyła 8,0% głosów i 15 mandatów (na 150) w Radzie Narodowej. Po wyborach utworzyła koalicję rządową z Słowacką Unią Chrześcijańską i Demokratyczną (SDKÚ), Partią Węgierskiej Koalicji (węgierski: Magyar Koalíció Pártja, słowacki: Strana maďarskej koalície) (SMK) i Chrześcijańskim Ruchem Demokratycznym (Kresťanskodemokratické hnutie) (KDH). W wyborach parlamentarnych w 2006 roku ANO zdobyła tylko 1,42% poparcia i nie przekroczyła 5% progu wyborczego przez co nie weszła do parlamentu.
 
Komunistická strana Slovenska (KSS) Komunistyczna Partia Słowacji – partia powstała w 1992 roku. Ze zjednoczenia KSS ’91 (przewodniczący Július Feješ) i Związku Komunistów Słowacji (przewodniczący Juraj Janošovský). Obie te partie zrzeszały komunistów nie zgadzających się na przekształcenie starego KSS na partię socjaldemokratyczna i zdradę ideałów marksistowskich. Powstała z tego połączenia KSS nie jest bezpośrednią kontynuatorką dawnego KSS, pozostaje jednak wierna jej ideom odwołując się do doktryny marksizmu-leninizmu. Pierwszym liderem nowego KSS został Vladimír Ďaďo, obecnie jest nim Jozef Ševc. KSS udało się raz dostać do parlamentu w roku 2002. Partia była siódma, zdobywając 6,3% głosów i 11 mandatów (na 150). Była w opozycji do rządu Mikołaja Dzurindy. KSS w wyborach parlamentarnych w 2006 roku zdobyła tylko 3,88%, nie przekroczyła 5% progu wyborczego i nie zdobya żadnego mandatu.
 
Hnutie za demokraciu (HZD) – Ruch na rzecz Demokracji. Założył ja Ivan Gašparovič obecny prezydent Słowacji, który był członkiem HZDS w latach 1992-2002, wystąpił z partii po konflikcie z Mečiarem i założył własną partię. W wyborach z 17 czerwca 2006, ugrupowanie to uzyskało 0.6% głosów i utraciło swą reprezentację parlamentarną.
 

Wyniki wyborów w 1990 r.
Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
Verejnosť proti násiliu (VPN) 29,34% 48
Kresťanskodemokratické hnutie (KDH) 19,20% 31
Slovenská národná strana (SNS) 13,94% 22
Komunistická strana Česko-Slovenska (KSČS) 13,34% 22
Spolužitie, Maďarské kresťanskodemokratické hnutie (MKDH) 8,66% 14
Demokratická strana (DS) 4,39% 7
Strana zelených (SZ) 3,48% 6
Wyniki wyborów w 1992 r.
Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS) 37,26% 74
Strana demokratickej ľavice (SDĽ) 14,70% 29
Kresťanskodemokratické hnutie (KDH) 8,89% 18
Slovenská národná strana (SNS) 7,93% 15
Maďarské kresťanskodemokratické hnutie, Együttélés-Spolužitie-Wspólnota-Soužití (MKDH-Spolužitie) 7,42% 14
Wyniki wyborów w 1994 r.
Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
Hnutie za demokratické Slovensko-Roľnícka strana Slovenska (HZDS-RSS) 34,96% 61
Spoločná voľba (SV) 10,41% 18
Maďarská koalícia (MK) - partie wchodzące w skład: Maďarské kresťanskodemokratické hnutie (MKDH), Spolužitie,  Maďarská občianska strana (MOS) 10.18% 17
Kresťanskodemokratické hnutie - (KDH) 10.08% 17
Demokratická únia Slovenska (DEÚS) 8.57% 15
Združenie robotníkov Slovenska (ZRS) 7.34% 13
Slovenská národná strana (SNS) 5.40% 9

 

Wyniki wyborów w 1998 r.

 

Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS) 27,00% 43
Slovenská demokratická koalícia (SDK) 26,33% 42
Strana demokratickej ľavice (SDĽ) 14,66% 23
Strana maďarskej koalície (SMK) 9.12% 15
Slovenská národná strana (SNS) 9.07% 14
Strana občianskeho porozumenia (SOP) 8.01% 13
Wyniki wyborów w 2002 r.
Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
Hnutie za demokratické Slovensko (HZDS) 19,50 % 36
Slovenská demokratická a kresťanská únia (SKDÚ) 15,09 % 28
SMER 13,46 % 25
Strana maďarskej koalície - Magyar Koalíció Pártja (SMK) 11,16 % 20
Kresťanskodemokratické hnutie (KDH) 8,25 % 15
Aliancia nového občana (ANO) 8,01 % 15
Komunistická strana Slovenska (KSS) 6,32 % 11
 Wyniki wyborów w 2006 r.
Nazwa partii % głosów Liczba mandatów
SMER - sociálna demokracia (SMER-SD) 29,14 % 50
Slovenská demokratická a kresťanská únia - Demokratická strana (SKDÚ-DS) 18,35 % 31
Slovenská národná strana (SNS) 11,73 % 20
Strana maďarskej koalície (SMK) 11,68 % 20
Ľudová strana - Hnutie za demokratické Slovensko (ĽS-HZDS) 8,79 % 15
Kresťanskodemokratické hnutie (KDH) 8,31 % 14

                                                              

INTERMARIUM: