BIAŁORUŚ - chronologia 1985 - 2010

Oleh Boryniak, rocznik X, Jadwiga Siedlecka-Siwuda, rocznik XI,  

styczeń 1985 r. Pod auspicjami Komsomołu powstała pierwsza białoruska organizacja nieformalna “TALAKA”, której celem była walka o zachowanie kultury i tożsamości narodowej
 
26 grudnia 1986 r.
 
M. Gorbaczow otrzymał “List 28” podpisany przez białoruskich intelektualistów. Występowali z prośbą obrony kultury i języka białoruskiego od rusyfikacji prowadzonej przez Białoruskich komunistów
kwiecień 1986 r.
 
 
 
W zabytkowej dzielnicy Mińska zorganizowano misterium Budzenia się wiosny. Wydażenie to stało się pierwszą oznaką kontestacji ładu sowieckiego. Organizatorami imprezy byli wykładowcy Instytutu Sztuk Plastycznych Aleksiej Maraczkin i Mikoła Kupawa ze studentami. Obrzęd był nawiązaniem do dawnych tradycji białoruskich, lecz niepozbawiony kontekstu współczesności i aluzji politycznych. W trakcie inscenizacji studenci i widzowie zostali brutalnie rozpędzeni przez weteranów wojny afgańskiej i zorganizowane bojówki Komsomołu
maj 1986 r. Wincuk Wieczorka staje się przewodniczącym białoruskiej organizacji nieformalnej “TALAKA”. Wincuk Wiaczorka, ur. w 1961 r. w Brześciu, ukończył Wydział Filologii BUP (1983), rozpoczął naukę na aspiranturze w Instytucie Językoznawstwa AN Białorusi (1986), językoznawca, wykładowca w Mińskim Państwowym Instytucie Pedagogicznym, w Białoruskim Liceum Humanistycznym (od 1990), zastępca redaktora naczelnego czasopisma „Spadczyna” (1990-2002), od roku 1979 brał udział u narodowym ruchu młodzieżowym, był jednym z założycieli i kierowników organizacji „Białoruskie warsztaty śpiewu i dramatu” (1979-1984), Białoruska Tolerancyjna Hramada (1979-1985), klubów imienia Karatkiewicza (1985) i  „Niezależność” (1986-1990).
1 listopada 1987 r.
 
W Mińsku odbyła się pierwsza demonstracja, podczas której domagano się poszanowania pamięci ofiar NKWD. Okazją do wystąpienia stało się święto ku czci zmarłych, w tradycji białoruskiej zwane “Dziadami”.
26 grudnia 1987 r. Zjazd 30 młodzieżowych organizacji nieformalnych.
3 czerwca 1988 r.
 
Tygodnik “Literatura i Mastactwa” opublikował artykuł Zianona Paźniaka i Jauhiena Szmyhaliowa o mogiłach ofiar NKWD w Kuropatach
19 czerwca 1988 r.
 
W Mińsku odbyła się demonstracja, której uczestnicy żądali ujawnienia prawdy o zbrodniach stalinowskich na Białorusi
19 października 1988 r Powstał Komitet Organizacyjny Białoruskiego Frontu Narodowego „Adradżennia” - “Odrodzenie”. Na czele Komitetu stanęli Z. Paźniak oraz znany pisarz białoruski Wasil Bykau
22 stycznia 1989 r.
 
Rada Ministrów BSRR przyjęła uchwałę “O zachowaniu pamięci ofiar masowych represji w latach 1937-1941 w masywie leśnym w Kuropatach”
2 lutego 1989 r. W Wilnie powstało Towarzystwo Białoruskiej Kultur
24-25 czerwca 1989 r. W Wilnie odbył się Zjazd Założycielski Białoruskiego Frontu Ludowego z udziałem 400 delegatów; przewodniczącym został Z. Paźniak. Za główny cel Frontu zjazd uznał odrodzenie białoruskiego języka, kultury i świadomości narodowej. Statut organizacji zapowiadał budowę społeczeństwa obywatelskiego w duchu wartości demokratycznych i humanistycznych, z poszanowaniem praw mniejszości narodowych. W programie BFL przyjęto nawet zapis o potrzebie “odrodzenia leninowskich zasad polityki narodowościowej”.
27 czerwca 1989 r.
 
W Mińsku powstało Towarzystwo Języka Białoruskiego; przewodniczącym został Nil Hilewicz
26 stycznia 1990 r.
 
Rada Najwyższa BSRR przyjęła “Ustawę o językach BSRR”; białoruski stał się jedynym językiem państwowym. W przyjęciu tej ustawy ogromną rolę odegrało Towarzystwo Języka Białoruskiego. Natomiast znaczna część działaczy partyjnych i nomenklatury okazywała pogardę dla języka państwowego
3 marca 1990 r.
 
Odbyła się pierwsza tura wyborów do Rady Najwyższej; po raz pierwszy kandydatów mogła wystawić opozycja (opozycja przystąpiła do wyborów organizując Blok Demokratyczny, którego trzon stanowili działacze BFL). Wybrano jedynie 98 deputowanych, z czego 50 było delegowanych przez tzw. organizacje społeczne. W lipcu 1990 roku uformowała się w Sowiecie Białorusi 22 osobowa grupa posłów "Adradżeńnia", która stanowiła trzon 67 osobowego Demokratycznego Klubu Deputowanych (później frakcja BNF powiększyła się do 26, a w końcu do 36 na 345 wybranych posłów).
23 czerwca 1990 r. Premierem rządu BSRR głosami komunistów został wybrany członek Biura Politycznego KPB – Wiaczasłau Kiebicz.
27 lipca 1990 r.
 
Rada Najwyższa BSRR ogłosiła “Deklarację suwerenności państwowej BSRR” w ramach federacji radzieckiej. Był to krok wymuszony głównie sytuacją zewnętrzną, a szczególnie ogłoszeniem suwerenności przez Rosję.
17 marca 1991 r.
 
Podczas referendum w sprawie statusu państwa 83 proc. mieszkańców republiki opowiedziało się za przynależnością do ZSRR.
24 sierpnia 1991 r.
 
Rada Najwyższa BSRR odwołała przewodniczącego Mikałaja Dziemiancieja.
25 sierpnia 1991 r. Rada Najwyższa ogłosiła niepodległość Białorusi.
28 sierpnia 1991 r. Premier W. Kiebicz wraz z członkami swojego gabinetu wystąpił z partii komunistycznej
29 sierpnia 1991 r.
 
Rada Najwyższa BSRR zawiesiła działalność KPZR na terenie Białorusi
17 września 1991 r.
 
Rada Najwyższa wybrała na swojego przewodniczącego dotychczasowego wiceprzewodniczącego Stanisława Szuszkiewicza (związanego z B. Jelcynem), zmieniła nazwę państwa na Republikę Białoruś oraz przewróciła białoruskie symbole narodowe
18 marca 1992 r. Rada Najwyższa zaleciła rządowi tworzenie sił zbrojnych
kwiecień 1992 r. Założenie Agrarnej Partii Białorusi (nomenklatura kołchozowa). Przewodniczącym został  Siamion Szarecki (do 1998 r.), Michail Szymański przewodniczący od 2000 r. 2008 r. – Michaił Rusy. Aliaksandr Dubko kandydat partii w wyborach prezydenckich 1994 r., uzyskał 6% głosów w I turze, co umiejscawia go na 5 pozycji.
20 lipca 1992 r.
 
Premier Kiebicz podpisał z premierem Rosji Jegorem Gajdarem układ przywracający ścisły związek polityczny i militarny obu krajów
29 października 1992 r.
 
Rada Najwyższa odrzuciła wniosek opozycji podpisany przez 440 tys. obywateli z żądaniem przyspieszenia wyborów parlamentarnych.
14 stycznia 1993 r. Białoruś nie powinna podpisywać statutu WNP. Wspólnota prawie już nie istnieje, wkrótce zaniknie całkowicie – tak powiedział Z. Paźniak
16 stycznia 1993 r. Akademia Nauk Białorusi ogłasza wyniki sondaży opinii publicznej: 13,7 proc. Białorusinów deklaruje zaufanie do komunistów; 10 proc. do BNF-u. Ponad połowa respondentów nie ma zdania.
23 stycznia 1993 r. Podczas szczytu w Mińsku przywódcy 7 państw WNP, w tym S. Szuszkiewicz, podpisują Statut Wspólnoty Niepodległych Państw.
3 lutego 1993 r.
 
Rada Najwyższa zezwoliła na wznowienie działalności Komunistycznej Partii Białorusi
4 lutego 1993 r.
 
Rada Najwyższa ratyfikowała układ START, wyznaczający Białorusi status państwa bezatomowego
5 luego 1993 r. Rada Najwyższa Białorusi opowiada się za wprowadzenie na Białorusi systemu rządów prezydenckich
8 lutego 1993 r. Pierwsze posiedzenie Biura Politycznego KC Komunistycznej Partii Białorusi
18 marca 1993 r. W. Kiebicz występuje z propozycją o zawarcie unii gospodarczej w ramach WNP, w taki sposób postulując podpisanie porozumień finansowych, celnych oraz kredytowo-pieniężnych. Także jest przeciwny neutralności Białorusi i opowiada się za przystąpieniem Białorusi do systemu zbiorowego bezpieczeństwa WNP.
3 kwietnia 1993 r. Grupa deputowanych, przedstawicieli Białoruskiego Frontu Ludowego, wydaje oświadczenie, w którym popiera sprzeciw S. Szuszkiewicza wobec przystąpienia Białorusi do Układu o bezpieczeństwie zbiorowym WNP.
29-30 maja 1993 r. Aktywizacja polityczna partii białoruskich. Z połączenia Komunistycznej Partii Białorusi (jej działalność była zawieszona do 3 lutego 1993 r.) i Partii Komunistów Białorusi (zarejestrowanej w czerwcu 1992 r.) powstaje Partia Komunistów Białorusi. Nowa partia liczy 50 tys. członków. Natomiast Białoruski Front Ludowy, ruch obywatelski liczący 5 tys. członków, powołuje partię polityczną o takiej samej nazwie. Program partii głosi, że Białoruś ma być państwem demokratycznym, suwerennym, neutralnym, pozbawionym broni jądrowej z gospodarką rynkową.
21 czerwca 1993 r. Federacja Związków Zawodowych zorganizowała w Mińsku wiec protestacyjny, którego uczestnicy domagają się wyznaczenia daty wyborów parlamentarnych i powołania rządu zaufania narodowego, ograniczenia biurokracji i podniesienia płac
1 lipca 1993 r. Rada Najwyższa Białorusi głosuje wotum zaufania dla S. Szuszkiewicza. Deputowani opozycji opuszczają  salę, do przyjęcia wotum nieufności brakuje 8 głosów
5 lipca 1993 r. Zjednoczona Demokratyczna Partia Białorusi i Białoruska Partia Chłopska apelują o stworzenie szerokiego ruchu demokratycznego w celu poparcia S. Szuszkiewicza  wzywając do powołania komitetów obywatelskich, które podejmą niezbędne przygotowania do przeprowadzenia przedterminowych wyborów parlamentarnych.
14 grudnia 1993 r.
 
Deputowany Aliaksandr Łukaszenka podczas obrad Rady Najwyższej oskarżył rządzące elity, a szczególnie przewodniczącego parlamentu S. Szuszkiewicza o korupcję
26 stycznia 1994 r.
 
Komunistyczna większość w Radzie Najwyższej na wniosek deputowanego A. Łukaszenka odwołała przewodniczącego parlamentu S. Szuszkiewicza. Oskarżono go o przywłaszczenie sobie stu dolarów z kasy państwowej na budowę daczy. W taki sposób nomenklatura partyjna oczyszczała pole, aby zawrzeć przymierze z Rosją i skupić władzę w rękach W.Kebicza. Białorusi groziło powstanie reżymu autorytarnego. Nowym przewodniczącym Rady Najwyższej Białorusi został generał milicji Mieczysłau Hryb
15 marca 1994 r. Rada Najwyższa uchwaliła pierwszą konstytucję niepodległego państwa białoruskiego, autorstwa Mieczysława Hryba.
1 czerwca 1994 r.
 
Decyzją rządu zamknięto sympatyzujące z opozycją redakcje radiowe “Białoruskaja Mołodiożnaja” i “Krynica”
19 czerwca 1994 r.
 
Pierwsza tura wyborów prezydenckich (głównymi kandydatami byli S. Szuszkiewicz, W. Kiebicz, Z. Paźniak, Wasil Nowikau (kandydat Partii Komunistycznej); do drugiej przeszli A. Łukaszenko zdobywszy 45 proc. głosów i W. Kebicz 17 proc. Głosów, natomiast Z. Paźniak uzyskał 13 proc. głosów, a S. Szuszkiewicz 10 proc. Najmniej uzyskali Aliaksandr Dubko – 6% i Wasil Nowikau 5%
10 lipca 1994 r.
 
Druga tura wyborów prezydenckich; z ogromną przewagą głosów (80 proc.) prezydentem Białorusi został A. Łukaszenko, natomiast W. Kiebicz uzyskał tylko 14,1%.
20 lipca 1994 r.
 
W Grodnie odbył się zjazd ugrupowań komunistycznych występujących pod nazwą Ruchu Ludowego Białorusi, który postanowił walczyć o przywrócenie jedności trzech narodów słowiańskich – Białorusinów, Rosjan, Ukraińców – oraz nadanie rosyjskiemu statusu języka państwowego.
14 maja 1995 r.
 
Zostało przeprowadzone referendum w sprawie zmiany symboli państwowych na sowieckie i nadania rosyjskiemu statusu języka państwowego oraz pierwsze w niepodległej Białorusi wybory parlamentarne. Wybrano zaledwie 18 deputowanych, chociaż w głosowaniu wzięło udział 64,7 proc. uprawnionych. Referendum natomiast zakończyło się ogromnym sukcesem Łukaszenki. Ponad 75 proc. obywateli biorących udział w głosowaniu pozytywnie odpowiedziało na wszystkie pytania postawione przez prezydenta
28 maja 1995 r. Druga tura wyborów parlamentarnych; W głosowaniu wzięło udział 56% uprawnionych. Przedstawiciele administracji prezydenta ponownie sugerowali, że najlepiej byłoby, gdyby parlament w ogóle nie został wybrany. Opozycja nie miała możliwości ani przedstawienia swojego stanowiska w tej sprawie, ani tym bardziej jakiegokolwiek zaprezentowania się społeczeństwu. W dwóch turach głosowania wybrano 119 deputowanych, głównie w okręgach wiejskich. Zgodnie z konstytucją Białorusi, aby parlament mógł rozpocząć obrady powinno być obsadzone 2/3 miejsc w 260-osobowej Radzie Najwyższej czyli 174.
16 sierpnia 1995 r.
 
Prezydent A. Łukaszenka wydał zarządzenie zabraniające nauki historii na podstawie podręczników wydanych po 1991 r.
31 sierpnia 1995 r.
 
Dekretem prezydenta deputowani wszystkich szczebli zostali pozbawieni immunitetu.
29 listopada 1995 r.
 
                                    
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pierwsza tura wyborów uzupełniających do Rady Najwyższej – do walki o 141 miejsc przystąpiło 826 kandydatów. Łukaszence zależało na jak najniższej frekwencji wyborczej, ponieważ w przypadku niewyłonienia parlamentu zostałyby stworzone podstawy prawne do tzw. bezpośrednich rządów prezydenckich. Dlatego też w białoruskich środkach masowego przekazu, podobnie jak w maju, wiadomości o mających się odbyć wyborach pojawiały się tylko sporadycznie. Prezydent w wystąpieniach publicznych oświadczał, że nawet gdy weźmie udział w wyborach, to skreśli wszystkich kandydatów. Mimo blokady informacyjnej i systematycznego kompromitowania instytucji parlamentaryzmu obywatele Białorusi udali się do urn wyborczych i w dwóch turach wyborów uzupełniających - 29 listopada i 10 grudnia - wybrali 79 deputowanych, w większości bezpartyjnych popieranych przez administrację, komunistów i przedstawicieli Partii Agrarnej. W miastach głosowano przeważnie na opozycję, lecz tu niska frekwencja nie dawała miejsc w Radzie Najwyższej. W nowym parlamencie obsadzonych było 198 miejsc. Deputowani deklarujący się jako niezależni dysponowali 96 mandatami. Na pierwszej sesji 60 z nich utworzyło frakcję "Zgoda" mającą na celu wspieranie prezydenta.
10 grudnia 1995 r.
 
Druga tura wyborów uzupełniających – wybrano 59 deputowanych; Białoruś uniknęła bezpośrednich rządów prezydenckich
10 stycznia 1996 r. Przewodniczącym Rady Najwyższej został lider Białoruskiej Partii Agrarnej Siamion Szarecki. Zaznaczymy, że ta partia składała się z starej nomenklatury radzieckiej
23 marca 1996 r.
 
Prezydent Łukaszenka uzgodnił w Moskwie tekst układu stowarzyszeniowego z Rosją, zakładającego między innym wspólną politykę walutową.
24 marca 1996 r.
 
W Mińsku odbył się 40-tysiączna demonstracja pod hasłami obrony niepodległości. Demonstracja została zorganizowana przez Białoruski Front Ludowy
2 kwietnia 1996 r.
 
Prezydenci B. Jelcyn i A. Łukaszenka podpisali w Moskwie układ o powołaniu Stowarzyszenia Rosji i Białorusi. Tak naprawdę nie dążyli oni do stworzenia prawdziwego związku, a do otrzymania pozytywnego wizerunku w opinii publicznej własnych krajów. Jelcynowi zależało na odebraniu części elektoratu Gienadija Ziuganowa (Komunistyczna Partia Rosji). Natomiast Łukaszenko myślał w by ten sposób w przyszłości zostać prezydentem państwa związkowego
maj 1996 r. Był miesiącem demonstracji protestacyjnych, które odbyły się w większości miast obwodowych republiki. Podłożem tych wystąpień była stale pogarszająca się sytuacja materialna większości mieszkańców. Walka z drobną przedsiębiorczością prywatną doprowadziła do upadku wielu firm, których właściciele nie potrafili dojść do porozumienia z przedstawicielami «wertykali władzy»
4 maja 1996 r.
 
Rada Najwyższa przy sprzeciwie dwóch deputowanych ratyfikowała układ o powołaniu Stowarzyszenia Rosji i Białorusi
24 maja 1996 r. Na mocy dekretu prezydenta z 24 maja 1996 r. o kontroli gospodarczej wprowadzono obowiązek ponownej rejestracji wszystkich przedsiębiorstw prywatnych. Wydanie licencji na przedłużenie działalności gospodarczej zazwyczaj wiązało się z nieoficjalnymi opłatami na rzecz administracji prezydenta. Dekret otwierał wyjątkowo dogodne warunki do korupcji, tworzenia niejasnych układów na styku władzy i gospodarki.
10 lipca 1996 r.
 
Podczas wielogodzinnego telewizyjnego przemówienia Łukaszenka uzasadnił konieczność przeprowadzenia kolejnego referendum w sprawie zmian w konstytucji i wzmocnienia władzy urzędu prezydenta.
19-20 października 1996r. Prezydent zwołał do Mińska tzw. Zgromadzenie Ludowe z udziałem 5 tys. swoich zwolenników. Zgromadzenie, powołując się na mandat od narodu, jednomyślnie opowiedziało się za przeprowadzeniem planowanego referendum. W tym samym czasie opozycja zorganizowała niewiele mniej liczny Kongres Narodowy, który powołał komisję do zbadania zakresu łamania prawa i ograniczania swobód obywatelskich przez Łukaszenkę. Sąd Konstytucyjny uznał zaś, że stawiając pytania dotyczące zmian ustrojowych prezydent naruszył konstytucję. Rada Najwyższa tym samym otrzymała podstawy prawne pozwalające na odsunięcie Łukaszenki z zajmowanego stanowiska.
18 listopada 1996 r. Do dymisji podał się premier Michał Czyhi. Jego miejsce zajął Siarhiej Linh
22 listopada 1996 r.
 
Parlament rozpoczął procedurę odsunięcia Łukaszenki od władzy za kilkakrotne naruszenie konstytucji. Sprawa o impeachment Łukaszenki zakończyła się niepowodzeniem
24 listopada 1996 r.
 
 Zaplanowany na 24 listopada termin referendum okazał się terminem zakończenia głosowania, które trwało od 9 listopada. Obywatele mogli wypowiedzieć się także za pośrednictwem poczty. W wielu okręgach odnotowano większą liczbę głosujących niż było uprawnionych. W okręgach wiejskich komisje woziły urny z domu do domu, pomagały w udzieleniu "poprawnych" odpowiedzi. Protestujący przeciwko dokonującej się farsie przewodniczący Centralnej Komisji Wyborczej Wiktar Hanczar został odwołany ze stanowiska. Według oficjalnych danych wzięło w nim udział 82,4 proc. uprawnionych do głosowania; ponad 70 proc. poparło propozycje Łukaszenki zmierzające do wzmocnienia władzy prezydenckiej.
27 listopada 1996 r. Łukaszenka podpisał dekret o powołaniu Izby Reprezentantów oraz zatwierdził listę 110 deputowanych nowego parlamentu.
2 kwietnia 1997 r.
 
W Moskwie odbyło się podpisanie porozumienia o Związku Białorusi i Rosji
2 kwietnia 1997 r.
 
Z inicjatywy Komunistycznej Partii Białorusi i proprezydenckiej Partii  Politycznej pod ambasadą amerykańską odbyła się demonstracja pod hasłami „NATO – won od granic Białorusi”.
2-4 maja 1997 r.
 
Zjazd założycielski Białoruskiej Partii Związku Młodzieży; organizacja przyjęła tradycje i majątek Komsomołu; na Białorusi została nazwana „Łukamolem”. Nazwa ta besposrednio wywodzila się od nazwiska białoruskiego prezydenta
23 maja 1997 r. Prezydenci Rosji i Białorusi podpisali statut związku obu krajów (tzw. Związku Białorusi i Rosji). W dokumencie przewidywano głęboką integrację obydwu państw (wspólne obywatelstwo, wspólną przestrzeń gospodarczą). Utworzono Radę Najwyższą Związku, której na przemian przewodniczyli prezydenci obu państw.
12 -14 czerwca 1997 r.
 
 
Odbyła się pierwsza sesja Zgromadzenia Parlamentarnego Związku Rosji i Białorusi; parlamentarzyści postanowili, że hymnem Związku będzie hymn ZSRR
10 listopada 1997 r.
 
W Mińsku została zawiązana „Karta-97” na wzór czeskiej „Karty-77”; pod apelem wzywającym obywateli Białorusi do walki o wolność i demokracje podpisali się znani intelektualiści i działacze opozycyjni. Z inicjatywą założenia „Karty-97” występili dziennikaży czasopism „Bełaruskaj Diełavoj Haziety”, „Narodnaj Wolii”, „Swabody”, „Swabodnych Novosti”. Do komitetu organizacyjnego weszli Andriej Sannikau, Aliaksandr Milinkewicz, Uladzimir Maszkiewicz, Wiktar Iwaszkiewicz.
luty 1998 r. Pod „Karta-97” podpisało się 40 tys. obywateli Białorusi.
czerwiec 1998 r.
 
Białoruś opuściła większość ambasadorów akredytowanych w Mińsku na znak protestu przeciwko uniemożliwianiu przez władze białoruskie dostępu do zajmowanych placówek w Drozdach
25 grudnia 1998 r. A. Łukaszenka i B. Jelcyn podpisali Deklarację o dalszym jednoczeniu dwóch narodów, zgodnie z którą przewidywano wprowadzenie jednej waluty.
29-30 stycznia 1999 r.
 
Kongres Sił Demokratycznych (zjazd partii opozycyjnych) podjął decyzję o przyprowadzeniu wyborów prezydenckich w maju 1999 r.
3-16 maja 1999 r. Wybory prezydenckie zorganizowane przez opozycję.
22 lipca 1999 r Zgodnie z konstytucją 1994 r. wygasła kadencja prezydenta A. Łukaszenka
27 sierpnia 1999 r. W Wilnie S. Szarecki ogłosił się pełniącym obowiązki głowy państwa. Jednak po wizycie w Moskwie dał za wygraną i w końcu wyjechał do Kalifornii gdzie teraz przebywa.
17 października 1999 r.
 
20 tys. osób demonstrowało w Mińsku przeciwko integracji Białorusi z Rosją oraz rządom Łukaszenki. Demonstracja była zorganizowana przez siły demokratyczne (Kongres Sił Demokratycznych, BNF, Zjednoczoną Partię Obywatelską (przewodniczący Anatol Lebiodźka).
18 lutego 2000 r.
 
Prezydent przyjął  dymisję premiera Siarhieja Linha; na jego miejsce powołał Rosjanina Władimira Jarmoszyna
11 kwietnia 2000 r. W Mińsku rozpoczęło obrady 5 tys. uczestników Zebrania Narodowego reprezentujących prołukaszenkowskie organizacje i instytucję na Białorusi i w krajach sąsiednich. 
23 maja 2000 r. Zjazd szefów państw WNP w Mińsku.
2 lipca 2000 r.
 
W Mińsku zebrał się Kongres Sił Demokratycznych Białorusi z udziałem 1043 delegatów reprezentujących opozycyjne partie i organizacje
11 lipca 2000 r.
 
Prezydent USA Bill Clinton pozbawił Białoruś klauzuli największego uprzywilejowania w handlu ze Stanami Zjednoczonymi
29 lipca 2000 r.
 
Ponad 1200 delegatów Wszechbiałoruskiego Zjazdu  reprezentującego intelektualistów, literatów, artystów przyjęło przez aklamację Akt Niezależności Białorusi stwierdzający, iż jedynym obowiązującym prawem na Białorusi jest konstytucja z 1994 r. (napisana pod kierownictwem M. Hryba).
3 wrzśnia 2000 r. Ogłoszono rządowy program walki z alkoholizmem.
29 października 2000 r. Pierwsza tura wyborów parlamentarnych; wybrano izbę niższą – Izbę Przedstawicieli (110 posłów)
27 listopada 2000 r.
 
Prezydent Łukaszenka wymienił połowę ministrów w gabinecie Władimira Jarmoszyna.
15 grudnia 2000 r.
 
Na posiedzeniu Koordynacyjnej Rady Sił Demokratycznych większość liderów partii poparła Siamiona Domasza (przedstawiciel nomenklatury sowieckiej) jako kandydata na prezydenta w wyborach 2001 r.
1 stycznia 2001 r. Wszedł w życie nowy Kodeks Karny Republiki Białoruś
6 marca 2001 r.
 
W Mińsku odbyła się demonstracja z żądaniem ujawnienia losów zaginionych polityków.
18 marca 2001 r.
 
Druga tura wyborów parlamentarnych; uzupełniony został skład parlamentu. Opozycja nie uzyskała żadnego mandatu.
7 maja 2001 r.
 
Prezydent wydał dekret № 11 „O niektórych środkach zmierzających do udoskonalenia sposobów przeprowadzenia zebrań, mitygów, pochodów ulicznych, demonstracji oraz innych masowych przedsięwzieńć i piket w Republice Białoruś; wydanie zgody na demonstrację zależało wyłącznie od dobrej lub złej woli administracji”.
25 maja 2001 r.
 
Pięciu kandydatów na urząd prezydenta – Uładzimir Hańczryk (szef komunistycznych Związków Zawodowych), Siamion Domasz (nomenklatura sowiecka), Siarhiej Kalakin (Partia Komunistów Białorusi), Pawieł Kazłouski(białoruski społecznopolityczny działacz) , Michaił Czyhir (komunistyczny ex-premier Białorusi) – uzgodnili deklarację o współpracy na rzecz zwycięstwa kandydata demokratycznego w wyborach prezydenckich jesienią 2001 r.
4 czerwca 2001 r. W Grodnie odbyła się XVIII Sesja Parlamentów Rosji i Białorusi
5-6 lipca 2001 r. W Mińsku odbył się Zjazd Białorusinów świata
13 sierpnia 2001 r.
 
W Mińsku zostało podpisane porozumienie między kandydującymi na urząd prezydenta S. Domaszem i U. Hanczarykiem, na mocy którego jedynym kandydatem opozycji został Hanczaryk.
9 września 2001 r.
 
Wybory prezydenta Republiki Białoruś; po pierwszej turze na szefa państwa ponownie został wybrany A. Łukaszenka (uzyskał 76 % głosów). W. Hanczaryk – 15%, S. Hajdukiewicz (lider Liberalno-Demokratycznej Partii Białorusi) – 3 % głosów.
20 września 2001 r. Odbyła się inauguracja drugiej kadencji prezydenckiej A. Łukaszenki.
12 października 2001 r. Prezydent powołał nowy rząd na czele z premierem Hienadziem Hanwickim.
6 lutego 2002 r.
 
Prezydent Łukaszenka spotkał się z katolickim metropolitą Białorusi Kazimierzem świątkiem
7 lutego 2002 r.
 
W Mińsku odbył się Sobór Narodów Słowiańskich Białorusi, Rosji i Ukrainy
14 kwietnia 2002 r.
 
Premier Litwy Algirdas Brazauskas wystąpił z inicjatywą przeprowadzenia w imieniu społeczności międzynarodowej rozmów z A. Łukaszenką na temat przewrócenia demokratycznych zasad kierowania państwem na Białorusi.
14 sierpnia 2002 r.
 
Prezydent Białorusi złożył kolejną wizytę w Moskwie; podczas spotkania z Putinem otrzymał propozycję włączenia Białorusi w skład Federacji Rosyjskiej.
3 października 2002 r.
 
 
Doszło do zjednoczenia dwóch organizacji młodzieżowych powołujących się na tradycje Komsomołu oraz stanowiących ważne zaplecze społeczno-polityczne prezydenta – Białoruskiego Związku Młodzieży i Białoruskiego Patriotycznego Związku Młodzieży. Powstała organizacja otrzymała nazwę Białoruskiego Republikańskiego Związku Młodzieży.
21 listopada 2002 r.
 
Władze 14 krajów Unii Europejskiej ogłosiły zakaz wjazdu dla prezydenta Białorusi oraz 50 jego najbliższych współpracowników na swoje terytorium.
12 lutego 2003 r.
 
Przewodniczący prorządowej Federacji Związków Zawodowych Leanid Kozik, zaproponował przeprowadzenie referendum konstytucyjnego w sprawie możliwości ubiegania się A. Łukaszenka o urząd prezydenta na trzecią kadencję.
2 marca 2003 r. Pierwsza tura wyborów do władz lokalnych, partie opozycyjne uzyskały pojedyncze miejsca w radach miejskich
16 marca 2003 r.
 
Druga tura wyborów do władz miejskich i lokalnych, umiarkowany sukces odniosła Zjednoczona Partia Obywatelska – 13 kandydatów partii zostało radnymi. Samorządy zostały zdominowane przez radnych popieranych przez administrację prezydencką.
9 kwietnia 2003 r.
 
Prezydent Łukaszenka podpisał ustawę o wolności religii i związków wyznaniowych, przewidując możliwość kontroli finansowej Kościołów nie mających zakorzenionych tradycji na Białorusi (związków protestanckich, hinduistycznych i muzułmańskich).
11 lipca 2003 r.
 
Parlament przyjął ustawę ułatwiającą likwidację partii politycznych i stowarzyszeń.
22 lipca 2003 r.
 
Dekret prezydenta w sprawie działalności ministerstw i urzędów centralnych została objęta klauzulą tajności.
4 sierpnia 2003 r.
 
Akademia Zarządzania przy Prezydencie Republiki Białoruś ogłosiła program zajęć z ideologii państwowej na wszystkich szczeblach nauczania.
19 listopada 2003 r.
 
Rada Ministrów wydała rozporządzenie zabraniające byłym pracownikom milicji, wymiaru sprawiedliwości, adwokatom i notariuszom zatrudnienia w sektorze prywatnym.
19 grudnia 2003 r.
 
Izba Reprezentantów zatwierdziła wniosek prezydenta Łukaszenki o powołanie pełniącego obowiązki premiera Siarhieja Sidorskiego na premiera rządu.
10-11 lutego 2004 r.
 
Zjazd Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady (BSDH) wybrał na przewodniczącego partii Stanisława Szuszkiewicza. Zmienił on na tym miejscu Mikałaja Statkiewicza.
14 maja 2004 r.
 
Rząd Białorusi przedstawił rządom Rosji, Ukrainy i Kazachstanu pakiet dokumentów w sprawie powołania wspólnego kompleksu paliwowo-energetycznego, który miał gwarantować bezpieczeństwo energetyczne tych czterech krajów.
8 czerwca 2004 r.
 
Prezydent wydał dekret „O szczególnym prawie państwa do uczestnictwa w kierowaniu podmiotami gospodarczymi”, pozwalający na łatwe uzyskanie przez państwo większościowego pakietu udziałów w każdym przedsiębiorstwie.
18 lipca 2004 r.
 
Izba Reprezentantów przyjęła uchwałę poszerzającą uprawnienia KGB do działalności w prywatnym sektorze gospodarki.
7 września 2004 r.
 
Prezydent Łukaszenka ogłosił zamiar przeprowadzenia referendum w sprawie zmiany konstytucji, otwierającej mu drogę do trzeciej kadencji.
17 października 2004 r.
 
 
Odbyły się wybory parlamentarne i referendum w sprawie zmiany konstytucji umożliwiające A. Łukaszence ubiegania się po raz trzeci o urząd prezydenta Białorusi.
20 listopada 2004 r.
 
W Wilnie wszystkie ważniejsze ugrupuwania opozycyjne podpisały umowę o współpracy, powołując koalicję „5 +” członkami koalicji są: Białoruska Partia Pracy, Białoruska Socjal-Demokratyczna Hromada, Partia BFL, Partia Komunistów Białorusi, Zjednoczona Partia Obywatelska Białorusi
29 listopada 2004 r. Zdymisjonowano ze stanowiska kierownika administracji prezydenta Białorusi Urala Łatypowa.
8 lutego 2005 r.
 
Prezydent Łukaszenka spotkał się ze zwierzchnikiem Kościoła
Rzymskokatolickiego kardynałem Kazimierzem Świątkiem. Kardynał przekazał Łukaszence przesłanie od papieża Jana Pawła II.
16 marca 2005 r.
 
Odbył się zjazd Związku Polaków na Białorusi, przewodniczącą organizacji została Andżelika Borys.
17 maja 2005 r.
 
Ministerstwo sprawiedliwości RB uznało zjazd Związku Polaków za niezgodny z prawem białoruskim.
19 maja 2005 r.
 
Władze białoruskie nakazały opuścić terytorium Białorusi radcy ambasady polskiej w Mińsku, Markowi Bućce.
1-2 października 2005 r.
 
 
Kongres Sił Demokratycznych wybrał Aleksandra Milinkiewicza jako jednego kandydata opozycji na urząd prezydenta w wyborach 2006 r.
16 grudnia 2005 r.
 
Izba Reprezentantów wyznaczyła termin wyborów prezydenckich na 16 marca 2006 r.
19 marca 2006 r.
 
Na Białorusi zakończyły się wybory prezydenckie. Według rządowych źródeł zwyciężył Alaksandar Łukaszenka zdobywając 82,6% głosów przy 92,6% frekwencji. Opozycja oskarżyła władze o fałszerstwa wyborcze. Kandydat Zjednoczonych Sił Demokratycznych A. Milinkiewicz uzyskał 6 % głosów. Wieczorem na Placu Październikowym w Mińsku na znak protestu odbył się wiec, na którym zebrało się ok. 20 tys. osób.
25 marca 2006 r. Akcja zorganizowana przez A. Kazulina. Demonstranci ruszyli do więzienia (chcieli demonstrować na rzecz wypuszczenia więźniów politycznych). Demonstranci zostali rozpędzeni przez oddziały policji. Kozulin został uwięziony na pięć lat. Jednak w sierpniu 2008 r. został zwolniony.
10 kwietnia 2006 r.
 
Kraje Unii Europejskiej ogłosiły listę przedstawicieli władz białoruskich objętych zakazem wjazdu na teren Unii.
8 czerwca 2006 r.
 
Białoruś ogłosiła zakaz wjazdu na swoje terytorium dla przedstawicieli władz Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych.
20 grudnia 2007 r.
 
Rosja udzieliła Białorusi kredytu na 1,5 mld. w  celu zapłacenia  Rosji  rachunków za gaz.
styczeń 2007 r. Trwał rosyjsko-białoruski konflikt naftowy.
10 stycznia 2007 r.
 
Wiktor Łukaszenka (syn A. Łukaszenka) zostaw członkiem Rady Bezpieczeństwa Białorusi.
14 stycznia 2007 r. Wybory do władz lokalnych.
26-27 maja 2007 r.
 
Odbył się Kongres Sił Demokratycznych, na którym ponownie uwidocznił się rozłam wśród opozycji.
sierpień 2007 r.
 
Ambasador Federacji Rosyjskiej w Mińsku Aleksander Surikow oświadczył, że Rosja może rozważyć rozmieszczenie (w odpowiedź na umieszczenie elementów amerykańskiej tarczy w Polsce i Czechach) na Białorusi broni atomowej.
4 września 2007 r. Sąd odmówił rejestracji Białoruskiemu Ruchowi Wolności.
10 grudnia 2008 r.
 
Unia Europejska ogłosiła gotowość do rozpoczęcia wstępnych rozmów z Białorusią o jej akcesji do Światowej Organizacji Handlu.
10 stycznia 2008 r. W Mińsku odbyła się akcja protestu białoruskich kupców.
13 lutego 2008 r.
 
Prezydent Łukaszenka wyraził zgodę na otwarcie przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Mińsku.
14 maja 2008 r.
 
Prezydenci A. Łukaszenka i Wiktor Juszczenko omówili kwestie alternatywnych dostaw ropy naftowej.
22 czerwca 2008 r.
 
Pierwsza wizyta prezydenta Federacji Rosyjskiej Dmitrija Miedwiediewa na Białorusi. Zagwarantował w Brześciu pożyczkę 2 mld $ dla Mińska i utrzymanie preferencyjnych cen surowców dla Mińska. Dwa dni później w Brześciu spotkali się szefowie rosyjskiej FSB i białoruskiej KGB: gen. Aleksander Bortnikow i Juryj Żadobin. Mówiono o zacieśnianiu współpracy operacyjnej w ramach Związku Białorusi i Rosji i o metodach działalności kontrwywiadowczej przeciw „zachodnim szpiegom”. Gen. Bortnikow i Żadobin dyskutowali też o reorganizacji struktury w Mińsku (ma ona być oparta o Wiktara Łukaszenkę – syna prezydenta), rozliczeniach gazowo-paliwowych (między Gazpromem, Rosnieftem i Biełtransgazem) i o nowych strategiach wobec krajów europejskich. Żadobin – zaufany człowiek Łukaszenki (przed nominacją na szefa KGB dowodził prezydencką ochroną) – ma osobiście koordynować prace nad ustaleniem nowych ram prawnych rosyjsko-białoruskiej współpracy szpiegowskiej.
 
8 lipca 2008 r. Wiktor Szejman został usunięty ze stanowiska prezesa Rady Bezpieczeństwa Białorusi. Został oskarżony przez Łukaszenkę o dopuszczenie do wybuchu 3 lipca 2008 r. w Mińsku w czasie obchodów święta Niepodległości.
11 lipca 2008 r. Pierwsza od kilku lat wizyta (Brześć) polskiego wiceministra spraw wewnętrznych Piotr Stachańczyk. W związku z planowanym włączeniem Białorusi do Partnerstwa Wschodniego przedstawił ofertę wprowadzenia bezpłatnych wiz dla określonych osób, współdziałanie służb celnych, działania na rzecz zniesienia zakazu wjazdu do UE białoruskich prominentów (w tym przynajmniej kilkunastu szpiegów), wspólne wielomilionowe przedsięwzięcia gospodarcze.
20 sierpnia 2008 r. Na Białorusi zostali wypuszczeni wszyscy więźniowie polityczni.
28 września 2008 r.
 
Odbyły się wybory parlamentarne. Do parlamentu nie dostał się żaden kandydat opozycji. Wybory nie zostały uznane za wolne i demokratyczne przez obserwatorów OBWE. Jednak zostały zaznaczone zmiany pozytywne. Białorusini wybierali w okręgach jednomandatowych 110 członków Izby Reprezentantów. Demokratyczna opozycja startowała w ramach koalicyjnej listy - Zjednoczone Siły Demokratyczne. O 110 miejsc ubiegało się 279 kandydatów, w tym 70 opozycyjnych. Lokale wyborcze były kontrolowane przez obserwatorów OBWE, Rady Europy, WNP i parlamentu Państwa Związkowego Rosji i Białorusi.
3 października 2008 r. Po raz pierwszy od nałożenia na Mińsk sankcji dyplomatycznych Minister spraw zagranicznych Białorusi został zaproszony na połowę października do Luksemburga na spotkanie podczas narady szefów dyplomacji 27 państw unijnych. Siarhiej Martynau został zaproszony, mimo że niedzielne wybory na Białorusi nie były przeprowadzone zgodnie z demokratycznymi standardami. Panuje jednak przekonanie, że trzeba docenić dotychczasowe gesty Mińska - zwolnienie więźniów politycznych i odmowę uznania niepodległości Abchazji i Osetii Południowej.
 
16 października 2008 r.
 
 
A. Łukaszenka przekazał do omówienia Radzie Bezpieczeństwa Białorusi problem stworzenia wspólnego białorusko-rosyjskiego systemu bezpieczeństwa powietrznego.
20 listopada 2008 r.
 
Białoruś wystąpiła z oficjalną prośbą do Międzynarodowego Funduszu Walutowego o udzielenie jej kredytu.
1 stycznia 2009 r. Pięć obowiązujących dotychczas stawek podatku dochodowego (9%, 15%, 20%, 25% i 30%) zostało zastąpionych jedną stawką liniową w wysokości 12%.
2 stycznia 2009 r. 20,5% dewaluacja białoruskiego rubla w stosunku do dolara w związku z narastającymi problemami z utrzymaniem stałego kursu walut. Spowodowało to spadek płac o ok. (średnie miesięczne wynagrodzenie w 2008 r. 432 $, w I kwartale 2009 r. – 328%), ceny żywności w I kw. 2009 r. wzrosły o 19,5%
5 stycznia 2009 r.
 
Na stanowisko kierownika administracji prezydenta Białorusi został wyznaczony Uladzimier Makiej z klanu młodzieżowego Wiktara Łukaszenki, (zmienił na tym stanowisku Henadia Niewyglasa z klanu siłowników. Ostatni był związany z Wiktorem Szejmanem i Uralem Łatypowem).
8 stycznia 2009 r. Nagana dla Uładimira Naumana, ministra spraw wewnętrznych, za aferę korupcyjną w resorcie oraz upomnienie dla przewodniczącego Państwowego Komitetu ds. Majątkowych Georgij Kuzniecau. Zdaniem głowy państwa obaj politycy „nie zapobiegli szerzącej się korupcji w resorcie” (działki budowlane). Wskutek śledztwa kilkadziesiąt wysokich rangą funkcjonariuszy państwowych, m.in. prokurator okręgowy Mińska Michaił Sniegir, straciło stanowiska.
9 stycznia 2009 r.
 
Pierwszym zastępcą W. Makieja została wyznaczona 37-letnia Natalija Piatkiewicz.
17 stycznia 2009 r. Ogłoszony został plan działań na rzecz liberalizacji warunków prowadzenia działalności gospodarczej
 
28 stycznia 2009 r. Do społecznej rady koordynacyjnej ds. mediów przy Administracji Prezydenta dokooptowano redaktora naczelnego niezależnego dziennika Narodnaja Wola Josifa Siaredzicza oraz szefową Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Żannę Litwinę. Charakter rady - konsultacyjny. Podobnie w przypadku powołanej w grudniu ub.r. grupy ds. wizerunku Białorusi, w skład której również weszli przedstawiciele środowisk niezależnych.
28 stycznia 2009 r. Pobito i bezprawnie wcielono do wojska  Franka Wiaczorkę (syn b. szefa Białoruskiego Frontu Narodowego), znanego działacza młodzieżówki BNF, Zmiciera Chwedoruka - studenta Seminarium Duchownego oraz Iwana Szyłę, liderów Młodego Frontu.
30 stycznia 2009 r. Prezydent Białorusi powołał Społeczną Radę Konsultacyjną na czele z Uładzimirem Makejem, byłym pułkownikiem radzieckiego wywiadu wojskowego. Z przedstawicieli opozycji i organizacji pozarządowych weszły Białoruski Komitet Helsiński, Białoruski Kongres Demokratycznych Związków Zawodowych. Ruch „O wolność” A. Milinkiewicza i Zjednoczona Partia Obywatelska Stanisława Bahdankiewicza
3 lutego 2009 r. W Moskwie podpisano rosyjsko-białoruską umowę o utworzeniu wspólnego systemu obrony powietrznej, Białoruś może liczyć na preferencyjną cenę gazu (ok. 150 USD za 1000 m3 w skali roku) i na obiecaną drugą transzę kredytu stabilizacyjnego (2-3 mld $). Białoruś weszła w skład Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, kraje poradzieckie utworzą wspólne siły szybkiego reagowania (Rosja, Białoruś, Armenia, Kazachstan, Uzbekistan, Tadżykistan i Kirgistan). OUBZ ma być rosyjską odpowiedzią na ekspansję NATO na Wschód.
 
9 lutego 2009 r. Zaczęła obowiązywać „kagańcowa” ustawa o mediach. Wprowadza rejestrację wszystkich białoruskich mediów internetowych, zakaz pracy dla zagranicznych mediów bez specjalnego zezwolenia MSZ i rozpowszechniania informacji, które mogą zaszkodzić interesom państwowym lub społecznym. Media nie będą mogły otrzymywać środków finansowych od zagranicznych osób fizycznych i prawnych, a także ze źródeł anonimowych. Udział zagranicznych inwestycji w funduszu założycielskim redakcji nie będzie mógł przekraczać 30%.

 

Luty 2009 r. Milicja i władze Brześcia wydaliły dwójkę nauczycieli z Polski - polonistkę Halinę Zajkowską i historyka Piotra Boronia, którzy prowadzili zajęcia w polskiej szkole społecznej w Brześciu, zgodnie z porozumieniem między rządami Polski i Białorusi. Zastosowano przy tym wobec nich procedury jak wobec przestępców. Miejscowe media oskarżyły nauczycieli o “próbę oderwania od Białorusi dawnych Kresów Wschodnich”.
14-16 lutego 2009 r. brutalne rozpędzenie i pobicie w Mińsku przez siły OMON stuosobowej grupy młodzieży z Młodego Frontu pokojowej, demonstracji solidarności z więźniami politycznymi i wiernych modlących się przed katolickim kościołem pw. Św. Józefa w intencji zwrotu im świątyni.
18-19 lutego 2009 r. Podczas wizyty premiera Łotwy Ivarsa Godmanisa Łotwa została zaproszona do budowy elektrowni atomowej na Bialorusi.
19 lutego 2009 r. Wizyta szefa dyplomacji UE Javiera Solany w Mińsku
25 marca 2009 r. Ministerstwo Sprawiedliwości Białorusi zatwierdziło zmiany w statucie opozycyjnego ruchu "O wolność" kierowanego przez Alaksandra Milinkiewicza. Organizacja może tworzyć i rejestrować struktury regionalne i ustanawiać strukturę wykonawczą (komitet). Uproszczono też tryb przeprowadzania konferencji. Ruch może też zakładać własne media i przeprowadzać badania socjologiczne.
8 kwietnia 2009 r. Dymisja ministra spraw wewnętrznych Uładzimira Naumaua,  ostatniego wysokiego urzędnika w białoruskim rządzie, którego nazwisko wymienia się w kontekście tajemniczych zaginięć znanych polityków białoruskiej opozycji oraz operatora rosyjskiej telewizji ORT Dmitrija Zawadzkiego.
13 maja 2009 r. KGB zatrzymało jednego z naczelników białoruskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Iwana Sziszłę, odpowiadającego za działalność operacyjną ministerstwa. Ma to mieć związaek z rozpoczętą przez KGB akcją przeciw kluczowym osobom w tym resorcie.
26 maja 2009 r. Narasta spór wśród opozycji na Białorusi. Jej lider Aleksander Milinkiewicz został oskarżony o zawarcie tajnego układu z dyktatorem Aleksandrem Łukaszenką, i to pod patronatem Brukseli.Milinkieiwcz protestuje.
23 czerwca 2009 r. W Kijowie odbyło się spotkanie sekretarzy rad bezpieczeństwa Ukrainy, Białorusi i Polski, Raisy Bohatyriowej, Jurija Żadobina i Aleksandra Szczygły. Cel: koordynacja działań Polski, Ukrainy i Białorusi w sferze bezpieczeństwa, zwłaszcza w ramach Partnerstwa Wschodniego.
16 lipca 2009 r. Lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji Władimir Żyrynowski zaapelował w Dumie Państwowej w czasie dyskusji nad ratyfikacją umowy o utworzeniu Funduszu Antykryzysowego Euroazjatyckiej Wspólnoty Gospodarczej o zaprzestanie finansowania administracji białoruskiej. Podobno Białoruś jest winna Moskwie 50 mld $.
29 lipca 2009 r. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasz Arabski spotkał się w Mińsku z kierownikiem Administracji Prezydenta Białorusi Włodzimierzem Makiejem w związku zacieśnieniem współpracy inwestycyjnej z Białorusią i jej udziałem w Partnerstwie Wschodnim. W polskiej ambasadzie odbyło się spotkanie z opozycją  wiceministra spraw zagranicznych Andrzeja Kremera. Uczestniczyli kierownik ruchu O Wolność Wiktar Karniajenka, przewodniczący Białoruskiej Socjademokratycznej Hromady Stanisław Szuszkiewicz, piewszy zastępca partii Białoruski Front Ludowy Wincuk Wiaczorka, działacz Zjednoczonej Partii Obywatelskiej Anatol Paułau, członek komitetu założycielskiego Białoruskiej Demokracji Chrześcijańskiej Wital Ramaszeuski. Omówiono perspektywy realizacji programu Partnerstwo Wschodnie oraz bieżącą sytuację polityczną na Białorusi.
1 września 2009 r. Do szkół weszły nowe podręczniki historii, bardziej przypominają kurs poświęcony dziejom Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii Bolszewików niż historii niepodległego kraju. Według pedagogów uczniowie nie dowiedzą się nawet, kto był pierwszym prezydentem niepodległej Białorusi
5 września 2009 r. Na XII Zjeździe BNF w Mińsku na szefa największej białoruskiej partii opozycyjnej wybrano 33-letniego Alaksieja Janukiewicza. Zmienia to układ sił w opozycji i wzmacnia Alaksandra Milinkiewicza. Z Lawonem Barszczeuskim poróżniła ich kwestia strategii, jaką winna obrać partia. Pierwszy, gorący krytyk dialogu z Aleksandrem Łukaszenką, uważa, że BNF ma współdziałać z innymi opozycyjnymi partiami w ramach szerokiej koalicji Zjednoczone Siły Demokratyczne (ZDS) i wyłonić wspólnego kandydata w wyborach prezydenckich. Janukiewicz zaś jest przeciwny uczestnictwu BNF w koalicji z Komunistyczną Partią Białorusi, zapowiada większą niezależność i samodzielność partii.
27 październik 2009 r. Były opozycyjny kandydat na prezydenta, Aleksander Milinkiewicz, założył Białoruski Blok Niepodległościowy (BNB) jako alternatywę wobec jednoczących się od 2005 roku białoruskich sił demokratycznych, których liderzy oskarżają Milinkiewicza o to, że jego działania umacniają władzę Aleksandra Łukaszenki.
W skład nowego bloku wchodzą: milinkiewiczowski ruch O Wolność, Białoruski Front Narodowy, Białoruska Chrześcijańska Demokracja i kilka mniejszych ugrupowań. Wydarzenie to doprowadziło do rozbicia Zjednoczonych Sił Demokratycznych.
Listopad 2009 r. Oskarżenie przez KGB i skierowanie do sądu sprawy przeciwko niezależnemu pismu historyczno - literackiemu “Arche” i jego redaktorowi Alesiowi Paszkiewiczowi za opublikowanie recenzji filmu “Katyń” A. Wajdy za “podżeganie do ekstremizmu” i “szkalowanie radzieckich służb specjalnych”.
14 listopada 2009 r. Władze zezwoliły na otwarcie w Mińsku biura Europejskiego Radia dla Białorusi - niezależnej stacji z siedzibą w Polsce. To pierwsza zgoda dla mediów nadających z Zachodu.
30 listopada 2009 r. Izba Przedstawicieli (izba niższa białoruskiego parlamentu) przyjęła pakiet poprawek do Kodeksu Wyborczego, zgłoszonych przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Spełniają niemal wszystkie oczekiwania OBWE. Przedstawicielom partii politycznych i organizacji społecznych zagwarantowano 1/3 miejsc w komisjach wyborczych - czyli tyle samo, co urzędnikom państwowym. Uproszczone zostaną zasady zbierania podpisów na listach poparcia dla kandydatów oraz tryb zgłaszania i rejestracji kandydatów. Wprowadzono możliwość tworzenia przez poszczególnych kandydatów własnych funduszy wyborczych.
4 grudnia 2009 r. Ministrami ds. podatków i opłat, a także pracy i opieki socjalnej zostali dotychczasowi zastępcy, natomiast ministrem obrony Jurij Żadobin, zajmujący do tej pory stanowisko sekretarza Rady Bezpieczeństwa, którego z kolei zastąpił wieloletni minister obrony Leanid Malcau. Nominacje na ministrów gospodarki oraz informacji otrzymali wywodzący się z administracji prezydenta Mykoła Snopokau i Aleh Proleskouski, były oficer KGB uważany za zwolennika bezkompromisowej propagandy w mediach, wzmocnienia kontroli nad internetem oraz dobicia niezależnej prasy..
30 grudnia 2009 r. Oskarżany o porywanie opozycyjnych polityków były szef MSW gen. Uładzimir Nawumau ma pracować w rosyjskim Wniesztorgbanku (WTB), rosyjskim banku numer 2. Pomógł mu w tym szef jednego z jego oddziałów, WTB24, były wicepremier i minister finansów Rosji Michaił Zadornow. 77,5 proc. udziałów w WTB należy do rosyjskiego rządu. Naumow od 2001 r. stał na czele Białoruskiej Federacji Hokeja, posiada ponoć 51 proc. akcji mińskiego klubu sportowego Dynamo.
7 lutego 2010 r. Unia Europejska zaprosiła Białoruś do udziału w czterech programach edukacyjnych: Tempus”i „Erazmus”. Dwa kolejne nastawione są na rozwijanie kierunków nauczania pod kontem integracji europejskiej i tworzenia nowoczesnych systemów kształcenia dzieci i młodzieży w ramach społeczności lokalnych.
8 lutego 2010 r.
 
Zajęcie Domu Polskiego w Iwieńcu. Apogeum represji wobec nieuznawanego Związku Polaków na Białorusi Andżeliki Borys.
23 lutego 2010 r.
 
Prezydent Aleksandr Łukaszenka wyraził zgodę na zakup najnowocześniejszych systemów antyrakietowych.
3 marca 2010 r. Białoruska Grupa „Alfa” obchodziła 20-lecie istnienia. W 1990 r. GRUPA 11 w składzie 45 komandosów weszła w skład 7 Oddziału KGB ZSRR w Mińsku, w 1992 r. otrzymała nazwę Grupa „A” („Alfa”) KGB Republiki Białorusi. Supertajny rosyjski i białoruski wydział „Alfa”, przeznaczony do zadań specjalnych, podlegają de facto rosyjskiemu wywiadowi wojskowemu, czyli GRU. Tylko w 2009 r. grupa białoruska uczestniczyła w 237 akcjach bojowych. Komendantem Grupy „A” KGB Białorusi jest generał-major Vadim Zajcew.
Grupa „Alfa” uczestniczyła w ataku na wieżę telewizyjną w Wilnie w styczniu 1991 r., w odbiciu zakładników w Teatrze na Dubrowce w Moskwie w 2002 r., w odbiciu szkoły w Biesłanie. Na Białorusi stała się orężem w walce z opozycją demokratyczną.
5 marca 2010 r.
 
Białoruskie KGB i Centrum Analiz przy prezydencie będą mogły nieprzerwanie kontrolować łączność telefoniczną. Z rozporządzenia podpisanego przez Aleksandra Łukaszenkę wynika, że obie instytucje mogą w nieograniczony sposób korzystać z bazy danych wszystkich operatorów telefonii komórkowej i stacjonarnej oraz internetu
12 marca 2010 r.
 
Przed sądami w Mińsku i Witebsku stanęło pięciu białoruskich opozycjonistów, wśród nich Aleksander Kazulin, były kandydat na prezydenta, więziony w latach 2006-2008
16 marca 2010 r. Wizyta szefa rosyjskiego rządu Władimira Putina w Brześciu. Premier Rosji podczas posiedzenia Rady Ministrów państwa związkowego Białorusi i Rosji zapowiedział  działania integrujące gospodarki obu krajów, m.in. powrót do pomysłu ujednolicenia waluty, zniesienie ceł na wewnętrznym rynku państwa związkowego Białorusi i Rosji. Całkowicie bezcłowy obrót będzie obowiązywał od 1 stycznia 2012 roku.
19 marca 2010 r. Pod hasłem "Pozwólcie Białorusinom mówić" zorganizowano w Mińsku akcję protestacyjną przeciwko cenzurze i represjom politycznym. Działacze białoruskiej opozycji zaklejali usta wszystkim postaciom na pomnikach i rozwieszali kartki wzywające do walki o wolność słowa.
30 marca 2010 r. Ustawa o nowych przepisach o ruchu granicznym rozszerzyła listę osób, które nie mają prawa opuszczać terytorium Republiki: na których ciąży jakiekolwiek zobowiązanie wobec państwa, zalegający z podatkami, opłatami za usługi komunalne, grzywnami lub są stronami w procesie upadłościowym oraz urzędnicy, którzy mają dostęp do tajemnic państwowych. Na „czarnej liście" są również mężczyźni w wieku poborowym i ci, wobec których toczy się postępowanie przed białoruskim sądem.
25 kwietnia 2010 r. Odbyły się  wybory do władz lokalnych. Wśród ponad 20.000 przedstawicieli  lokalnych rad, tylko dziesięciu jest członkami partii opozycji demokratycznej. W komisjach wyborczych znalazło się tylko kilkudziesięciu przedstawicieli partii opozycyjnych (0,15% członków komisji). Partie opozycyjne zarejestrowały zaledwie 240 swoich przedstawicieli. Białoruscy Chrześcijańscy - Demokraci zdobyli 3 mandaty. W Osipowiczach radnym będzie tamtejszy weterynarz Aleksiej Tjulkow, w Owsiankowie nauczycielka Żanna Szcierbinina a w rejonie Kobrzyńca emerytowany żołnierz Wiktor Bordjuga.
29 kwietnia 2010 r. Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy potępiło władze Białorusi za łamanie zasad demokracji brak postępu w osiąganiu europejskich standardów. Status Specjalnego Gościa w Organizacji nie został Białorusi przywrócony. Zgromadzenie zdecydowało o zawieszeniu kontaktów na wysokim szczeblu z władzami Białorusi. Zgromadzenie podkreśliło, że ostatnie wydarzenia na Białorusi, pokazują brak woli politycznej ze strony władz białoruskich do przyjęcia wartości wyznawanych przez państwa członkowskie Rady Europy. Wśród najgroźniejszych przejawów łamania demokratycznych praw, posłowie wymieniają potajemne wykonanie przez białoruskie władze egzekucji na dwóch więźniach. Zgromadzenie wyraziło też zaniepokojenie powtarzającymi się prześladowaniami mniejszości polskiej Związku Polaków i naruszeniu ich prawa do zrzeszania się i zgromadzeń.
 
18 maja 2010 r.
 
Białoruska milicja i KGB przeprowadziły zmasowaną akcję wymierzoną w organizatorów kampanii społecznej „Mów Prawdę”, w której udział wzięło udział kilka organizacji pozarządowych oraz wielu opozycjonistów. Aktywiści nawoływali społeczeństwo, by wysyłało listy do prezydenta, z postulatem wprowadzenia monitoringu wyborów oraz wydrukowania cieszącego się popularnością biuletynu.
27 maja 2010 r. Prezydent Aleksander Łukaszenka oświadczył, że gotów jest oddać pakiet kontrolny akcji białoruskiej strategicznej spółki gazowej Biełtransgaz za dostawy gazu po niższych, wewnątrzrosyjskich cenach. Rosja ma już 50% akcji Biełtransgazu, która zajmuje się importem gazu na Białoruś i transportem poprzez sieć własnych rurociągów. Biełtransgaz jest też operatorem białoruskiego odcinka magistrali Jamał-Europa. Kłopoty finansowe rosną.
18 czerwca 2010 r. Zadłużenie zagraniczne Białorusi wzrosło od momentu przejęcia władzy przez Aleksandra Łukaszenkę z zera do 22,24 mld dolarów.
19 czerwca 2010 r. Andżelika Borys, prezes nieuznawanego przez władze Związku Polaków na Białorusi, zrezygnowala z kierowania organizacją.
21 czerwca 2010 r. Rosyjski „Gazprom” zaczął zmniejszać dostawy gazu do odbiorców
na Białorusi w związku z trwającą od stycznia kolejną wojną gazową
22 czerwca 2010 r. Minister spraw zagranicznych Rosji z wizytą w Mińsku. Tematem było współdziałanie w polityce zagranicznej, wobec Unii Europejskiej i organizacji międzynarodowych: ONZ, OBWE i SOW.
30 czerwca 2010 r. 30 czerwca białoruski parlament kończy obrady sezonu wiosennego.
Nie zaplanowano rozważenia ratyfikacji umowy celnej..
 

 

INTERMARIUM: