CHRONOLOGIA SŁOWACJI 1985-2008

Aleksander Kalaskou, rocznik X
 
1985
13-15 marca – Zjazd KSS; I. Sekretarzem został po raz kolejny Józef Lenárt (1923-2004), który tę funkcję sprawował nieprzerwanie od 1970 roku, reprezentując grupę normalizacyjną.
10 czerwca – KC rozpatrzyło raport Federalnego MSW na temat sytuacji politycznej. Określono ją jako stabilną a siły antysocjalistyczne miały znajdować się pod kontrolą.
 
1986
wybory do Słowackiej Rady Narodowej odbyły się według tradycyjnego schematu. Na 150 członków SNR wyznaczono 103 członków KSS, 7 przedstawicieli Partii Wolności i 7 reprezentantów Partii Słowackiego Odrodzenia oraz 33 bezpartyjnych.
17 czerwca – przewodniczącym SNR został Viliam Šlagovič, a jego zastępcami: Kamil Brodziansky, Ján Gregor, Dezider Krocsány i Anna Rybnikárová.
9 lipca – opublikowanie przez dziennik „Pravda“ apelu słowackich pisarzy do słowackich twórców „Powiew naszych czasów“ powstałego 30 czerwca w Trenczianskych Teplicach. Autorzy zapowiadali, iż będą wywierać nacisk pokoleniowy w oczekiwaniu na przebudowę. Apel podpisali m. in. Drahoslav Machala, Rudolf čižmárik, ľuboš Jurík, Ivan Hudec, Jurík, Tužinský.
Jesień – założenie klubu „Leninowska Iskra” przez byłego oficera wywiadu, Igora Cibulę. Celem klubu było zapoznawanie opinii publicznej ze zmianami zachodzącymi w Sowietach w ramach pieriestrojki, czyli jak to ujęto w deklaracji: „rozpowszechnianie doświadczeń wynikających z rozwiązywania problemów o charakterze socjalnym, ekonomicznym i politycznym oraz szerzenie demokracji socjalistycznej w społeczeństwie sowieckim”.
 
1987
10 lutego – Aleksander Dubczek skierował list do KC KSCz, w którym wyraził poparcie dla Gorbaczowa i zażądał demokratyzacji.
8-11 kwietnia – Gorbaczow odwiedził Czechosłowację; w Bratysławie witały go tysiące ludzi.
Październik – opublikowanie przez bratysławskie organizacje nr 6 i 13 Słowackiego Związku Obrońców Przyrody i Kraju zbioru artykułów „Bratislava nahlas”, w których odpowiedzialnością za dewastację środowiska naturalnego  obciążono władze i wezwano do publicznej dyskusji na temat dalszego rozwoju stolicy. Budaj (agent „Domovník” nr rej. 23214, jako wroga osoba nr rej. 40093) był jednym z głównych przedstawicieli tego ruchu. W roku 1987 „ochraniarze” odnowili czasopismo „Ochranca prírody”, którego redaktorem naczelnym wkrótce został Jan Budaj („Domovník”). Jan Budaj podpisał współpracę w 1979 roku; w zamian za paszport zobowiązał się do donoszenia na Tomáša Petřivego i Gaba Levickiego. W archiwum zachowały się jego 6 raportów powstałych w ciągu dwu lat. 16 października 1981 teczkę Budaja - „Domovníka” do archiwum.
 
1988
W oparciu o Wydział Prawa Uniwersytetu Komenskiego zorganizował Klub „Dialog” łączący zwolenników pieriestrojki, przewodniczącym został Józef Moravčik. Była to kontynuacja „Leninskej iskry”.
10 stycznia – „L’Unita” opublikowała wywiad z Dubczekiem, który porównał własne reformy do pieriesrojki.
Styczeń – ukazał się pierwszy numer miesięcznika Związku Pisarzy „Slovenské pohľady”. W skład jego redakcji weszli: Rudolf Chmel, Peter Zajac, Milan Šútovec, Zuzana Bartošová, Valér Mikula, Ladislav Ballek. Chociaż pismo podlegało cenzurze, mogli w nim publikować autorzy nie związani z partyjnym establishmentem.
19 lutego – Rada Wydziału Nauk Politycznych Uniwersytetu w Bologni przyznała Dubczekowi doktorat honoris causa.
25 marca – František Mikloško, Ján Čarnogurský i Ján Langoš zorganizowali w Bratysławie demonstrację świeczkową na rzecz wolności religii, w której wzięło udział 10 tys. ludzi z całej Słowacji. Policja brutalnie zaatakowała zebranych.
14 kwietnia – I. sekretarzem KC KSS został Ignác Janák, człowiek Vasila Biľaka związany z okupacją 1968 roku, na miejsce ľubomira Pezlara sekretarzem ds. ideologii został Gejza Šlapka, do Sekretariatu KC wszedł Ivan Knotek, następnie premiera Colotkę usunięto z Politbiura KSS.
21 kwietnia – wymieniono 5 ministrów: Júliusa Hanusa, Milana Rusňáka, Jaroslava Kánskiego, Jaroslava Zalke i Jána Pješčaka, nowym wicepremierem mianowano Štefana Murina a ministrem sprawiedliwości prof. Milana Čiča, kierownika Instytutu Państwa i Prawa i członka zarządu Słowackiej Akademii Nauk
30 czerwca – J. Szweda i E. Ujvari, pracownicy aparatu KC na polecenie KC spotkali się z Dubczekiem, ale rozmowy zakończyły się fiaskiem, ponieważ żądał on pełnej rehabilitacji.
29 sierpnia – Mikulaš Huba, Juraj Mesik, Pavel Šremer i Juraj Holčik z Obywatelskiej Inicjatywy Ochrony Przyrody wysłali do władz „Apel Dunajski” w sprawie zapory w Gabczikowie.
5 września – naczelnik wydziału paszportowego powiadomił Dubczeka, iż otrzyma paszport na wyjazd do Włoch bez gwarancji prawa do powrotu. Dubczek zdecydował się jednak wyjechać do Włoch, gdzie przebywał od 11 do 25 listopad 1988 roku.
Wrześień – ukazał się „Literárny týždenník” red. nacz Ivan Štrpka organ Zw Pisarzy, zamieniony przez Vicent Šabík na nacisk Miroslav Válka, pisali tu Kanis, Plevza, Anton Hrnko, ľubomír Feldek. „Literárny týždenník”.
Pavol Kanis – zastępca dyrektora Instytutu Marksizmu-Leninizmu w Bratysławie. W grudniu 1989 roku przyznaje, iż partia i ideologia komunistyczna jego rozczarowała. Był pieriestrojkawcem.
Viliam Plevza – dyrektorem Instytutu Marksizmu-Leninizmu, oficjalny biograf Gustava Husaka. Był gorbaczowowcem, uważał, że należy spokojnie czekać na upadek ekipy Jakeša – Lenárta. Od lutego 1989 roku ludzie z kręgu Viliama Plevzy starali się nawiązać kontakt z opozycją.
12 października – Colotka, bliski Husaka, podał się do dymisji, na jego miejsce Ivan Knotek, Colotka z Politbiura KPCz odszedł Hrivnak został wicepremierem federalnym na miejsce Colotki.
15 października – powstał HOS, do którego ze Słowacji należeli Čarnogurský i Šimečka senior, Miroslav Kusy, Hana Ponicka, Anton Selecký, Tibor Novotka, Ján Langoš, Ján Trstenský (4.07.1914 informator 2800), Jozef Jablonický, Milan Šimko, Viliam Kováčik, Ivan Hoffman, Ján Szöllös, Juraj Kohutiar i inn. Według informacji StB HOS miał 25 członków na Słowacji, a do Komitetu Koordynacyjnego w Pradze weszli Čarnogurský i Šimečka senior, a miał jeszcze dołączyć Selecký.
20 października – 266 osób podpisało Memorandum Węgrów w Czechosłowacji w sprawie praw mniejszościowych i demokratyzacji.
13 listopada – Dubczek honoris causa osobiście we Włoszech.
15 grudnia – Bilaka wyrzucono z Politbiura KPCz.
listopad 1988 i styczeń 1989 roku – wydanie „Literárné konfrontácie” – wybór opowiadań czeskich niedrukowanych autorów na powielaczu w nakładzie 60 sztuk.
 
1989
W 1989 roku rozpaczęło działalność Słowackie Forum Przebudowy („Slovenské forum prestavby”) zorganizowane przez współpracowników Dubczeka Hvezdoňa Kočtúcha i Romana Kaliskiego, a jednocześnie aktywizowała się słowacka Obroda.
Styczeń - Prezydium Frontu poleciło wprowadzić wielomadatowe obwody wyborcze, co pozwoliłoby na wybory alternartwne, ale w ramach Frontu. Rozwiązanie to wprowadzono właśnie w Związku Sowieckim w wyborach do Kongresu Deputowanych Ludowych.
3 lutego – Lorenc wydał polecenie jednostkom StB przekazywania informacji o  sytuacji poliitycznej codziennie szefowi Zarządu II płk. Vykypělowi i wydziałowi analiz. Od 8 marca informacje miały napływać codziennie do godz. 16.
17-24 kwietnia – w rocznicę odwołania (19 kwietnia 1969) telewizja węgierska nadała wystąpienia Dubczeka. Były sekretarz generalny KPCz bronił reform „Praskiej wiosny” i przekonywaą, iż nie była to kontrrewolucja ale odpowiednik obecnej pirtiestrojki Gorbaczowa.
6 maja – Dubczek mógł udzielić kolejnego wywiadu Andrásowi Sugárowi z telewizji węgierskiej.
7 maja – Čarnogurský, Ponicka, Selecký i Jablonický zorganizowali wiec ku czci Sztefanika; żądano jego rehabilitacji i przywrócenia słowackiej symboliki narodowej. W akcji wzięło udział 2 tys. osób.
15 maja – odbył się pogrzeb Dominika Tatarki, na który przyszło wiele osób dotychczas nie widzianych w kręgach opozycji. Jak wspomina Jablonický, czuło się już że zaraz nastąpią zmiany. Wtedy Jablonický poznał osobiście byłego sekretarza KPCz. Po pogrzebie Tatarki Aleksander Dubczek pojechał do Pragi na spotkanie z Vaclavem Havlem zwolnionym tego dnia z więzienia
22 czerwca – Hrivnák został premierem Słowacji i wicepremierem federalnym.
23 czerwca – Dubczek w liście do Politbiura i KC KPCz skrytykował normalizację lat 1970-1985 i bronił reform 68 roku.
21 sierpnia – Miroslav Kusy, Ján Čarnogurský, Anton Selecký, Vladimír Maňák, Hana Ponicka złożyli kwiaty na miejscu zabicia 2 osób w 1968 roku. Piątka została zatrzymana i października wniesiono przeciw nim oskarżenie, ale w więzieniu pozostali tylko Kusy i Čarnogurský, co spowodowało, że grupa katolików i lewica zaczęła z sobą współpracować, następnie Kusego zwolniono 14 listopada.
24 sierpnia – z Dubczekiem w Bratysławie spotkali się Adam Michnik, Ján Lityński i Zbigniew Jánas.
W końcu sierpnia doszło do pierwszego spotkania założycieli słowackiego PEN-Clubu, który w oparciu o Związek Pisarzy Słowacji organizował Peter Zajac. Inicjatorzy ustalili, że do PEN-Clubu zaproszeni zostaną także pisarze opozycyjni oraz nie będący członkami Związku. Na kongresie Międzynarodowego PEN-Clubu we wrześniu sekcje słowacka i czeska zo stały przyjętę jako samodzielne. We wrześniu powstał osobny PEN-Club węgierskich pisarzy na Słowacji.
Na początku listopada na zjeździe SZOPK nie wybrano żadnego członka nomenklatury.
13 listopada – w Bratysławie rozpoczął się proces Kusego, Ponickiej i Seleckiego. Następnego dnia przed sądem doszło do manifestacji, na której po raz pierwszy publicznie wystąpił Aleksander Dubczek. Nikt nie rozganiał osób gromadzących się pod budynkiem sądu.
16 listopada – w Bratysławie doszło do pierwszej demonstracji studenckiej przed ministerstwem szkolnictwa; zebrani domagali się podjęcia z nimi dialogu w sprawie problemów szkół wyższych. Dyskusję z nimi podjął Gejza Šlapka, sekreterz ds. Ideologii KC KSS. Jak wspomina Gál, którego syn uczestniczył w tym wydarzeniu, policja nie interweniowała.
17 listopada – początek Aksamitnej rewolucji w Czechosłowacji, demonstracja w Pradze została bardzo brutalnie spacyfikowana.
17 listopada – spotkali się Peter Tatár i Ján Budaj („Domovník”) by ustalić kto zostanie przewodniczącym Komitetu Miejskiego SZOPK w Bratysławie, Mikulaš Huba został już wiceprzewodniczącym SZOPK.
18 listopada – Karcsi Tóth zorganizował u siebie w Szali spotkanie około 20-25 działaczy węgierskich. Założono wówczas Węgierską Niezależną Inicjatywę - MNI, której trzonem był powołany we wrześniu węgierski PEN-Club.
19 listopada – o godz. 17.00 podjęta decyzja o powołaniu Verejnost proti nasiliu (VPN), autor tej nazwy był Langoš. W skład komitetu koordynacyjnego, który został stworzony na wniosek Petera Zajac, weszli wówczas: Budaj (agent „Domovník“), Sikora, Maňák i Kompánek (agent „Sochar” nr rej. 13293). Bezpośredniemu założeniu VPN poprzedzało spotkanie 500 osób w Besedzie (klubem oddziału bratysławskiego Związku Artystów Plastyków). Najpierw Ľubomír Longauer przeczytał protest przygotowany u Miroslava Cipára, następnie Milan Kňažko przemawiał w imieniu aktorów i jako trzecia przemówiła w imieniu studentów Zuzanna Mistríková (dôverník – mąż zaufania i agent „Juliete“ nr rej. 10003). Około 300 osób podpisało się pod protestem w sprawie represji. Jako pierwsi zebranie opuścili Martin Porubjak i Martin Huba, którzy udali się na Małą Scenę SND by ogłosić strajk teatrów. Następnie, według Feldeka, pozostali zebrani wybrali Komitet Koordynacyjny (Koordinačny Vybor).
20 listopada – MNI delegowała do VPN Lájosa Grendela i László Szigetiego
22 listopada – w Bratysławie doszło do spotkania przedstawicieli Komitetu Koordynacyjnego  Słowackich Szkół Wyższych, w tym Antona Popoviča (wydział muzyki) i Miloša Lauko (wydział teatralny) i 15 innych z premierem Pavlem Hrivnákiem, przy udziale ministra szkolnictwa ľ. Kilára, członka Politbiura Gejzy Šlapka i rektorów szkół wyższych. Pośrednikami był Socjalistyczny Związek Młodzieży. To wtedy poinformowano premiera o planowanym popołudniu wiecu na placu SNP.
22 listopada – przed Sądami zebrało się 15 tys. osób żądających zwolniena Jána Čarnogurskiego. Po południu do 100 tys. uczestników wiecu na placu SNP przemawiali Milan Kňažko i Ján Budaj, żądając otworcia dyskusji nad okresem 1968-1969 i ustąpienia polityków odpowiedzialnych za represje 17 listopada.
23 listopada – ponownie 100 tys. ludzi wzięło udział w wiecu na placu SNP (II. wiec). Domagano się dostępu do mediów. Publicznie przemawiał Dubczek mówiąc o swoim poparciu dla „nowego odrodzenia socjalizmu”.
24 listopada – doszło do trzeciego wiecu na placu SNP. Wieczorem w TV nadano dyskusję między przedstawicielami ruchu studenckiego, VPN i KSS (w Pradze padł właśnie Miloš Jakeš).
25 listopada – odbył się czwarty wiec na placu SNP; głównym hasłem była likwidacja monopolu KSS. Na wiecu ogłoszono uchwalioną w tym dniu przez KK VPN Odezwę programową składającą się z 12 punktów obejmujących: "rzeczywisty parlament", "wolność prasy, przedsiębiorczości, zgromadzeń, zrzeszenia, ruchu i inne", "zniesienie kierowniczej roli partii", "odideologizowanie kultury i nauki", "państwo prawa", "wolne związki zawodowe i ruch studencki", "równouprawnienie wszystkich form własności", "demokratyczną federację".
26 listopada – po południu doszło do piątego wiecu na placu SNP; koncentrowano się na dwu żądaniach Feldeka, które teraz objęły całą Słowację. Kňažko wezwał do strajku generalnego 27 listopada i po raz pierwszy przemawiał Ján Čarnogursky zwolniony wreszcie z więzienia. „Prawda” i „Nove slovo” przyłączyły się do ruchu.
27 listopada – między godz 12 i 14 odbył się symboliczny strajk generalny. Na szóstym wiecu na placu SNP Kňažko poinformował o rozpoczęciu dialogu z władzami.
28 listopada – Ján Čarngursky jako przedstawicil VPN wziął udział w rokowaniach z rządem czechosłowackim i KC Frontu Ludowego. W Bratysławie KC SZM (Komsomołu) poparło likwidaję kierowniczej roli partii komunistycznej i rozpisanie wolnych wyborów.
29 listopada – do Bratysławy przyjechał Václav Havel i spotkał się z komitetami strajkowymi z całej Słowacji. W Pradze z kolei delegacja VPN w składzie: Milan Kňažko, Ján Budaj, Martin Bútora, Vladimír Ondruš, Peter Zajac i Miroslav Kusy rozpoczęła rozmowy z OF; było to spotkanie „suwerennych reprezentanów słowackiego i czeskiego ruchu społecznego“
29 listopada – Zgromadzenie Federalne w Pradze zlikwidowano kierowniczą rolę partii – art. 4 Konstytucji.
30 listopada – w Bratysławie negocjacje między VPN i władzami nabrały tempa. Toczyły się one nie jak w innych krajach między opozycją i kierownictwem partii komunistycznej, które właśnie było eliminowane, ale między VPN i władzami państwowymi. Z ich ramienia udział w rozmowach brali: premier Pavol Hrivnák, wicepremier Stefan Murin, minister sprawiedliwości Milan Čič. VPN reprezentowali: Ján Budaj („Domovník”), Maria Filková (żona „Motora”), Eugen Gindl („Reporter”), Fedor Gál, ľubomír Feldek, Ján Langoš, František Mikloško, Milan Šimečka, Milan Kňažko, Peter Zajac, Martin Bútora, Laco Szigeti. Przedmiotem negocjacji miało być zlikwidowanie kierowniczej roli partii i rozpisanie wolnych wyborów.
30 listopada – m. in. z inicjatywy Igora Cibuli powstała Grupa Koordynacyjna Partii Socjalizmu Demokratycznego - SDS, jej wiceprzewodniczącym został Vladimir Mečiar
5 grudnia – powołano nowe Prezydium SNR w składzie 8 przedstawicieli KSS, 3 Słowackiej Partii Wolności, 3 Słowackiej Partii Odrodzenia i 7 bezpartyjnych.
6 grudnia – w czasie rokowań VPN (Čarnogurský, Kňažko, Budaj, Kusy, Ondruš) i OF z premierem Adamcem w sprawie składu rządu federalnego zaproponowano kandydatury Čarnogurskiego i Kusego na wicepremierów
6 grudnia – ustąpiło Politbiuro, Sekretariat i KC KSS, wybrano Komitet Akcji, w skład którego weszli gorbaczowcy Peter Weiss, Pavol Kanis i Rudolf Schuster. W ten sposób stare normalizacyjne kierownictwo partii zostało ostatecznie wyeliminowane. Na czele Komitetu Akcji stanął Pavol Bolvanský, który był jedynie przejściowym szefem partii do formalnego wyboru Petera Weissa, odgrywającego już kluczową rolę
8 grudnia – VPN, Rudolf Schuster jako przewodniczący Prezydium SNR, Milan Čič, Słowacka Partii Wolności i Słowacka Partia Odrodzenia porozumiały się w sprawie powołania nowego rządu i dymisji gabinetu Hrivnáka. Ustalono, że w rządzie będą przedstawiciele komunistów i niekomunistów czyli VPN i partii koncesjonowanych: Słowackiej Partii Ludowej - SSL i Słowackiej Partii Wolności – SSS. Zgoda VPN na objęcie stanowiska premiera przez Čiča wynikała zarówno z braków kadrowych, Langoš i Stračar odeszli do rządu federalnego, jak też z koncepcji kontrolowania a nie rządzenia
12 grudnia – przewodniczący Frontu Ludowego Dušan Janota (TW „Pax“, „Stano“ nr rej. 20) wnioskował i Prezydium SNR mianowało Milana Čiča premierem. Pierwszym wicepremierem został Vladimír Lexa (dôverník štB ps. „Vláďo”, nr rej. 12519), a wicepremierami: Jozef Markuš (TW-k, agent „Ekonom” nr rej. 20489), bezpartyjny Alexander Varga (agent „Bela”, „Archivár” nr rej. 14110) i z ramienia VPN Vladimír Ondruš. W sumie w rządzie porozumienia narodowego zasiadło 9 bezpartyjnych i 6 członków KSS
12 grudnia – Prezydium SNR poparł kandydaturę Aleksandra Dubczeka na prezydenta, co dowodzi, iż władze stawiały na ekskomunistów 68 jako głównego partnera transformacji.
13 grudnia – Ján Čarnogurský zaczął tworzyć ruch polityczny na bazie klubów chadeckich zakładanych od listopada 1989 roku. Razem z Čarnogurskim odeszła znaczna część VPN.
15 grudnia – ukazał się z inicjatywy Budaja („Domovník“) organ VPN pt. ”Verejnosť“; jej redaktorem naczelnym zosał Eugen Gindl („Reporter“).
16 grudnia – Front Ludowy SSR poparł kandydaturę Aleksandra Dubczeka na prezydenta
17 grudnia – nadzwyczajny zjazd KSS wybrał nowy Komitet Centralny; na 93 członków tylko 3 należało do poprzedniego KC (Weiss, Kanis, Schuster). KC wyłonił 11 osobowy Komitet Wykonawczy (Peter Weiss, Pavol Kanis, Milan Ftáčnik, Józef Olej), spośród jego członków nikt nie należał do starych władzm i wybrał na stanowisko przewodniczącego KC Jána širokiego.
20 grudnia – formalnie powołano federacyjną KSCz składającą się z dwu równoprawnych partii: KSS i KSMCz.
22 grudnia – powstał Komitet przygotowawczy Socjaldemokratycznej Partii Słowacji (SSS) zorganizowany przez Ivana Pauličkę (agent „Piešťanský” nr rej. 9669, „Vedec” nr rej. 33867), który został pierwszym przewodniczącym reaktywowanego stronnictwa (3 lutego - 1 kwietnia 1990).
28 grudnia – Aleksander Dubczek został wybrany przewodniczącym Zgromadzenia Federalnego.
29 grudnia – wybrano Václava Havela prezydentem Republiki.
 
1990
9 stycznia – ustalono zasadę rekonstrukcji parlamentu; SNR odwołała 45 posłów (oprócz dotychczasowych 11).
11 stycznia – Prezydium SNR mianowało Vladimíra Mečiara („Doktor” nr rej. 31048) z ramienia VPN i z poręczenia Aleksandra Dubczeka ministrem spraw wewnętrznych
12 stycznia – dokooptowano 19 nowych posłów, w tym: Jána Čarnogurskiego, Jozefa Dubnička, Ivana ľuptaka, Marcela Strýko, Milana Šimečkę, Jána Uhra, Gábora Zászlósa
23 stycznia – prezydent Havel potrzeba zmiany nazwy republiki pierwsza fala nacjonalizmu.
28 stycznia – I Sejm VPN zdecydował, że będzie to ruch polityczny. Uważano wówczas, że Ruch powinien sprawować jedynie funkcje kontrolne, nie przewidywano przejęcia władzy, nie myślano o przekształceniu VPN w partię polityczną, miał to być ruch społeczny, koalicja sił poprawiającą istniejący system, łącząca kluby polityczne, ruchu i inicjatywy społeczne oraz instytucje niezależne.
1 lutego – I. zastępcą ministra spraw wewnętrznych został Vladimír Borodovčák, funkcjonariusz KC Komsomołu i agent ŠtB „Martin”, „Vlado” nr rej. 14929 (1974-1975)
8 lutego federalny minister spraw wewnętrznych Richard Sacher mianował naczelnikiem XII Zarządu Jaroslava Svěchotę.
1 marca – ustawa SNR o symbolach narodowych.
1 marca – konsultantem płk. Vladimíra Borodovčáka został mjr Miloslav Štern, w latach 1960-tych funkcjonariusz komsomołu, oraz agent ŠtB (1973-1989 nr rej. 14358)
7 marca – powstała Słowacka Partia Narodowa (Slovenska narodna strana – SNS), na czele której stanął Viťazoslav Moric, szwagier Igora Cibuli.
15 marca – powstało MKDH Kalman Janics
16 marca – przyjęto ordynację wyborczą wprowadzającą system proporcjonalny przy 3 proc. progu wyborczym.
28 marca – Cibula, jako ówczesny przewodniczący SDS, zwrócił się do VPN by przyjął na swoje listy członków SDS: Igora Cibulę oficer, Ladislava Hoffmana agent, Martina Hollý agenci 1904 i 1914 BB, Františka Kresňanskiego i bezpartyjnego Jozefa Moravčika
20 kwietnia – przyjęto nową nazwę państwa: Czeska i Słowacka Republika Federalna - Česka a Slovenska Federativna Republika. W ten sposób zakończono stary spór z czechosłowakizmem i podkreślono równoprawność dwu członów wspólnego państwa.
26 kwietniaw Bratysławie odbył się 5 tys. wiec, na którym żądano niepodległości. Jego organizatorem była tzw. Rada na rzecz Niepodległości Słowacji
26-27 kwietnia – Prezydium SNR zaczęło omawiać projekt Konstytucji Słowacji, Mikloszko przew. Komitetu SNR ds. narodowości.
28 kwietnia – 5 Sejm VPN w Martinie lista kandydatów i program wyborczy, uchwała przeciwko Lustracji kandydatów.
8-9 czerwca – odbyły się pierwsze wolne wybory do SNR i parlamentu federalnego. VPN-MNI uzyskała 48 mandatów (29,34 proc. głosów), KDH – 31 (19,20 proc.), reaktywowana w grudniu Partia Demokratyczna (DS) – 7 (4,39 proc.), Zielona Partia (SZ) – 6 (3,48 proc.), Együttelés - 14 (8,66 proc.), SDĽ – 22 (13,34 proc.) i SNS – 22 (13,94 proc.).  W Izbie Ludu Zgromadzenia Federalnego VPN zdobyło 19 mandatów, KDH – 11, SDĽ -  6, SNS – 6, Egyutteles – MKDH – 5; razem było 47 posłów ze Słowacji. W Izbie Narodów Zgromadzenia Federalnego spośród 75 mandatów przypadających na Słowację VPN zdobyło 33 mandaty, KDH – 14, SDĽ – 12,  SNS – 9 i Együttelés – MKDH -7
27 czerwca – premierem został Vladimír Mečiar – „Doktor” (VPN), pierwszym wicepremierem Ján čarnogurský (KDH), wicepremierami: Jozef Kučerák – „Ekonom” (VPN), Vladimír Ondruš (VPN) i Gábor Zászlos (MNI). VPN uzyskała 9 ministerstw: stosunki międzynarodowe (tj. MSZ) objął Milan Kňažko, resort sprawiedliwości Ladislav Košťa (2.02.1929 agent „Lad’a”, „Docent” nr rej. 12581), gospodarki Jozef Belcák, prywatyzacji i majątku narodowego Augustin Martin Huska, finansów, cen i płac Michal Kováč, rozwoju naukowotechnicznego Rudolf Filkus, kultury Ladislav Snopko, szkolnictwa i nauki Ladislav Kováč (agent) i komisję kontroli ludowej Martin Hvozdík. KDH objęło 6 resortów: ministerstwo spraw wewnętrznych został Anton Andráš, handlu Józef Chren (dôverník, agent „Vrbovský”, „Pepo”, nr rej. 14326[i]), rolnictwa Michal Džatko, lasów i gospodarki wodnej Viliam Oberhauser, zdrowia Alojz Rakús, przewodniczenie komisji środowiska Ivan Tirpák (TW-k „Spojka” nr rej. 17396). DS uzyskała 3 resorty: ministrem budownictwa został Jozef Dubníček, planowania i rozwoju przemysłu Ján Holčík, pracy i spraw socjalnych Stanislav Novák. W sumie w rządzie znalazło się co najmniej sześciu agentów ŠtB.
9 lipca – na spotkaniu rządu słowackiego i czeskiego w Luhaczowicach porozumiano się w sprawie przejścia sfer zarządzanych federalnie do gestii republik. W tym celu postanowiono przygotować ustawę o kompetencjach.
8-9 sierpnia – oba rządy spotkały się w Trencziańskich Teplicach. Ustalono wtedy, iż kompetencje, które miano przesunąć z poziomu federacji do republik w ciągu dwu lat, zostaną przekazane do 1 stycznia 1991 rok.
25 sierpnia – premier Mečiar uzyskał poparcie wszystkich koalicjantów dla swej zdecydowanej postawy; wszyscy zgadzali się wówczas, iż reforma gospodarcza (transformacja) wymaga decentralizacji kompetencji.
9 września – Sejm VPN powołał 25 osobową Radę VPN, w jej skład wszedł Budaj ale na przewodniczącego Rady wybrano Fedora Gála. Przewodniczącym KC VPN na miejsce Fedora Gála został Juraj Flamik.
25 października – SNR 82 głosami do 52 przy 10 wstrzymujących się uchwaliła ustawą językową w wersji koalicyjnej. Moric na czele tłumu zaatakował parlament żądając jego rozwiązania, a SNS domagała się ogłoszenia suwerenności i niepodległości Słowacji.
3 listopada – XVIII Zjazd utworzył federalną radę dla obu partii - KSS i KSMCz; jej przewodniczącym został Pavol Kanis.
5 listopada – trzy rządy rokują o ustawie kompetencyjnej.
6 grudnia – Pragę odwiedziła delegacja rządu słowackiego premier Mečiar, Kuczerak, Ondrusz, Michal Kovacz, Anna Nagyova i Jan Czarnogursky, Mečiar jeśli nie uchwalą kompetencyjnej ustawy bez zmian Słowacja ogłosi wyższość własnych ustaw nad federalnymi. Było to stanwisko Mečiara, ale cieszyło się poparciem delegacji.
6 grudnia – delegacja z premierem była u Dubczeka w Pradze
7 grudnia – narada Prezydium SNR i rządu  rokować a jak nie, to ogłosi się wyższość praw republikańskich nad federalnymi
12 grudnia – Zgromadzenie Federalne przyjęło bez zmian ustawę kompetencyjną
19 grudnia – Urząd Ochrony Konstytucji i Demokracji został zlikwidowany
 
1991
1 stycznia – została stworzona Federalną Służbę Informacyjną – FIS zamiast Urzędu Ochrony Konstytucji i Demokracji; jej wicedyrektorem odpowiedzialnym za Słowację został matematyk Vladimír Palko (KDH).
2 marca – w sekretariacie premiera spotkali się przyszli rozłamowcy: Michal Kovač, Rudolf Filkus, Hvezdoň Kočtúch, Augustín Marián Huska, Ján Morovič, Vladimír Borodovčák, Ján Budaj i Igor Cibula. Wszyscy zebrani należeli do komunistów 68 roku wyrzuconych z KSS. Mečiar powiedział zebranym, że KC VPN chce go usunąć ze stanowiska premiera.
3 marca – Milan Kňažko odczytał to oświadczenie w TV na żywo zamiast premiera. Stwierdzono w nim, iż KC VPN chciało cenzurować wystąpienie telewizyjne premiera, a w październiku 1990 roku usunąć go ze stanowiska
5 marca – Juraj Flamik, prawa ręka Fedora Gála, otrzymał telegram od Dubczeka z Pragi, w którym przewodniczący Zgromadzenia Narodowego nalegał by Mečiar pozostał premierem. Dubczekowcy poparli premiera w wewnętrznej rozgrywce w VPN.
5-6 marca –  zebrała się Rada VPN by rozwiązać konflikt.
6 marca – powstała platforma VPN-ZDS (za Demokraticke Slovensko) na czele z Mečiarem, który osiągnął wówczas szczyt popularności.
połowa marca pojawiła się „Deklaracja o suwerenności Słowacji” podpisana przez prywatne osoby. Rozpoczęła się gra kartą narodową na dwu poziomach. Dla dubczekowców „narodowy socjalizm” miał przynieść popularność i w ten sposób dać ostatnią szansę samorealizacji ich pokolenia polityków i ekonomistów. Dla nacjonalistów celem było stworzenie odrębnego państwa słowackiego. Dubczekowcy grając kartą narodową nie chcieli jednak doprowadzić do rozbicia Czechosłowacji, co było celem nacjonalistów, których trzon stanowiła agentura
23 kwietnia – Prezydium SNR (Mikloško, Zemko, Čarnogurský, Klepáč, Keltošová, Nagy, Sečánský), spełniają rolę głowy państwa, na wniosek Ivána Čarnogurskiego („Inžinier”) odwołało premiera Mečiara („Doktor”) i 7 ministrów należących do obu grup: Ondruša, Kňažkę, Košťię (Lada”), Huskę, S. Nováka, Michala Džatko (KDH) i Jozefa Dubnička (DS); z rządu odeszli także: wicepremier Jozef Kučerak, a na znak solidarności z Mečiarem ustąpili później sami: Michal Kovač i Rudolf Filkus. Nowym premierem został Ján Čarnogursky (KDH-DS-SNR).
27 kwietnia – Sejmie VPN w Koszycach HZDS ostatecznie oddzieliło się. Deklarację założycielską podpisali m.in: Maria Filková, jej mąż Procházka, Matejka, Zruneková, Čermáková - podczas rewizji znaleziono u niej faktury i dokumenty VPN skradzione w najgorętszym okresie teraz pracuje dla HZDS.
20 września – zlikwidowamo Front Ludowy.
28 października –  próba rozbicia profederalnego wiecu na SNP.
 
1992
3-8 lutego – komisje SNR i CNR przygotowały porozumienie w Milov, ratyfikacja konstytucji federalnej przez rady, wystąpienie z federacji poprzez referendum.
12 lutego – Prezydium SNR nie przyjmuje umowy z Milov tworzonej przez KDH i VPN – zwycięstwo nacjonalistów, ponieważ to była tylko deklaracja, lecz nie umowa o prawnopaństwowej organizacji wspólnego państwa
28 marca – Aleksander Dubczek wybrany przewodniczącym SDSS.
5-6 czerwca – wybory do Rady Narodowej, w wyniki których HZDS dysponowało w 150 osobowym parlamencie 74 posłami własnymi (zdobyła 37,3%) i głosami dwu niezależnych: Hudeca i Brňáka. SNS uzyskała 15 mandatów (7,8%), SDľ – 29 (14,7%), KDH - 18 (8,9 %) i MKDH – 15 mandatów (7,4%).
17 lipca – SNR przegłosował suwerenność Republiki czyli wyższość praw republikańskich mad federalnymi.
24 lipca – wszystkie dzienniki podały, że HZDS i ODS porozumiały się w sprawie zaniku federacji.
26 lipca – premierzy obu republik Vaclav Klaus i Vladimir Mečiar złożyli oświadczenia dotyczące powstania dwóch suwerennych państw z dniem 01.01.1993.
1 września – SNR przyjęła Konstytucję Republiki Słowackiej.
13 listopada – Zgromadzenie Narodowe przegłosowało ustawę o podziale majątku.
 
1993
1 stycznia – powstanie niepodległej Republiki Słowackiej.
19 stycznia – przyjęcie Słowacji do ONZ-u.
8 lutego – w bieg wchodzi nowy pieniądz – koruna słowacka.
15 luty – SNR 106 głosami wybrała prezydentem Michala Kovača.
Wiosną Słowacką Służbę Informacyjną - SIS tworzył Mitro i przyjmował do niej estebaków. Vladimír Mitro był śledczym, naczelnikiem wydziału śledczego (1990-1992), kierownikiem urzędu MSW (1992), a po odejściu z SIS pracował jako adwokat (1995-1998) i po obaleniu Mečiara znów został dyrektorem SIS (3 listopad 1998). 13 lutego 1995 roku Vladimir Mitro postanowił złożyć dymisję, gdyż nie miał zaufania premiera i jak twierdził nie chciał śledzić dziennikarzy
W końcu marca na Sejmie HZDS w Trnawie 41 spośród 240 delegatów głosowało za kandydaturą Milana Kňažki na przewodniczącego partii. Mečiar zachował stanowisko przewodniczącego, a Kňažko razem z 7 posłami wystąpił z HZDS i założył Sojusz Demokratów - Alianca demokratov.
W końcu lipca Mečiar przerwał rozmowy o koalicji z Černákiem i zainspirował rozłam w SNS skierowany przeciwko Černákowi, Miškovskiemu i Hrnko. Premier odniósł sukces.
26 sierpnia – prezydenci Kováč i Jelcin parafowali umowę o przyjaźni, jej art. 5 stwierdzał, że oba kraje będą dążyły do powołania ogólnoeuropejskiej struktury bezpieczeństwa, a więc Słowacja nie może być członkiem regionalnych struktur bezpieczeństwa.
19 października – Mečiar podpisał oficjalnie koalicję z przeciwnikami Černáka w  SNS (w listopadzie Jozef Prokeš został wicepremierem).
 
1994
3 lutego – opozycja odrzuciła rządowe poprawki do ustawy o wielkich prywatyzacjach; razem głosowali postkomuniści z SDĽ, dubczekowcy i prawica KDH.
14 lutego – nadzwyczajny VI Sejm SNS sfinalizował podział i wybrał na przewodniczącego partii Jána Slotę.
17 lutego – przyjęcie Uchwały č. 92/1991 Zb zwanej uchwała o wielkiej prywatyzacji.
24 lutego – minister spraw zagranicznych Jozef Moravčik podał się do dymisji.
11 marca – ze 150 posłów w głosowaniu votum nieufności na wniosek Ladislava Pittnera (KDH) wobec premiera wzięło udział 82 (posłowie HZDS i SNS nie głosowali); 78 głosowało za votum i w konsekwencji prezydent Michal Kováč odwołał Vladimíra Mečiara i desygnował na premiera Jozefa Moravčika.
18 marca – 149 posłów głosowało za przedterminowymi wyborami po 196 dniach zgodnie z Konstytucją, na ten okres powołano rząd koalicyjny (AD, APR, NDS, SDĽ, KDH).
24 kwietnia – powstała Demokraticka unia - DU przez połączenie Sojuszu Demokratów Milana Kňažki i Alternatywy Realizmu Politycznego Jozefa Moravčika oraz w marcu 1995 roku grupy Ľudovíta Černáka. Przewodniczącym DU został Jozef Moravčik a jego zastępcami Milan Kňažko, Roman Kováč, Rudolf Filkus i ľudovit Černák. DU przyjęła orientację liberalną, a znaleźli się w niej byli Mečiarowcy, głównie dawni dubczekowcy.
6 września – parlament obalił decyzje prywatyzacyjne rządu Moravčika. Po końcu 23 godzinnych obrad wymieniono 38 osób na ważnych stanowiskach. Zmieniono też ustawy o wielkiej prywatyzacji i prywatyzacji w drodze bezpośredniej sprzedaży. Mečiar zapewnią sobie poparcie nomenklatury zezwalając na kupno zakładów za kredyty spłacane z przyszłych dochodów.
1 października – przedterminowe wybory do Rady Narodowej, które  dały HZDS 61 mandatów (34,9%), SNS – 9 (5,4%) i Stowarzyszeniu Robotników Słowacji (Združenie robotníkov Slovenska – ZRS) Ľuptaka – 13 (7,3%), natomiast antyMečiarowska opozycja uzyskała 67 mandatów: SDĽ – 17 (10,1%), DU – 15 (8,5%), KDH -17 (10%) i MDK – 18 (10,4%).
Z 3 na 4 listopada – koalicjanci powołali komisję mającą zbadać prawomocność wyboru posłów DU, Mečiar twierdził bowiem, że podpisy były sfałszowane, co daje poniżej 10 tys. ważnych Trybunał Konstytucyjny orzekł jednak prawomocność wyboru w październiku 1994.
13 grudnia – Mečiar zostaje po raz drugi szefem rządu.
 
1995
14 lutego – SNR przyjęła, na wniosek posła Macuški, poprawkę do ustawy o SIS; odtąd rząd na wniosek premiera mianował i odwoływał szefa SIS, a nie jak dotychczas prezydent na wniosek rządu.
19 marca – premierzy Słowacji i Węgier Vladimír Mečiar a Gyula Horn podpisali w Paryżu traktat o stosunkach dobrosąsiedzkich i przyjaznej współpracy, gwarantujący nienaruszalność granic i prawa mniejszości narodowych.
18 kwietnia – szefem SIS został Ivan Lexa (po studiach w latach 1983-1990 pracował w Slovnafcie (dôvernik „Alex” nr rej. 33768), następnie został kierownikiem sekretariatu premiera Mečiara (1992-1994), kierownikiem kancelarii HZDS, kierownikiem Urzędu Rady Ministrów (1992-1994), sekretarzem stanu w ministerstwie prywatyzacji (1995)) pozostając jednocześnie przewodniczącym komisji parlamentarnj kontroli SIS.
5 maja – nieudana próba Mečiara usunąc prezydenta Kovača ze swego stanowiska, bo ugrupowania rządowe nie dysponowały wystarczającą większością w Radzie Narodowej.
Czerwiec w Cannes rząd słowacki złozył stosowne dokumenty o przyjęciu na członka Wspólnoty Europejskiej.
31 sierpnia – SIS porwało syna prezydenta Michala Kováča juniora do Hainburga w Austrii, gdzie pozostawiono go pijanego do nieprzytomności przed posterunkiem policji. Na początku września Gerd Felsensten, kierownik wydziału międzynarodowgo ministerstwa sprawiedliwości Austrii, stwierdził, że wywiezienie Kováča do Austrii byli nielegalne. W grudniu śledczy Valenčik wszczął sprawę kryminalną przeciw Kováčowi młodemu ale nie poproszono Austrii o ekstradycję. Oficer Oskar Fegyveres, który przyznał się do udziału w porwaniu, wyemigrował. W 1999 roku o udział w porwaniu Michala Kováča młodszego oskarżono Jaroslava Svěchotę. 
15 listopada – Przyjęta przez parlament ustawa językowa, nadająca słowackiemu status jedynego języka urzędowego i ograniczająca stosowanie języków mniejszości wzbudza potępienie ze strony społeczności międzynarodowej i rozpoczyna okres izolacji Słowacji.
 
1996
31 stycznia – Słowacja oficjalnie wystąpiła z prośbą o członkowstwo w NATO.
30 marca – Ján Slota został powtórnie wybrany przewodnioczącym partii.
W końcu maja ludzie SNS zostali usunięci ze Słowackiej Kasy Oszczędności, Slota zagrozil wyjściem z koalicji.
październik powstała tzw. niebieska koalicja łącząca DU-KDH-DS, ale większość rządowa zmieniła wówczas ordynację wyborczą wprowadzając zasadę, że w koalicji wyborczej każda partia musi przekroczyć 5 proc. Wtedy zrodził się pomysł by dla celów wyborczych założyć jedną partię.
 
1997
W marcu na zjeździe DU Moravčik nie kandydował na przewodniczącego partii, ponieważ był przeciwny szerokiej koalicji; przewodniczącym został Eduard Kukan. Teraz DU poparła kandydaturę Mikulaša Dzurindy z KDH na szefa nowej partii koalicyjnej, a Juraja Šveca (dôverník „Richard” nr rej. 22009) na prezydenta, do czego jednak ostatecznie nie doszło ze względów lustracyjnych.
W połowie  roku powstała Słowacka Koalicja Demokratyczna (Slovenská demokratická koalicja – SDK) w ten sposób, iż 150 kandydatów na posłów, uzgodninych wcześniej przez koalicjantów, wystąpiło ze swych macierzystych partii i zarejestrowało nowe stronnictwo.
 
1998
Od 29 stycznia do 1 marca odbyło się bezskutecznych 9 tur głosowania w celu wyboru nowego prezydenta, w rezultacie czego od 2 marca większość kompetencji przyjął premier Mečiar, dzieląc się uprawnieniami z przewodniczącym Rady Narodowej Ivanem Gaszprowiczem – człowiekiem Mečiara.
8 czerwca – uruchomienie pierwszego reaktora elektrowni atomowej w Mochovcach powoduje spór z Austrią
19 września – mityng przedwyborczy HZDS, w którym wzięli udział Claudia Cardinale i Gerard Depardieu.
25-26 września – wybory parlamentarne, w wyniku których koalicja rządząca straciła większość. HZDS – 43 miejsca (27%), SNS – 14 (9%), SMK – 15 (9,1%), SDL – 23 (14,8%), SDK – 42 (26,3%), SOP – 18 (8%).
30 października – powstaje nowy rząd na czele z Dzuridną w wyniku koalicji SDK- SDL- SMK- SOP.
 
1999
14 stycznia – parlament przyjmuje poprawkę do konstytucji przewidującą wybór prezydenta w drodze wyborów bezpośrednich.
24 lutego – Dzurinda przyjął siedmiopunktowy plan intensyfikacji procesu integracji z UE.
28 maja – rząd słowacki pzestawił Komisji Europejskiej zrewidowany Narodowy program wspierający przyjęcie do UE.
29 maja –  w drugiej turze pierwszych bezpośrednich wyborów prezydenckich kandydat koalicji rządzącej Rudolf Schuster (57,2% głosów) pokonuje Mečiara (42,8%).
10 lipca – parlament zatwierdza przedstawiony przez rząd projekt nowej ustawy językowej, zezwalającej na użycie języków mniejszości narodowych.
15 lipca – Schuster zostaje zaprzysiężony na urząd prezydenta Słowacji.
 
2000
Na mistrzostwach świata w hokeju na lodzie w Petersburgu (Rosja) Słowacja po raz pierwszy w historii niepodległego państwa słowackiego dostaje jakikolwiek medal (wtedy zdobyto srebrny).
14 grudnia – Słowacja zostaje członkiem OECD.
 
2001
12 stycznia – Lider partii „Smer”, Robert Fico stwierdził, że należy zmienić słowacką ordynację wyborczą, aby „uporządkować” scenę polityczną i wyeliminować z niej nadmiar niewielkich partyjek.
17 stycznia – Rząd słowacki przyjął „Europejską Kartę Języków Regionalnych i Mniejszości”, broniącą języków mniejszości narodowych w edukacji, sądownictwie, administracji państwowej i lokalnej, mediach oraz kulturze.
26 stycznia – Z funkcji zrezygnował pełniący obowiązki szefa słowackich służb specjalnych, Vladimir Benček. Powodem dymisji była informacja, że współpracował on z komunistycznymi służbami specjalnymi (ŠtB).
4 lutego – W Bratysławie odbył się kongres Partii Węgierskiej Koalicji (SMK). Przewodniczący Bela Bugar stwierdził, że partia będzie dążyć do uchwalenia poprawki konstytucyjnej, mówiącej, że Słowacja jest „wielonarodowym” i „obywatelskim”, nie zaś „narodowym” państwem.
20 lutego – Minister Kukan (dôverník „Skopec“ nr rej. 9002) podpisał w Strasburgu Europejską Kartę Języków regionalnych i Mniejszości Narodowych.
22 lutego – Z wizytą na Słowacji przebywał komisarz ds. rozszerzenia Unii Europejskiej Guenther Verheugen. Komisarz pozytywnie ocenił przemiany na Słowacji i wyraził przekonanie, że Słowacja wejdzie do UE w pierwszej turze rozszerzenia.
23 lutego – Parlament przyjął poprawkę konstytucyjną regulującą sprawę wyborów lokalnych oraz podział kompetencji pomiędzy władzami centralnymi a lokalnymi.
29 lutego – Parlament odrzucił zgłoszone przez opozycję wotum nieufności wobec wiceministra Pála Csáky’ego (SMK).
31 lutego – Rząd przyjął projekt podziału administracyjnego kraju na 12 województw. Przeciwni projektowi byli ministrowie z lewicowych SDĽ i SOP.
4 maja – Prezydent Schuster na wniosek premiera Dzurindy zdymisjonował wicepremiera ds. integracji europejskiej Pavla Hamžika w związku z aferą korupcyjną przy dystrybucji funduszy pomocowych UE.
14 maja – Do dymisji podał się minister spraw wewnętrznych Ladislav Pittner.
18 maja – Koalicja rządowa negocjowała w Trenčianskich Teplicach rekonstrukcję gabinetu, jednak przedstawiciele ugrupowań rządzących nie doszli do porozumienia.
30 maja – Prezydent Schuster nominował Marię Kadlečikovą (SOP) na stanowisko wicepremiera ds. integracji z UE oraz Ivana Šimko (SDKU) na stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Nowi członkowie rządu zastąpili zdymisjonowanych wcześniej Pavla Hamžika i Ladislava Pittnera.
5 czerwca – W wywiadzie dla tygodnika „Týden” były premier Vladimír Mečiar oskarżył węgierską mniejszość na Słowacji o plany przyłączenia części terenów słowackich do Węgier.
27 czerwca – Słowacja zamknęła kontrowersyjny rozdział negocjacji z UE, „wolny przepływ siły roboczej”. Słowaccy negocjatorzy zgodzili się na okres przejściowy od dwóch do siedmiu lat. Zamknięto również rozdział „przepływ kapitału”.
4 lipca – Parlament przyjął ustawę o administracji lokalnej, przekazującą część prerogatyw samorządom lokalnym oraz dzielącą kraj na 8 (nie, jak proponował rząd 12) żup (województw). Niepowodzenie w forsowaniu propozycji z ośmioma żupami spowodowało zawieszenie uczestnictwa w koalicji przez SMK.
12 lipca – KDH zagroził wyjściem z koalicji, jeśli nie zostanie wycofany projekt wprowadzenia nauki jogi do słowackich szkół. Przewodniczący KDH, Pavol Hrušovský stwierdził, że jest to „kolejny krok w likwidowaniu chrześcijaństwa na Słowacji”.
25 sierpnia – Rada Narodowa SMK zadecydowała o przesunięciu ostatecznej decyzji o opuszczeniu koalicji rządowej o miesiąc.
12 września – Parlament przyjął ustawę przekazującą część kompetencji organom lokalnym.
3 października – Przyjęciem trzech ostatnich ustaw przenoszących kompetencje na administrację samorządową parlament zakończył reformę administracyjną kraju.
5 listopada – Z wizytą w Bratysławie przebywał sekretarz generalny NATO, George Robertson. Stwierdził, że „Słowacja jest na właściwej drodze”, jednak Słowacy powinni głosować „z oczyma szeroko otwartymi” w parlamentarnych wyborach w 2002.
4 grudnia – Parlament przyjął ustawę powołującą do życia instytucję rzecznika praw obywatelskich.
21 grudnia – Słowacja zamknęła rozdział „kontrola finansowa” w negocjacjach z UE.
 
2002
16 stycznia – Ivan Mjartan zrezygnował z funkcji przewodniczącego pozaparlamentarnej Demokratycznej Partii Centrum.
7 lutego – Parlament przyjął deklarację sprzeciwiającą się wprowadzeniu przepisów przewidzianych przez Kartę Węgra.
21 lutego – Brigita Schmögnerová i Peter Weiss założyli nową partię Socjaldemokratyczną Alternatywę (Sociálnodemokratická alternatíva, SDA).
19 marca – Pierwszym słowackim rzecznikiem praw obywatelskich został kandydat opozycyjnego HZDS, Pavol Kandrač. Zwycięstwo nad kandydatem koalicji umożliwiły mu głosy części posłów SDĽ.
20 kwietnia – Vladimír Mečiar został kolejny raz wybrany przewodniczącym HZDS podczas zjazdu partii w Nitrze.
11 maja – Hokejowa reprezentacja Słowacji zdobyła mistrzostwo świata pokonując w finale Rosję 4:3. Sukces wywołał euforię wśród Słowaków.
28 maja – SDĽ, SOP i SDSS zawarły porozumienie o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych. W myśl porozumienia kandydaci SOP i SDSS mieli wystartować z list SDĽ.
26 czerwca – Rząd zdymisjonował szefa państwowej agencji prasowej TASR, Ivana Čeredejeva. Powodem był zakup z funduszy agencji samochodu BMW za ok. 1,5 mln koron.
15 lipca – Były szef służb specjalnych oskarżony o udział w porwaniu Michala Kováča juniora, Ivan Lexa został zatrzymany w RPA. Trzy dni później został wydany Słowacji i umieszczony w bratysławskim areszcie.
8 września – Przewodniczący HZDS Vladimír Mečiar w wywiadzie dla prywatnej telewizji „Joj TV” wykluczył możliwość ustąpienia ze stanowiska szefa partii w celu umożliwienia jej wejścia w koalicję rządową.
20-21 września – Wybory parlamentarne, wyniki: Partia Ludowa - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji (Ľudová strana - Hnutie za demokratické Slovensko) (HZDS-LS) – 19.5% (36 posłów), Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna (Slovenská demokratická a kresťanská únia - Demokratická strana) (SDKÚ-DS) – 15,1% (28), Smer (SMER - sociálna demokracia) (SMER) – 13.5% (25), Partia Węgierskiej Koalicji (węgierski: Magyar Koalíció Pártja, słowacki: Strana maďarskej koalície) (SMK) – 11,2% (20), Chrześcijański Ruch Demokratyczny (Kresťanskodemokratické hnutie) (KDH)) – 8,3% (15), Sojusz Nowych Obywateli (ANO) – 8%(15) , Słowacka Partia Komunistyczna (KSS) – 6,3% (11).
23 września – Przewodniczący partii, które zdobyły miejsca w parlamencie spotkali się z prezydentem Schusterem aby omówić możliwości utworzenia koalicji rządowej.
27 września – Prezydent Schuster powierzył Mikulašowi Dzurindzie misję stworzenia rządu.
8 października – Szefowie SDKU, SMK, KDH i ANO podpisali umowę koalicyjną.
15 października – Prezydent Schuster oficjalnie zaprzysiągł premiera Dzurindę.
21 października – Dziennik „Sme” opublikował „Listę Cibulki” – listę osób będących w czasach komunistycznych tajnymi współpracownikami StB. Na liście znalazły się m. in. nazwiska ministra spraw zagranicznych Eduarda Kukana, ministra zdrowie Rudolfa Zajaca, szefa HZDS Vladimíra Mečiara i jego zastępcy Vojtecha Tkača.
13 listopada – Przewodniczący SNS i PSNS, Anna Maliková i Ján Slota zostali oskarżeni o podżeganie do nienawiści rasowej. Podstawą oskarżenia były rozprowadzane w kampanii wyborczej materiały sugerujące, że południowa Słowacja jest madziaryzowana.
24 listopada – Podczas kongresu krajowego SDKU przewodniczącym ponownie wybrany został Mikulaš Dzurinda.
19 grudnia – Podczas nadzwyczajnego zjazdu HZDS Vladimír Mečiar obronił pozycję szefa partii, jednak spotkał się z szeroką krytyką za styl przewodniczenia HZDS.
 
2003
16-17 maja – Ponad 92% Słowaków wypowiada się w referendum za członkostwem kraju w UE
Wrzesień zmiana systemu podatkowego – wprowadzenia liniowego podatku dochodowego (19%).
 
2004
29 marca – Słowacja zostaje członkiem NATO.
3 kwietnia – pierwsza tura prezydenckich wyborów. Brali udział - Ivan Gašparovič (Ruch dla Demokracji, Słowacka Unia Ludowa, Smer) – 22.3%, Eduard Kukan (Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna) – 22.1%, Vladimír Mečiar (Partia Ludowa - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji) – 32.7%.
17 kwietnia – druga tura wyborów: Ivan Gašparovič (Ruch dla Demokracji, Słowacka Unia Ludowa, Smer) – 59.9%, Vladimír Mečiar (Partia Ludowa - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji) – 40.1%.
1 maja – Słowacja jako jedno z 10 państw Europy Środkowo-Wschodniej i Południowej zostaje przyjęta do UE.
13 czerwca – wybory do Parlamentu Europejskiego, wyniki: Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna (Slovenská demokratická a kresťanská únia - Demokratická strana) (SDKÚ-DS) – 17,1% (3 deputowanych), Partia Ludowa - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji (Ľudová strana - Hnutie za demokratické Slovensko) (HZDS-LS) – 17.0% (3), Smer (SMER - sociálna demokracia) (SMER) – 16.9% (3), Chrześcijański Ruch Demokratyczny (Kresťanskodemokratické hnutie) (KDH)) – 16,2% (3), Partia Węgierskiej Koalicji (węgierski: Magyar Koalíció Pártja, słowacki: Strana maďarskej koalície) (SMK) – 13,2% (2).
15 czerwca – Nowy prezydent Słowacji Ivan Gašparovič obejmie urząd.
 
2005
24 lutego – w Bratysławie odbywa się spotkanie prezydentów USA i Rosji George'a W. Busha i Władimira Putina
11 maja – Parlament Słowacji ratyfikuje konstytucję UE.
 
2006
8 lutego – rząd zaproponował wcześniejsze wybory, po tym jak Chrześcijański Ruch Demokratyczny opuścił koalicję rządową.
17 czerwca – parlamentarne wybory, wyniki: SMER – 29,14% (50 deputowanych), SDKÚ-DS – 18,35% (31), SNS – 11,73% (20), SMK – 11,68% (20), HZDS-LS – 8,79% (15), KDH – 8,31% (14).
28 czerwca – Robert Fico, lider zwycięskiej partii obwieścił iż koalicja rządowa będzie składać się z jego ugrupowania (SMER) oraz dwóch innych partii politycznych: Słowackiej Partii Narodowej i Partii Ludowej - Ruchu dla Demokratycznej Słowacji. Zaprotestowała przeciwko temu Partia Europejskich Socjalistów, która skrytykowała sojusz ugrupowania socjaldemokratycznego z nacjonalistycznym.
4 lipca – Robert Fico (SMER) został premierem Słowacji.
 
2007
1 lutego – na konferencji prasowej w Bratysławie premier Robert Fico powiedział, że żołnierze znajdują się już w Kuwejcie. Do końca lutego powróci na Słowację większość 110-osobowego kontyngentu saperów. W Iraku pozostanie jedynie 11 oficerów, którzy będą prowadzić szkolenia w zakresie obsługi urządzeń odminowujących. Uzasadniając decyzję rządu premier Słowacji powiedział, że "wojna w Iraku jest potwornie niesprawiedliwa i niesłuszna". Zdaniem premiera, "ingerencja obcych wojsk doprowadziła do niewiarygodnego napięcia i katastrofalnego pogorszenia bezpieczeństwa w tym kraju ", a mówienie o demokracji w Iraku to "czysta fantazja".
 
27 października – Ksiądz Andrej Hlinka, międzywojenny konserwatysta i lider Słowackiej Partii Ludowej, znany z antysemickich i faszyzujących poglądów, został wczoraj uhonorowany przez parlament za zasługi w tworzeniu "niepodległego państwa słowackiego". Nie nadano mu jednak tytułu "ojca narodu", co postulowała Słowacka Partia Narodowa. Przeciwko tej decyzji protestowały ostro środowiska żydowskie, dla których duchowny jest symbolem słowackiego faszyzmu z lat 1939-45. Hlinka zmarł 16 sierpnia 1938, przed wybuchem wojny i utworzeniem marionetkowej podległej nazistowskim Niemcom Republiki Słowackiej przez jego współpracownika ks. Jozefa Tiso.
 
 27 listopada – Słowackiej opozycji nie udało się odwołać przewodniczącego parlamentu Pavola Paszki z rządzącej partii Smer. Wbrew zapowiedziom wniosku nie poparli ostatecznie członkowie koalicyjnej Partii Ludowej - Ruchu na rzecz Demokratycznej Słowacji (LS-HZDS) byłego premiera autokraty Vladimira Mečiara. Premier Robert Fico ze Smeru zapowiedział, że gdyby odwołano Paszkę, koalicja, którą współtworzą też nacjonaliści ze Słowackiej Partii Narodowej, przestanie istnieć. Kryzys rządowy na Słowacji trwa od ubiegłego tygodnia, gdy Fico odwołał oskarżonego o zaniedbania ministra rolnictwa z partii Mečiara.
21 grudnia – weszła do strefy Schengen.
 
2008
18 stycznia – Premier Polski Donald Tusk spotkał się w Bratysławie z przeciwnym budowie amerykańskiej tarczy antyrakietowej szefem słowackiego rządu Robertem Fico. Obaj politycy w sprawie systemu antyrakietowego pozostali jednak przy swoich stanowiskach. Fico krytykuje tarczę, bo uważa m.in., że jej instalacja nie była w wystarczający sposób omówiona z Unią Europejską, Rosją i NATO. Sprzeciwia się też umieszczeniu elementów systemu zbyt blisko Słowacji. Donald Tusk powiedział po spotkaniu ze słowackim premierem, że poinformował Bratysławę o stanie polsko-amerykańskich negocjacji, bo "zależy mu na budowaniu atmosfery zaufania wokół tarczy".
9 kwietnia – parlament w Bratysławie przyjął w środę kontrowersyjną ustawę o mediach, która według opozycji, wydawców gazet i OBWE zagraża wolności prasy. Przeciwnicy prawa medialnego krytykują je głównie za to, że nakładają na wydawców obowiązek zamieszczania odpowiedzi nadsyłanych do redakcji po publikacji artykułów lub materiałów multimedialnych, i to nawet jeśli zawarte w nich informacje są całkowicie prawdziwe.
10 kwietnia – Rada Narodowa ratifikowała Traktat lizboński (Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską).
12 maja – ratyfikował Traktat lizboński.
 
 2009
1 stycznia – Słowacja weszla do strefy Euro. 

INTERMARIUM: