Ukraina - Panorama polityczna

Ukraina - Panorama  polityczna

Julija Gordiejewa – rocznik 2008/2009 (na podstawie tabelki Andrzeja Buczyńskiego, rocznik 1998/1999) 

partia geneza program politycy  
Partia Regionów (Партія регіонів, PR).
 
http://www.partyofregions.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
2007 - 175 mandatów (34,37 %)
 
2006 - zwyciężyła w wyborach do parlamentu, otrzymując 32,14% głosów i 186 mandatów
 
2002 – 11,77 %, 101 mandat – w bloku „Za Jedyną Ukrainę” razem z Agrarną Partią, Partią Przemysłowców i Przedsiębiorców Ukrainy, Partią Ludowo-Demokratyczną i Trudową Ukrainą.
 
Partia ma charakter oligarchiczny i wiąży się z klanem donieckim Została założona w 1997 jako Partia Regionalnego Odrodzenia Ukrainy (ukr. Партія регіонального відродження України, PRWU), na jej czele stanął wówczas Wołodymyr Rybak. Od marca 2001 działa pod obecną nazwą. (Nazwę tę przyjęła w 2001 r., kiedy do PRWU dołączyła Partia Pracy (ukr. Партія праці, PP) Wałentyna Łandyka. Jej przewodniczącym został Mykoła Azarow, którego rok później zmienił Wołodymyr Semynożenko).
Podczas wyborów prezydenckich 2004 roku Partia Regionów otrzymała bezpośrednie wsparcie od prezydenta Rosji Putina, który kilkakrotnie odwiedził osobiście Ukrainę, nakłaniając jej obywateli do poparcia Wiktora Janukowycza i jego partii. Wspierany przez Partię Regionów premier wygrał wybory prezydenckie, ale 2 grudnia 2004 riku Parlament Europejski uznał, że wyniki drugiej tury zostały sfałszowane, a drugą turę wyborów należy unieważnić i powtórzyć. W wyniku powtórnych wyborów i tak zwanej „pomarańczowej rewolucji” prezydentem został Wiktor Juszczenko.
Po kryzysie politycznym na początku 2007 PR podjęła próbę przejęcia deputowanych BJuT i NU, ostatecznie nie zdołała jednak osiągnąć większości 2/3 w Radzie Najwyższej. Po rozwiązaniu parlamentu PR wystawiła własną listę w przedterminowych wyborach, przyjmując na nią znanych działaczy innych ugrupowań z dawnej większości "kuczmowskiej". Wynik 34,37%, pozwolił jej zająć pierwsze miejsce (przynosząc 175 mandatów), jednak partia znalazła się w opozycji.
Partia ma charakter prorosyjski i prokremlowski. Największe poparcie otrzymuje na wschodzie i południowym wschodzie Ukrainy, związana jest z klanem donieckim. Kampania wyborcza Wiktora Janukowycza w roku 2004 była finansowana przez Rinata Achmetowa.
W programie partia deklaruje się jako partia centrowa. Jest za wstąpieniem Ukrainy do UE przy zachowaniu modelu efektywnej współpracy z krajami WNP oraz Rosją i pogłębieniu reformy konstytucyjnej. W 2004 program partii zaczął się przesuwać w lewą stronę sceny politycznej. Partia ogłosiła, że występuje za wprowadzeniem rosyjskiego jako drugiego języka urzędowego na Ukrainie. Podtrzymuje samorząd miejscowy. Za kluczowy kierunek polityki ekonomicznej uważa wspieranie małego i średniego biznesu. Występuje na rzecz rozwoju narodowych grup finansowo-przemysłowych. Wyktor  Janukowycz, Wołodymyr Rybak, Mykoła Azarow, Wołodymyr Semynożenko,
Walerij Konowaliuk, Aleksandr Popow,
Iryna Akimowa,
Rinat Achmetow, Andrij Derkacz, Anatolij Kinach, Jurij Bojko, Andrij Kliujew
 
 
Partia Pracy Ukrainy (Трудова партія України, TPU)
 
http://www.tpu.org.ua
 
Wybory parlamentarne:
2007 – 7 mandatów (w bloku Łytwyna),
2006 – 0,1 %
2002 – nie wystawiła listy wyborczej
Ugrupowanie powstało w 1999 z inicjatywy grupy około trzydziestu deputowanych do Rady Najwyższej III kadencji. Na czele partii stanął współtwórca ukraińskiej konstytucji Mychajło Syrota. Już w 2000 większość posłów opuściła partię, tworząc nową formację pod nazwą Trudowa Ukraina, która skupiła licznych bliskich Leonidowi Kuczmie oligarchów. TPU nie wystawiła własnej listy w wyborach parlamentarnych w 2002. Dwa lata później wspierała kandydaturę Wiktora Juszczenki na urząd prezydenta.
Przed wyborami do Rady Najwyższej w 2006 partia podpisała porozumienie z dwoma marginalnymi ugrupowaniami, tworząc koalicję sygnowaną nazwiskami swojego lidera i Borysa Olijnyka, niezależnego deputowanego, wcześniej związanego z KPU. Lista wyborcza uzyskała zaledwie niespełna 0,1% głosów.
Rok później ugrupowanie weszło w koalicję z Partią Ludową, reaktywując Blok Łytwyna. W przedterminowych wyborach parlamentarnych BL uzyskał 20 mandatów, z czego 7 objęli przedstawiciele TPU.
Partia centrolewicowa. Teraz jest częścią bloku Łytwyna, więc jak i blok, faktycznie jest przeciwko integracji z UE i przystąpienia do NATO. Mychajło Syrota (umarł 25.08.2008), Serhij Pawłenko  
Trudowa Ukraina
http://www.trud.org.ua/
Wybory parlamentarne:
2006 – 0,09 %
2002 – w boku „Za jedną Ukrainę” – 10 mandatów
Powstała w 2000 roku w wyniku rozłamu w Partii Pracy Ukrainy. W wyborach prezydenckich 2004 roku wspiera Wiktora Janukowycza. Partia oligarchiczna, skupiła blskich do Kuczmy oligarchów. I. Szarow, S. Tihipko, Walerij Konowaliuk  
Partia Przemysłowców i Przedsiębiorców Ukrainy (Партія промисловців і підприємців України, PPPU)
 
http://www.pppu.info/
 
Wybory parlamentarne:
 
2006 – ok. 10 mandatów w ramach Bloku Nasza Ukraina
 
2002 – kilka mandatów w ramach koalicji Za Jedyną Ukrainę.
Powstała 9 lutego 2000 w Kijowie, zarejestrowana została w kwietniu 2000. Założyła ją grupa działaczy skupionych wokół Anatolija Kinacha. W wyborach prezydenckich w 2004 wystawiła swojego lidera, który uzyskał niespełna 1% głosów. Po pierwszej turze Anatolij Kinach razem z PPPU przeszedł na stronę Wiktora Juszczenki, biorąc aktywny udział w Pomarańczowej Rewolucji.
Po zwycięstwie Wiktora Juszczenki i zmianie władzy w Najwyższej Radzie Ukrainy doszło do rozpadu kilku "prokuczmowskich" frakcji. Umożliwiło to PPPU powołanie swojego klubu deputowanych 25 marca 2005.
W wyborach parlamentarnych w 2006 partia brała udział w Bloku Nasza Ukraina, obejmując niespełna 10 mandatów.
W marcu 2007 Anatolij Kinach objął funkcję ministra gospodarki w rządzie Wiktora Janukowycza, a PPPU została wykluczona z Naszej Ukrainy. Przejście przemysłowców na stronę koalicji rządowej doprowadziło do odejścia z partii m.in. deputowanego Mykoły Oniszczuka.
W wyborach parlamentarnych w 2007 Anatolij Kinach i jego zastępca, były minister polityki przemysłowej w jego rządzie, Wasyl Hurejew znaleźli się na liście Partii Regionów, formalnie jako bezpartyjni. Kierowanie partią przejęła Ludmiła Denysiuk, zastępca mera Kijowa. PPPU nie wystawiła własnych list wyborczych.
Reprezentowała głównie interesy Ukraińskiego Związku Przemysłowców i Przedsiębiorców, któremu od 1996 przewodzi Anatolij Kinach.
Partia byłego premiera, pozycjonuje siebie jako obrońcę interesów dużego biznesu. Występuje ze integrację z UE i NATO.
 
Anatolij Kinach,
Wasyl Hurejew
Ludmiła Denysiuk
 
Partia Ludowo-Demokratyczna
(Narodno-Demokratyczna Partija)
 
http://www.ndp.org.ua/ 
 
Wybory parlamentarne:          
 
2006 - Blok NDP – 0, 49 %
 
1998 - 5,0109%
1333140 głosów 23 mandaty, jednak  91 deputowanych
Pierwsza odgórnie tworzona w latach 90. partia władzy celem wsparcia premiera Walerija Pustowojtenko. Powstała w 1996 roku na zjeździe zjednoczeniowym sił centrowych. W jej skład weszły Partia Denokratycznego Odrodzenia Ukrainy, Trudowy Kongres Ukrainy, Związek Utrzymania Republiki Krym, obywatelska organizacja SUS, „Nowa Chwyla”, polityczne kluby „Nowej Ukrainy”, Asocjacja Młodych Polityków i Politologów1996 - 1998 liderem A. Matwijenko. Partia władzy, zaplecze polityczne  Leonida Kuczmy. Zainicjowali proces przeciw Łazarence. W 2006 na czele ugrupowania stanęła posłanka Ludmiła Suprun. Zainicjowany przez nią komitet wyborczy Blok NDP (powstały przy wsparciu kilku kanapowych ugrupowań) uzyskał w wyborach parlamentarnych zaledwie 0,49% głosów. Rok później NDP w ramach nowej koalicji (również z niewielkimi partiami) ponownie nie przekroczyła wyborczego progu.
 
W latach 1997-99 była to partia Kuczmy, partia władzy.
 
Celem partii jest stworzenie państwa wolnego, demokratycznego, sprawiedliwego społecznie. Przez włączenie pracy , wiedzy talentów i kapitału wszystkich obywateli umożliwiającego rozwój osobisty każdej jednostki.
Partia opiera się na wartościach europejskiego socjalliberalizmu.
W sferze ekonomi:
-      Społeczna gospodarka rynkowa jest jedyną drogą do dobrobytu, wszechstronnego rozwoju.
W sferze rolnej:
-      Partia przykłada dużą rolę do tego sektora, bowiem jest miejscem zatrudnienia milionów obywateli, gwarantem bezpieczeństwa społecznego i dużym źródłem potencjału ekspertowego.
W sferze polityki regionalnej:
-Partia opowiada się za wzrostem znaczenia regionów przez przyznanie mu kompetencji pozostających aktualnie we władzach centralnych.
W sferze polityki zagranicznej:
-      Zdobycie niezależności ekonomicznej przez dywersyfikacje importu, obniżenie deficytu w międzynarodowym obrocie handlowym, wykorzystanie swojego potencjału nośników energii, zbalansowanie stosunków międzypaństwowych.
W sferze polityki socjalnej:
-      Gwarantowanie pracy każdej osobie zdatnej i chętnej do jej podjęcia.
-      Wzrost zamożności społeczeństwa, stworzenie klasy średniej jest dla NDP gwarantem stabilności państwa i zabezpieczeniem przed zawróceniem reform rynkowych.
Występuje za integrację z Unią Europejską, z NATO raczej nie.
Matwijenko Anatolij
Mychajło Syrota,
Pustowojtenko,
Kuczma Leonid
Serhij Szewczuk
Włodymir Semynożenko
Anatolij Kinach
Mychajło Kowałko
Jurij Kruk
Serhij Kunicyn
 
2006 – Ludmiła Suprun
 
Partia Ludowa (Narodna Partia)
 
http://narodna.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2007 – 13 mandatów (w Bloku Łytwyna)
2006 – 2,5 % (Ludowy Blok Łytwyna)
2002 – 20 deputowanych
Ugrupowanie powstało w 1996 w wyniku rozpadu w Wiejskiej Partii Ukrainy. Partia przyjęła nazwę: Agrarna Partia Ukrainy, a jej przewodniczącym został wicepremier Mychajło Zubec. Nowa formacja reprezentowała głównie interesy ukraińskiego lobby agrarnego i dawnej nomenklatury związanej z kołchozami. W 1998 lista krajowa agrarystów nie przekroczyła progu wyborczego. W 2002 APU przystąpiła do prorządowego bloku Za Jedyną Ukrainę, tworząc po wyborach liczącą około 20 deputowanych frakcję w Radzie Najwyższej IV kadencji. Rok później przywództwo objął przewodniczący Rady Najwyższej Wołodymyr Łytwyn. Przyjęto też nową nazwę, przekształcając formację w Ludową Agrarną Partię Ukrainy. W 2005 partia zmieniła ponownie nazwę (na Partię Ludową). Skutkiem zmiany linii politycznej i odcięcia się od nurtu agrarystycznego było odejście z niej m.in. dwóch byłych liderów Mychajło Zubeca i Mychajło Hładija (którzy przeszli do Bloku Julii Tymoszenko, a już po paru miesiącach zasilili koalicję Wiktora Janukowycza). Na potrzebę wyborów parlamentarnych w 2006 Partia Ludowa zainicjowała powstanie Ludowego Bloku Łytwyna, razem z dwoma małymi ugrupowaniami: Partią Wszechukraińskiego Porozumienia Lewicy "Sprawiedliwość" i Ukraińską Partią Chłopsko-Demokratyczną. Blok otrzymał jednak jedynie 2,5% głosów i nie przekroczył wynoszącego 3% progu wyborczego.
W 2007 celem startu w przedterminowych wyborach doszło do reaktywacji bloku (pod nazwą Blok Łytwyna), tym razem zawiązanego przez Partię Ludową i Partię Pracy Ukrainy, kierowaną przez twórcę ukraińskiej konstytucji Mychajło Syrotę. Blok uzyskał 20 mandatów poselskich, z czego 13 objęli działacze ludowców.
Obecnie jest częścią Bloku Łytwyna, więc program jest uzgodniony z głównymi kierunkami polityki Bloku. Faktycznie jest przeciwko integracji z UE i przystąpieniu do NATO. Głównym celem jest pokonanie masowej biedy w państwie. Wołodymyr Łytwyn
Mychajło Zubec
Mychajło Hładij
 
 Socjalistyczna Partia Ukrainy (Socjalistyczna Partija Ukrajiny)
 
http://www.spu.in.ua/
 
Od 2007 poza parlamentem.
 
Wybory parlamentarne:
2006 – 5,69 % głosów, 33 miejsca w 450-osobowej Radzie Najwyższej Ukrainy;
marzec 2002 – 6,9% i 24 miejsca
1998 – blok (+ Wiejska Partia Ukrainy (Selanśka Partija Ukrajiny) ) - 8,5%, 29 miejsc
1994 – 14 mandatów
SPU powstała po puczu sierpniowym z 1991 roku w wyniku zakazu działania partii komunistycznych. Jej liderzy to dawni członkowie KPU i kołchoźnicy. Od 26.09.91 liderem jej jest O. Moroz
WPU powstała w styczniu 1992 r. z inicjatywy ludzi związanych z gospodarką rolną. W grudniu 1993 roku na zjeździe partii przyjęto program, statut i władze: szefem rady partii został Siergiej Dowczenko, I zastępcą Oleksander Tkaczenko.
Wybory parlamentarne 1998 – blok z Wiejską Partią Ukrainy (Sieliańs'ka partija).
Od 2004 do 2006 pozostawała w ścisłym porozumieniu z ugrupowaniami Julii Tymoszenko i Wiktora Juszczenko, tworząc tzw. "pomarańczową koalicję". Sojusz rozpadł się z chwilą wyboru przewodniczącego socjalistów, Ołeksandra Moroza na przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy przy poparciu Partii Regionów. W wyborach w 2007 partia nie przekroczyła 3% progu wyborczego i jej lider, dotychczasowy przewodniczący Rady Najwyższej Ołeksandr Moroz znalazł się poza parlamentem.
Występuje przeciwko przystąpieniu Ukrainy do NATO i integracji z UE.
W sferze ekonomii:
-      Partia opowiada się za modernizacją ekonomicznego życia na osnowie ukraińskiego potencjału produkcyjnego. Państwowa własność                                     umożliwia regulacje gospodarki i uzupełnia samosterujące się procesy rynkowe.
-      Równe i partnerski stosunki z innymi państwami.
-      Zachowanie neutralności jako gwarant bezpieczeństwa.
-      Ścisła ekonomiczna, historyczna i duchowa więź z Rosją, Białorusią i pozostałymi krajami WNP.
-      Sprzeciw wobec rozszerzenia NATO na wschód.
-      Sprzeciw wobec stworzenia z Ukrainy Bufora pomiędzy Wschodem a Zachodem.
Oleksandr Moroz

Iwan Czyżow

Ałeksander Tkaczenko

 

Blok Łytwyna (Блок Литвина)

 
http://narodna.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2007 - 3,96% (20 mandatów)
2006 – 2,44 %
 
 

Jest to koalicja wyborcza ukraińskich partii politycznych powołana przez przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy w latach 2002-2006 Wołodymyra Łytwyna, biorąca udział w wyborach w 2006 (jako Ludowy Blok Łytwyna) i w przedterminowych wyborach w 2007 (jako Blok Łytwyna). Blok powstał z inicjatywy Wołodymyra Łytwyna pod koniec 2005, gdy okazało się, że nie jest możliwy wspólny start z silnymi koalicjantami (zwłaszcza Blokiem Nasza Ukraina). Koalicję utworzyły kierowana przez przewodniczącego parlamentu Partia Ludowa (ukr. Народна Партія), powstała z przekształcenia Agrarnej Partii Ukrainy, a także dwa małe ugrupowania w 2004 wspierające Wiktora Janukowycza: Partia Wszechukraińskiego Porozumienia Lewicy "Sprawiedliwość" (ukr. Партія Всеукраїнського Об'єднання Лівих "Справедливість") i Ukraińska Partia Chłopsko-Demokratyczna (ukr. Українська Селянська Демократична Партія). W skład bloku weszła też spora grupa posłów-oligarchów (do 2004 wspierających Leonida Kuczmę), m.in. partnerów biznesowych Wiktora Pinczuka. Blok w sondażach przez pewien czas uzyskiwał wyniki powyżej wynoszącego 3% progu wyborczego, jednak w wyborach otrzymał jedynie 2,5% głosów i nie wprowadził żadnych deputowanych. W lipcu 2007 Partia Ludowa podpisała porozumienie z Partią Pracy Ukrainy (ukr. Трудова партія України), twórcy ukraińskiej konstytucji Mychajło Syroty. Koalicja przyjęła nazwę Blok Łytwyna, a czołowe miejsca objęli liderzy pierwszej z nich. Lista osiągnęła wynik wyborczy na poziomie niespełna 4%, co dało blokowi 20 deputowanych (13 z NP i 7 z TPU). Jesienią 2008 ugrupowanie weszło w skład koalicji tworzącej rząd Julii Tymoszenko, a jego lider stanął na czele parlamentu. Od 9 grudnia 2008 r. Wołodymyr Łytwyn jest przewodniczącym parlamentu. Faktycznie jest przeciwko integracji z UE i przystąpieniu do NATO. Głównym celem jest likwidacja, jak głosi, masowej biedy w państwie. Wołodymyr Łytwyn  
Ogólno-ukraińskie Zjednoczenie „Hromada”
(Wseukrajinśke Objednannia „Hromada”)
 
 
Partia odwołuje się do XIX wiecznej tradycji narodowo demokratycznego inteligencji. Współczesna „Hromada” powstała z inicjatywy części działaczy „Nowej Ukrainy” i bliskich jej kręgów. Od 12/1993 roku liderem jej był O. Turczynow. W 1997 zdecydowanie włączyła się w nurt polityczny kraju, jej liderem został P. Łazarenko. Klan dniepropietrowski. Przestała istnieć faktycznie w 1999, a formalnie dopiero w 2007 roku. -      Najważniejszym celem partii jest społeczeństwo obywatelskie, gwarantujące kontrolę aparatu władzy, jej skłonności do korupcji, „administracyjnej swawoli” i państwowego totalitaryzmu.
-      Aktywizacja polityczna społeczeństwa.
-      Opracowanie strategicznych wizji rozwoju w oparciu o materialne i duchowe interesy obywateli.
-      Państwowa ochrona podmiotów gospodarczych zagrożonych w procesie reform gospodarczych.
-      Rozwój produkcji narodowej bez uszczuplania spożycia wewnętrznego.
-      Zwiększenie swobód regionów.
-      Ochrona rynku pracy i rynku konsumenckiego.
-      Realne podniesienie emerytur.
-      Niezależność-            państwa.
-      Pomoc kobietom, aktywizacja obywatelska i zawodowa.
-      Pomoc państwowa dla rozwoju kultury narodowej.
-      Poparcie dla stworzenia jednego narodu politycznego.
-      Protekcja własnego przemysłu i rolnictwa.
-      Opowiadanie się za koncepcją jednoczenia Wschodu i Zachodu na osnowie takich wartości jak: państwowość-       , duchowość-       , demokracja, dobrobyt, narodowa kultura i język.
-      Ochrona środowiska naturalnego.
Pawło Łazarenko
Julia Tymoszenko
Jurij Karmazin
Iwan Kyryłenko
Wiktor Omelicz
 
Blok Julii Tymoszenko (Блок Юлії Тимошенко, ByuT) http://www.byut.com.ua/ua/
 
Wybory parlamentarne:
2007 – 30,71 % głosów, 156 mandatów
2006 – 22,29 % głosów, 129 mandatów
2002 – 7,25 % głosów, 22 mandaty
Blok został powołany na jesieni 2001 przed wyborami parlamentarnymi w 2002, w których zdobył 7,2% głosów i 21 mandatów w 450-osobowym parlamencie. W skład koalicji weszło kilka umiarkowanie nacjonalistycznych oraz centrolewicowych partii. W 2002 roku blok składał się z Wszechukraińskiej Koalicji „Batkiwszczyna” („Ojczyzna”), Ukraińskiej Partii Socjaldemokratycznej, Ukraińskiej Partii Ludowej „Zgromadzenie” („Sobór”) i Ukraińskiej Partii Respublikańskiej. Wkrótce po wyborach 2002 roku Sobór i URP połączyły się, tworząc nowe ugrupowanie pod nazwą Ukraińska Partia Republikańska "Sobór" (Українська Республіканська Партія "Собор", Sobór). Przed wyborami parlamentarnymi 2006 roku porozumienie o wspólnym starcie podpisali przedstawiciele Batkiwszczyny i Ukraińskiej Partii Socjaldemokratycznej, do bloku też dołączyła się grupa polityków partii Reformy i Porządek (między innymi – Mykoła Tomenko, Serhij Teriochin), działacze URP Soboru skupieni wokół Łewka Łukjanenki oraz Andrij Szkil z UNA-UNSO (UNA-UNSO jako partia nigdy w skład BJuT nie wchodziła, Andrij Szkil dołączył się do bloku osobiście i później został członkiem partii „Batkiwszczyna”).
W czasie wyborów przedterminowych 2007 roku blok składał się z następujących partii:
-Wszechukraińska Koalicja "Ojczyzna" (Всеукраїнське об'єднання "Батьківщина") - założona w 1999 przez Julię Tymoszenko
-Reformy i Porządek (Реформи і порядок, PRP) - założona w 1997 przez Wiktora Pynzenyka, byłego wicepremiera i ministra finansów.
-Ukraińska Partia Socjaldemokratyczna (Українська Соціал-Демократична Партія, USDP) - powstała w 1999, przewodniczy jej Jewhen Kornijczuk.
Na początku 2007 podpisano porozumienie o współpracy z Blokiem Nasza Ukraina.
Blok ma charakter oligarchiczny i wiąży się z klanem dniepropietrowskim. Programy poszczególnych partii w jego składzie się różnią, ale Blok realizuje generalną linię Julii Tymoszenko, która deklaruje, że występuje za przystąpieniem Ukrainy do NATO i struktur europejskich, ale w rzeczywistości nie robi nic co by temu sprzyjało.
 
Julia Tymoszenko, Wasyl Onopenko, Anatolij Matwijenko, Łewko Łukjanenko, Ołeksandr Turczynow
 
 
Wszechukraińska Koalicja "Ojczyzna" (Всеукраїнське об'єднання "Батьківщина")
 
http://www.byut.com.ua/ua/
 
Wybory parlamentarne:
od 2002 roku -  uczestnictwo w składzie Bloku Julii Tymoszenko.
Partia ma charakter oligarchiczny i wiąży się z klanem dniepropietrowskim. Ugrupowanie powstało w 1999, zostało założone przez wicepremier Julię Tymoszenko i większość deputowanych Rady Najwyższej III kadencji związanych z partią Hromada, po upadku kariery politycznej premiera Pawła Łazarenki. Po dymisji rządu Wiktora Juszczenki w maju 2001 roku  partia znalazła się w opozycji.
W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2002, 2006 i 2007 ugrupowanie startowało w ramach powołanego w 2001 Bloku Julii Tymoszenko. W BJuT zajmuje główną pozycję, należy do niej większość deputowanych. Po Pomarańczowej Rewolucji szeregi Batkiwszczyny zasiliła grupa oligarchów, którzy przeszli na stronę nowej władzy (Kostiantyn Żewaho, Tariel Wasadze i Bohdan Hubśkyj (klan kijowski Medwedczuka, członek „wspaniałej siódemki”).
Deklaruje się jako partia centrum. Za podstawę rozwoju ekonomicznego Ukrainy uważa strategię rozwoju innowacyjno-intelektualnego. W polityce międzynarodowej opowiada się za polityką integracja ze strukturami międzynarodowymi - europejskimi  i światowymi. Partia prowadzi generalną linię Julii Tymoszenko, która deklaruje, że występuje za przystąpienie Ukrainy do NATO i struktur Europejskich, ale w rzeczywistości nie robi nic co by temu sprzyjało.
 
Julia Tymoszenko, Mykoła Tomenko, Ołeksandr Turczynow, Josyp Winski  
Ukraińska Partia Socjaldemokratyczna (Українська Соціал-Демократична Партія, USDP)
http://www.usdp.kiev.ua/
Wybory parlamentarne:
2007 - 8 posłów,
2006 – 7 mandatów,
2002 – 3 mandaty.
Ugrupowanie powstało po wyborach parlamentarnych w 1998 z inicjatywy byłego ministra sprawiedliwości Wasyla Onopenki, który został usunięty ze stanowiska przewodniczącego oligarchicznej Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy - SDPU(o). W 2001 socjaldemokraci przystąpili do Bloku Julii Tymoszenko, z list którego w 2002 objęli 3 mandaty w Radzie Najwyższej IV kadencji. Deklaruje się jako partia socjal-demokratyczna. Cel – budowanie na Ukrainie socjalizmu demokratycznego (demokracji socjalnej według wzorca europejskiego), społeczeństwa obywatelskiego, oparte na zasadach samoorganizacji i subsydiarności. Chce wzmocnienia samorządu lokalnego oraz występuje na rzecz ograniczenia uprawnień władzy wykonawczej oraz wpływu biznesu na władzę. Chce przyśpieszenia procesu integracji Ukrainy z NATO i UE. Wasyl Onopenko,
Jewhen  Kornijczuk
 
Partia Reform i Porządku
(Partia Reformi i Poriadok)
 
http://www.prp.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
2007 - 10 deputowanych w Radzie Najwyższej VI kadencji
2006 – w koalicji z Porą 1,5 %
2002 – w ramach Bloku Nasza Ukraina – 20 mandatów
1998 – nie przekroczyła progu wyborczego
 
Powstała 11 października w 1997 r. Na pierwszym zjeździe przyjęto program, statut i wybrano W. Pynzenyka na szefa partii. Wzięła udział w wyborach 1998r. i nie  przekroczyła progu wyborczego, jednak udało jej się sformować frakcję w Radzie Najwyższej w oparciu o posłów wybranych w okręgach jednomandatowych.
Przed wyborami parlamentarnymi w 2002 PRP przystąpiła do Bloku Nasza Ukraina, z ramienia którego uzyskała około 20 mandatów. W wyborach prezydenckich w 2004 ugrupowanie wsparło Wiktora Juszczenkę. W nowym rządzie liberałowie obsadzili cztery teki ministerialne. W 2005 część liderów partii przeszła do kierowanej przez Julii Tymoszenko Batkiwszczyny (m.in. były wicepremier Mykoła Tomenko i były minister gospodarki Serhij Teriochin).
W wyborach parlamentarnych w 2006 PRP wraz z PORĄ zawiązała koalicję pod nazwą Blok PRP-PORA z Witalijem Kliczko na czele, która uzyskała 1,5% głosów i nie przekroczyła wynoszącego 3% progu wyborczego. Najwyższe wyniki blok osiągnął w obwodach zachodnich (w tym we Lwowie ponad 5%).
Wiosną 2007 partia przystąpiła do koalicji Blok Julii Tymoszenko celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. W Radzie Najwyższej VI kadencji PRP posiada dziesięciu deputowanych, a pełniący nieprzerwanie funkcję przewodniczącego tej partii Wiktor Pynzenyk ponownie został ministrem finansów.
Liberalna partia polityczna.
Ekonomika rynkowa. Stworzenie dogodnych warunków dla przedsiębiorczości, inwestycji w ekonomice, przejścia „szarej strefy” do legalnej działalności i usunięcie przyczyn nadużyć i korupcji. Partia opowiada się za ograniczeniem wpływu państwa na gospodarkę. Jego rola ograniczyłaby się do regulowania i gwarantowania zasad rządzących gospodarkę, zbierania podatków i zarządzanie budżetem. Optymalizacja podatków i polityki finansowej, stworzenie silnego systemu bankowego i zabezpieczenie wolnej działalności gospodarczej i tanich kredytów. Przejście do systemu, w którym pomoc społeczna  i ulgi skierowane będą do konkretnych osób a nie grup, uproszczenie zasad otrzymywania pomocy społecznej i podniesienie nieopodatkowanego minimum dochodów obywateli do poziomu minimum socjalnego, powiązanie systemu pomocy społecznej z ubezpieczeniem na wypadek korzystania z usług medycznych.
Występuje za przystąpienie Ukrainy do NATO i zbliżeniem z Unią Europejską, jednak też za podtrzymywaniem przyjaznych stosunków z Rosją.
Wiktor Pynzenyk  
Nasza Ukraina – Ludowa Samoobrona (Наша Україна-Народна Самооборона, NU-NS) Koalicja powołana 5 lipca 2007 na bazie dawnych koalicjantów z Bloku Nasza Ukraina oraz ruchu Ludowa Samoobrona, zwana "Megablokiem". - Ludowy Związek "Nasza Ukraina" (Народний Союз "Наша Україна", NSNU)
- Ludowy Ruch Ukrainy (Народний Рух України, NRU)
- Związek Chrześcijańsko-Demokratyczny (Християнсько-Демократичний Союз)
- Ukraińska Partia Republikańska „ Sobór” (Українська Республіканська Партія "Собор", Sobór)
- Ukraińska Partia Ludowa (Українська Народна Партія, UNP)
- Naprzód, Ukraino! (Вперед, Україно!)
- Partia Obrońców Ojczyzny (Партія захисників Вітчизни- Europejska Partia Ukrainy (Європейська партія України)
- Pora (ПОРА)
Wiktor Juszczenko, Wołodymyr Stretowycz, Jurij Kostenko, Borys Tarasiuk  
Ludowy Związek „Nasza Ukraina”  (Народний Союз "Наша Україна", NSNU)
http://www.nuns.com.ua/
Wybory parlamentarne:
 
2007 r. - w ramach koalicji NU-NS posiada około 35 mandatów.
 
2006 r. - w ramach Bloku Nasza Ukraina, który uzyskał 81 mandatów (ok. 45 – kandydaci, powiązani z partią).
 
 
Ugrupowanie zostało zawiązane na kongresie 5 marca 2005. W zamierzeniach partia miała zjednoczyć liczne stronnictwa wchodzące dotąd w skład Bloku Nasza Ukraina. Większość z nich (Ludowy Ruch Ukrainy, Reformy i Porządek, Kongres Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińska Partia Ludowa) odmówiła jednak samorozwiązania. Do NSNU przyłączyły się jedynie Partia Solidarność Petra Poroszenki i Młodzieżowa Partia Ukrainy ministra sportu Jurija Pawłenki (partie te formalnie nie zostały zlikwidowane, jednak nie prowadzą rzeczywistej działalności). Nową formację zasilili też dotychczas niezależni posłowie Naszej Ukrainy (skupieni w grupie "Razem") i frakcji "Centrum" Wiktora Topołowa, a także niektórzy liderzy innych ugrupowań. W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina – Ludowa Samoobrona. Petro Poroszenko jest właścicielem zakładów produkujących czekoladę i samochody, „czekoladowy król Ukrainy”. Partia o charakterze centroprawicowym i patriotycznym. Przejęła pomarańczową symbolikę, nawiązując do rewolucji z 2004. Główny cel – obrona suwerenności narodowej Ukrainy. Zwolennik przystąpienia Ukrainy do NATO oraz dążenia Ukrainy do integracji europejskiej, wprowadzenia europejskiego modelu administracji publicznej oraz umocnienia ekonomii rynkowej. Wiktor Juszczenko, Roman Bezsmertnyj, Jurij Jechanurow, Petro Poroszenko, Wiktor Bałoha, Wiaczesław Kyryłenko  
Związek Chrześcijańsko-Demokratyczny (Християнсько-демократичний союз, ChDS)
 
http://www.hds.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2007 – 2 posłów
2006 – Blok Nasza Ukraina – 3 mandaty
2002 – nie przekroczyła progu wyborczego w bloku „Naprzód, Ukraino!”
 
Partia została zawiązana w marcu 1997 pod nazwą Związek Chrześcijańsko-Ludowy (ukr. Християнсько-народний союз) z inicjatywy m.in. niewielkiej grupy deputowanych Rady Najwyższej. Na czele partii stanął Wołodymyr Stretowycz. W 1998 ugrupowanie wzięło udział w wyborach parlamentarnych w ramach listy "Naprzód, Ukraino!", nie uzyskując żadnych mandatów. Rok później Związek udzielił poparcia kandydatowi na prezydenta Jewhenowi Marczukowi.
Przed wyborami parlamentarnymi w 2002 partia przystąpiła do Bloku Nasza Ukraina, z ramienia którego jej lider został wybrany posłem. W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. W Radzie Najwyższej VI kadencji posiada dwóch posłów.
Partia centroprawicowa, chadecka. W centrum filozofii politycznej ChDS jest człowiek. W polityce ekonomicznej – wolny rynek na podstawie własności prywatnej i uczciwej konkurencji, aktywna socjalna regulacja ekonomii. Polityka międzynarodowa – przystąpienie Ukrainy do UE oraz poszerzenie współpracy z NATO. Wołodymyr Stretowycz  
Ukraińska Partia Ludowa (Українська Народна Партія, UNP)
http://www.unp-ua.org/
Wybory parlamentarne:
2007 - 6 deputowanych
2006 r. – Ukraiński Blok Ludowy – 1,9 % głosów, nie przekracza progu wyborczego
2002 r. – w bloku „Nasza Ukraina” – blok ma 112 mandatów i 23,57 %
Ugrupowanie powstało w 1999 w wyniku rozłamu w Ludowym Ruchu Ukrainy z inicjatywy około połowy deputowanych NRU i byłego ministra środowiska Jurija Kostenki, który od początku nieprzerwanie stoi na jego czele. Powodem rozłamu w 1999 było to, że J. Kostenko i B. Tarasiuk nie podzielili się między sobą władzą po śmierci Wiaczesława Czornowoła, rozłam na tle wyboru kandydata w wyborach prezydenckich 1999 r. Formacja początkowo działała pod nazwą Ukraiński Ruch Ludowy - UNR (lub w skrócie jako Ruch), w 2003 przemianowała się na Ukraińską Partię Ludową. W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. Partia prawicowa (centriprawicowa), umiarkowanie nacjonalistyczna. Zasady demokracji narodowej, tzn. priorytet dla partii stanowią interesy narodowe Ukrainy. Program partii skierowany jest na realizację przez państwo ukraińskie europejskiej i euroatlantyckiej perspektyw, ksztąłtowanie Ukrainy jako państwa typu europejskiego z rynkową ekonomią. Występuje za przystąpienie Ukrainy do NATO i zbliżenie z Unią Europejską. Jurij Kostenko,
Iwan Dracz
 
Ludowy Ruch Ukrainy
(Narodnyj Ruch Ukrajiny)
 
http://www.nru.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2007 – 6 deputowanych.
 
2006 – 10 mandatów (Blok  Nasza Ukraina)
 
2002 – ok. 20 mandatów (Blok  Nasza Ukraina)
 
1998 – 9,4 %, 46 mandatów
 
1994 – 20 mandatów
 
1990 – 129 mandatów (razem z Blokiem Demokratycznym)
W 1989 roku był masową organizacją opozycyjną, stworzona z jednej strony przez byłych dysydentów, z drugiej przez inteligencję twórczą. Jednoczył w swych szeregach zarówno umiarkowanych reformatorów w duchu Gorbaczowa, jak i zwolenników niezależności narodowej oraz działaczy ruchu praw człowieka.
Na zjeździe założycielskim liderem został I. Dracz. Z nominalnego sojusznika partii komunistycznej NRU stał się opozycją niepodległościową. Na III zjeździe wybrano  do władz Czarnowoła. Zmiany w statucie partii z 1992 r. spowodowały odejście grupy polityków, którzy założyli nieznaczący Wszechnarodowy NRU. Od 1995 r. liderem partii był Czarnowił. Na tle wyboru kandydata na wybory prezydenckie w 1999 r. doszło do rozłamu w lutym 1999 r.. Odszedł J. Kostenko zakładając „NRU-1”, Śmierć Czarnowoła przywróciła jedność partii. W 1999 Jurij Kostenko wraz z około połową deputowanych utworzył Ukraiński Ludowy Ruch - UNR, w 2003 przekształcony w Ukraińską Partię Ludową. Przed wyborami parlamentarnymi w 2002 NRU przystąpił do Bloku Nasza Ukraina, z ramienia którego uzyskał około 20 mandatów. Rok później szefem ugrupowania został Borys Tarasiuk. W wyborach prezydenckich w 2004 NRU wsparł Wiktora Juszczenkę. W 2005 część liderów partii przeszła do nowej formacji, Ludowego Związku "Nasza Ukraina" (m.in. deputowani Jurij Kliuczkowskyj i Lilija Hryhorowycz oraz nowy minister sprawiedliwości Roman Zwarycz).
W wyborach parlamentarnych w 2006 stronnictwo w ramach Bloku Nasza Ukraina uzyskało około 10 mandatów. W rządzie Wiktora Janukowycza Borys Tarasiuk ponownie objął (na kilka miesięcy) stanowisko ministra spraw zagranicznych.
W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. W Radzie Najwyższej VI kadencji ugrupowanie posiada sześciu deputowanych. W drugim rządzie Julii Tymoszenko wiceprzewodniczący NRU Wasyl Kujbida objął stanowisko ministerialne.
Występuje za wzmocnienie roli parlamentu w systemie ustrojowym państwa. Popiera idee samorządu na różnych szczeblach władzy.
W sferze ekonomi i polityki socjalnej:
-Jest za tworzeniem sprzyjających warunków dla inwestycji, stymulowania większej produkcji i podnoszenia konkurencyjności towarów ukraińskich.
-Budowa wolnego rynku i społeczeństwa obywatelskiego.
-Formowanie klasy średniej.
W sferze rolnej:
-Zlikwidowanie monopolu państwa na własność ziemi.
-Stworzenie prywatnej własności rolnej i zapewnienie jej rentownej działalności.
-Równoprawność wszystkich form własności ziemi.
-Kultura narodowa jest gwarantem niezależności i stabilności państwa
Narodowe bezpieczeństwo:
-Zachowanie neutralności państwa jako gwarancja bezpieczeństwa europejskiego. Podniesienie autorytety państwa przez aktywność na forum międzynarodowym. Prowadzenie polityki bezpieczeństwa ekologicznego. Stworzenie bezpieczeństwa militarnego poprzez system gwarancji międzynarodowych.
Występuje za przystąpienie Ukrainy do NATO i UE.
Jurij Kostenko
Walerij Aloszyn
Łeś Tanjuk
Hennadij Udowenko (przewodniczący po śmierci Czornowoła, 1999 – 2003)
Borys Tarasiuk, Wasyl Kujbida
 
Wiaczesław Czornowił (zmarł 25.03.1999)
 
Iwan Dracz (do 2005)
 
 
 
Naprzód, Ukraino! (Вперед, Україно!, VU!) http://vpered.org.ua/
Wybory parlamentarne:
2007 – w bloku „Nasza Ukraina”
2006 rok – 7 tys. głosów (0,02 %).
2002 – w bloku „Nasza Ukraina” (blok miał 23,57 % głosów i 112 mandatów)
Partię zarejestrowano w 1999, nawiązując nazwą do włoskiego Forza Italia. Jej powstanie zainicjował Wiktor Musijaka, lider bloku o takiej samej nazwie biorącego bez powodzenia udział w wyborach parlamentarnych w poprzednim roku, a organizowanego przez grupę kilkunastu deputowanych II kadencji i małe partie chadeckie (w tym Związek Chrześcijańsko-Ludowy). W 2007 roku przystąpiło do koalicji Nasza Ukraina – Ludowa Samoobrona. Program partii deklaruje centryzm. Człowiek jako największa wartość społeczeństwa. Głównym celem działalności partii jest zabezpieczenie praw i wolności człowieka, proklamowanych przez Ogólną Deklarację Praw Człowieka ONZ oraz Konstytucję Ukrainy. Przewiduje się opracowanie i realizację całościowego państwowego programu rozwoju ekonomicznego.
Występuje na rzecz członkostwa Ukrainy w NATO.
Wiktor Musijaka  
Partia Obrońców Ojczyzny (Партія захисників Вітчизни, PZW)
 
http://karmazin.org.ua
 
Wybory parlamentarne:
2007 – w bloku „Nasza Ukraina”
 
2006 – „Blok Jurija Karmazina” – 0,65%.
Partia powstała 7 lipca 1997, rok później bez powodzenia wystawiła swoje listy w wyborach do Rady Najwyższej, nie uzyskując żadnych mandatów. W 1999 na jej czele stanął poseł Jurij Karmazin, który w tym samym roku wystartował w wyborach prezydenckich, uzyskując jedynie 0,35% głosów. Przedstawiciele PZW w tym okresie brali udział w akcji "Ukraina bez Kuczmy", mającej na celu odsunięcie od władzy urzędującej głowy państwa. W 2007 Jurij Karmazin w imieniu PZW podpisał porozumienie o powołaniu bloku Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona, co pozwoliło mu wejść do parlamentu. Głównym celem partii jest „budowa prawdziwego społeczeństwa obywatelskiego”. Idea formowania współczesnej ekonomicznie mocnej i duchowo wzbogaconej nacji ukraińskiej jako podstawy i gwarancji niezależności i rozwoju ekonomicznego Ukrainy.
Występuje za członkostwo Ukrainy w NATO.
Jurij Karmazin  
Europejska Partia Ukrainy (Європейська партія України, EPU)
 
http://eurorukh.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
2007 – 1 przedstawiciel.
Została powołana w 2006 przez zwolenników Mykoły Katerynczuka, popularnego deputowanego do Rady Najwyższej z listy Naszej Ukrainy, na bazie utworzonego przez niego Europejskiego Ruchu Ukrainy. Ugrupowanie koncentruje się na kwestiach integracji z Unią Europejską i NATO. W lipcu 2007 EPU weszła w skład proprezydenckiej koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona, a jej lider zajął miejsce w pierwszej dziesiątce listy wyborczej. Mykoła Katerynczuk jest jedynym przedstawicielem partii w Radzie Najwyższej VI kadencji. Występuje na rzecz politycznych i ekonomicznych reform na Ukrainie, decentralizacji władzy i oddzielenie sfer biznesu od rządzenia państwem. Polityka integracji z UE. Mykoła Katerynczuk  
Polityczna Partia "Pora" (Політична партія "ПОРА", Pora)
 
Wybory parlamentarne:
2007 – w bloku „Nasza Ukraina”
 
2006 – w bloku z Partią Reform i Porządku „Pora-PRP” – 1,47 % głosów
Partia została utworzona 23 marca 2005 przez aktywistów młodzieżowej organizacji "Pora!". Założycielami partii byli Władysław Kaskiw (który objął stanowisko prezesa), Andrij Jusowyj i Jewhen Zołotarow. Twórcy nowej formacji brali aktywny udział w Pomarańczowej Rewolucji na Ukrainie w 2004 w okresie wyborów prezydenckich. 5 lipca 2007 ugrupowanie przystąpiło do bloku Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona. 20 sierpnia 2007 odbył się jednak zjazd Pory zainicjowany przez przeciwników przewodniczącego partii, który zadecydował o wyjściu z koalicji, samodzielnym starcie w wyborach i wykreśleniu swoich przedstawicieli z listy "Megabloku". Ostatecznie po protestach lista Pory została unieważniona, a decyzja o wyjściu z bloku uznana za nieważną. W Radzie Najwyższej VI kadencji Pora reprezentowana jest przez swojego lidera. Istniało dwie „Pory” – czarna i żółta, ale partia była ząłożona przez żółtą, czarna została organizacją społeczną. Partia przeprowadziła kilka inicjatyw, m.in. zaproponowała projekt wspierania małych firm, kampanię zbierania podpisów przeciw zdobywaniu immunitetu przez radnych rad miejskich, kampanię "Pora ich zapyta" i inne.
Występuje za zbliżeniem Ukrainy z NATO i UE.
 
Władysław Kaskiw, Andrij Jusowyj, Jewhen Zołotarow  
  Ukraińska Partia Republikańska
(Ukrainska Respublikanska Partija)
Wybory parlamentarne:
 
1998 - „Nacjonalnyj Front”
2,717 %
721966 głosów
7 deputowanych
 
1994 – 9 mandatów
 
Swój rodowód bierze z grupy obywatelskiej walczącej o wykonanie umów helsińskich, utworzonej  9 listopada 1976 roku. Jej celem było poszerzenie praw człowieka w Ukrainie zgodnie z tym na co zgodził się Związek Radziecki w ramach OBWE. Do połowy lat 80-tych grupa wielokrotnie podlegała represji władz. Aktywnie działało jej zagraniczne przedstawicielstwo ( P. Grigorienko, L. Pluszcz, N. Switliczna i inni.). W 1988 roku grupa opracowała dokument „ Deklaracja Pryncypiów Ukrainskoj Gelsinskoj Spilki”. W 1989 r. przeszła do głoszenia idei niepodległej Ukrainy. Na zjeździe w Kijowie 29-30 kwietnia 1990 podjęto przekształcić grupę w partie polityczną. Na drugim zjeździe w czerwcu 1991 roku opracowano Statut  i program  oraz wybrano władze. W 1992 roku odszedł wraz z częścią członków S. Chmara, jeden z zastępców szefa partii. Z inicjatywy UPR 2 sierpnia 1992 roku powstał kongres narodowo- demokratycznych sił do którego weszło 18 partii i organizacji społecznych. Na kolejnych kongresach partii dokonywano rekonstrukcji najwyższych władz oraz modyfikowano program i statut. Poczynając od 2001 roku – aktywnie współpracują z „Soborem” Anatolija Matwijenko, uczestniczą w stworzeniu Bloku Julii Tymoszenko. 21 kwietnia 2002 roku zjednoczyli się z partią „Sobór” i obecnie są częścią Ukraińskiej Partii Republikańskiej „Sobór”.
Po rozpadzie koalicji rządowej na jesieni 2005 w partii doszło do rozłamu na zwolenników Julii Tymoszenko (m.in. Łewko Łukjanenko) i Wiktora Juszczenki (m.in. Anatolij Matwijenko).
 
Program społeczno-ekonomiczny:
-      Partia opowiada się za polityką, która przebuduję Ukrainę w państwo rozwinięte ekonomicznie z wysokim poziomem jakości życia obywateli
-      Obecna sytuacja ekonomiczna interpretowana jest jako symbioza rynkowo-nakoazowych mechanizmów mających szybko wzbogacić-  nomenklaturę, formować-   „nowych Ukraińców” z byłej elity komunistycznej.
-      Jako główne źródło zagrożenia  interesu narodowego postrzegany jest kryzys gospodarczy państwa przekładający się na biedę milionów obywateli
-      Aby wyjść-  z kryzysu partia proponuje społeczeństwu ugruntowana naukowo doktrynę zawierającą najistotniejsze zmiany w społecznych i ekonomicznych aspektach polityki.
Polityka społeczna:
-      partia rozumie sprawiedliwość-        społeczna jako zabezpieczenie możliwości najpełniejszej samorealizacji ludzi w społeczeństwie i ochrona obywateli niezdatnych do pracy.
-      domaga się realizacji pryncypiów narodowego solidaryzmu, sprawiedliwego podziału pracy i jej wytworów pomiędzy wszystkimi warstwami społecznymi
-      opowiada się za zwiększeniem miejsc pracy i zarobków, które powinny być-  zależne od włożonego wysiłku i jej jakości
-      uregulować-               prawny stosunek lokatorów budynków mieszkalnych  należących do miast i zakładów pracy
-      domaga się prawnego umocowania minimalnych zarobków i emerytur
-      dotrzymywania terminów wypłat pracowników sfery budżetowych sankcjonowanych karą finansową
Polityka strukturalna:
-      wyjście z kryzysu możliwe jest przez konsolidacje wszystkich sfer społecznych, a zwłaszcza sfery produkcji i sfery naukowo-badawczej
-      należy przebudować-            struktury społeczne odziedziczone po ZSRR na struktury bardziej nastawione na potrzeby  ludzkie.
Polityka podatkowa i budżetowa:
-      partia opowiada się za obniżeniem podatków tak by  były zgodne z poczuciem sprawiedliwości społecznej
-      wspieranie narodowej gospodarki by była konkurencyjna w porównaniu z innymi
-      stworzenie jasnych i stabilnych zasad prawnych dla obcych inwestycji
Polityka rolna:
-      liberalizacja cen produktów rolnych
-      odejście od sterowanej przez państwowo polityki na rzecz wolnego rynku
Oleksandr Szandruk.
Ukraińska Partia Republikańska "Sobór" (Українська Республіканська Партія "Собор", URP Sobór)
 
http://www.urpsobor.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
2007 - 2 deputowanych
2006 – Blok Nasza Ukraina – 3 mandaty, 
 
Ugrupowanie powstało po wyborach parlamentarnych z 2002 z połączenia dwóch partii dotąd działających w Bloku Julii Tymoszenko. Sobór utworzyły:
- Ukraińska Partia Republikańska, założona w roku 1990 na podstawie ukraińskiej helsińskiej Spiłki, kierowana przez Łewko Łukjanenkę,
- Ukraińska Ludowa Partia „Sobór”  założona w 1999 przez byłego przewodniczącego Partii Ludowo-Demokratycznej Anatolija Matwijenkę (który został nowym przewodniczącym Soboru). W przedterminowych wyborach parlamentarnych przewidzianych na 30 września 2007 Sobór wszedł do proprezydenckiej koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona.
Partia centrowa. Program partii deklaruje, iż jej głównym celem jest gwarancja warunków pełnej samorealizacji narodu ukraińskiego w Ukraińskim zjednoczonym państwie narodowym. Odrodzenie i rozwój narodu ukraińskiego widzi się jako niezbędny warunek politycznego, ekonomicznego, kulturalnego rozwoju narodu ukraińskiego, społeczeństwa obywatelskiego oraz duchowości. Przewiduje się członkostwo Ukrainy w NATO i UE, jako priorytet polityki zewnętrznej rozpatrywane są sąsiedzi strategiczne, w tym Polska, kraje Nadbałtyckie, Gruzja, Mołdowa, Azerbejdżan etc. Anatolij Matwijenko  
Komunistyczna Partia Ukrainy
(Komunistyczna Partija Ukrajiny)
 
http://www.kpu.net.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2007 – 5,39  % głosów i 27 mandatów  w Radzie Najwyższej
 
2006 - ok. 3,5% głosów, 21 miejsca w parlamencie. 
 
2002 - 19,98%, 65 mandatów
 
1998 – 24,7 %, 121 mandat
 
1994 – 85 mandatów
 
1990 – 239 mandatów
 
 
 
Kontynuuje tradycje KPZR.Na jej czele stanął P. Symonenoko.
Liderzy pochodzili głownie z nomenklatury „drugiego rzędu” KPZR.
W lipcu 2006 podpisała umowę  koalicyjną z Partią Regionów  i socjalistami.
Partia starej nomenklatury.
-Powrót do państwowej regulacji w życiu ekonomicznym i społecznym.
-Powrót do socjalistycznego charakteru rozwoju społeczeństwa, opartego na społecznej własności środków produkcji, w interesie ludzi pracy.
-Sojusz na równych prawach z niepodległymi, socjalistycznymi państwami bratnich narodów jest najważniejszym interesem narodu Ukrainy.
-Sprzyjanie bezpieczeństwu i obronności kraju w oparciu o system kolektywnego bezpieczeństwa krajów WNP.
-Odpartyjnienie wojska, straży granicznej i organów prawa, które uprawiają ideologię nacjonalistyczną skierowaną przeciw innym narodom, w tym Rosji, która jest przyrodzonym sojusznikiem.
-Sprzeciw włączenia Ukrainy do wojskowych struktur NATO i przetworzenia jej w bufor, sanitarny kordon między zachodnimi krajami a Rosją.
-Powrót państwa do planowania, regulowania, koordynacji, kontroli, centralizacji gospodarki.
 -Państwowa regulacja cen, zagwarantowanie niskich cen na artykuły żywnościowe, leki, mieszkanie, usługi komunalne i socjalne.
-Monopol państwowy na wytwór produktów alkoholowych i tytoniowych.
Petro Symonenko
Borys Olijnyk
Adam Martyniuk
Wasyl Sirenko
AłeksandrKusznyr
Stanisław Hurenko

Giergij Kruczkow

Witalij Łucenko
Leonid Hracz

 
Postępowa Socjalistyczna Partia Ukrainy
(Prohresywna Socjalistyczna Partija Ukrajiny)
 
http://vitrenko.org/
 
Wybory parlamentarne:
 
od 2002 – poza parlamentem
 
1998: 4,0461 %
1075118 głosów
16 deputowanych w Radzie Najwyższej
Powstała 20 kwietnia 1996 roku w wyniku rozłamu w SPU działaczy niechętnych wobec polityki O. Moroza. Secesji przewodziła N. Witrenko.
2006  - na bazie PSPU powstał "Blok Natalii Witrenko - Ludowa Opozycja"(razem ze Związkiem Rosyjsko-Ukraińskim "Ruś" (Партія "Русько-Український Союз (Русь)") Blok ten znów nie znalazł się w ukraińskim parlamencie (do przekroczenia wynoszącego tym razem 3% progu zabrakło zaledwie około 18 tys. głosów). W przedterminowych wyborach w 2007 postępowcy dostali tym razem zaledwie 1,3% głosów.
 
Występuje za integrację z Rosją, przeciwko przystąpieniu Ukrainy do NATO i UE.
-Przejście do socjalistycznego społeczeństwa jako sprawiedliwego modelu społecznego.
-Dąży do bezklasowego społeczeństwa z organizacją przemysłu  na osnowie wolnej, równej asocjacji robotników.
Dla realizacji tego celu przewiduje się dwa etapy:
1.    przetworzenie społeczeństwa w ramach burżuazyjnego systemu
2.    działalności państwa w ramach władzy ludzi pracy
ad.1
-      Likwidacja burżuazyjnej dyktatury.
-      Zmiana konstytucji i praw Ukrainy w sferze władzy.
-      Likwidacja prezydenta i jego administracji.
-      Likwidacja Sądu Konstytucyjnego
-      Rządy parlamentarne.
Sfera ekonomi:
-      Zerwanie umów z MFW i usunięcie z kraju doradców obcych instytucji finansowych.
-      Radykalna zmiana kursu reform ekonomicznych w interesie rozwoju przemysłu.
Sfera narodowa:
-      Uznanie języków ukraińskiego i rosyjskiego za języki o równym statusie.
-      Wprowadzenie instytucji zapytania obywatelskiego i podwójnego obywatelstwa.
Sfera polityki zagranicznej:
-      Wyznaczenie strategicznych sojuszy z Rosją i Białorusią.
-      Zerwanie współpracy z NATO i usunięcie z terytorium Ukrainy jego przedstawicieli.
Natalia Witrenko.
Bezuhła Ludmiła
Kwiat Wiaczesław
Kunow Iwan
Limar Natalia
Mazur Olena
Malolitko
 
Socjaldemokratyczna Partia Ukrainy (z),
(Socjał-Demokratyczna Partija Ukrajiny (obiednana))
 
http://www.sdpuo.org.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2006 – mniej niż 1% głosów
 
2002 – 6,3 %, 24 miejsca.
 
1998 - 4%, 17 deputowanych
Oligarchiczne ugrupowanie Wiktora Medwedczuka i Leonida Krawczuka. Powiązane z klanem kijowskim i „wspaniałą siódemką” (Wiktor Medwedczuk, Ihor i Hryhorii Surkisowie, Bohdan Hubśkyj, Walentin Zhurśkyj, Jurii Lach, Jurii Karpenko).
SDPU powstała  na zjeździe 25-27.05.1990, na którym od razu doszło do rozłamu na Zjednoczoną SDPU (W. Maskowka, J. Buzdugan) i SDPU (A. Nosenko). W grudniu 1992 r. szefem partii zostaje W. Maskowka, sekretarzem Zaricki. W maju 1994 r. na zjeździe rozłam na SDPU (J. Zbitniew) i SDPU (J.Buzdugan). We wrześniu 1994 wykluczenie z SDPU J.Buzdugana.
Na czele Zjednoczonej SDPU w 1990r. staje A. Nosenko; w listopadzie 1991 r. Suhonjako; w maju 1992 r. J. Zbitniew. Po zjednoczeniu SDPU a następnie wykluczeniu J. Buzdugana połączenie z Ukraińską Partią Sprawiedliwości (M. Hreczko) i Partią Praw Ludzi (W. Onopenko). Od 01/1995 r. liderem W. Onopenko. W maju 1998 roku wykluczenie z partii W. Onopenko, liderem staje się W. Medwedczuk. W wyborach prezydenckich 1999 roku wspiera Leonida Kuczmę. Wiktor Medwedczuk był kierownikiem administracji prezydenckiej. W wyborach prezydenckich w 2004 ugrupowanie wsparło Wiktora Janukowycza. Zwycięstwo Wiktora Juszczenki doprowadziło do rozpadu partii, z której w ciągu kilku miesięcy odeszła większość deputowanych. SDPU(O) wraz z trzema marginalnymi stronnictwami powołała Opozycyjny Blok "Nie Tak!", który w wyborach parlamentarnych w 2006 poniósł porażkę, uzyskując zaledwie 1% głosów.
 
Zjednoczona SDPU
W sferze  ekonomi:
-      nadrzędność aspektu społecznego nad ekonomicznym.
-      Głównym źródłem bogactwa społecznego jest praca.
-      Kontrola rynku by nie doszło do „ekonomicznej swawoli” i monopolizacji gospodarki i tym samym pozbawienia ludzi równości szans.
-      Państwowe sterowanie gospodarką daje  dużo bardziej wydajne efekty.
W sferze polityki zagranicznej:
-      Partia opowiada się za suwerennością kraju i podnoszeniem jego autorytetu międzynarodowego.
-      Jest przeciwnikiem polityki izolacjonizmu i nacjonalizmu.
-      Kontakty międzynarodowe powinny opierać-      się na równej korzyści.
 
Występuje przeciwko przystąpieniu Ukrainy do NATO, deklaruje przychylność do integracji z UE, ale też za dobre stosunki z Rosją.
Jurij Buzdygan
Marczuk Jewgen
Jewhen Krawczuk
Wiktor Medwedczuk, Ihor i Hryhorii Surkisowie, Bohdan Hubśkyj, Walentin Zhurśkyj, Jurii Lach, Jurii Karpenko
 
 
 
Partia Zielonych Ukrainy
(Partija Zelenych Ukrajina)
 
http://www.greenparty.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2006 - 0,5 %
 
2002 - 1,3 %
 
1998: 5,4354%
1444264 głosów
19 mandatów
związani z kołami biznesowymi
Powstała na zjeździe 29-30.09.199 0r. Inicjatorem i pierwszym liderem był J. Szczerbak, minister ochrony środowiska. Partia jest politycznym skrzydłaem asocjacji „Zielony Świat”. W latach 1992 - 2006 na czele partii był W. Kononow, od 2006 -  Wołodymyr Kosterin. Partia biznesmenów kijowskich.
-      Partia domaga się ekologicznie bezpiecznego systemu gospodarczego.
-      Demilitaryzacji wszystkich sfer życia społecznego, obrony praw człowieka.
Stawia sobie za zadania:
-      Zamknięcie elektrowni atomowych.
-      Przetworzenie Kraju w strefę bezatomową.
-      Wprowadzenie alternatywnych źródeł energii.
-      Przestawienie produkcji na technologię czystą ekologicznie.
-      Państwowy program ochrony środowiska.
-      Polityki podatkowej kształtującej oszczędność-             nośników energii.
-      Stworzenie Funduszy ubezpieczeniowego dla mieszkańców regionów narażonych najbardziej na katastrofy ekologiczne.
-      Wprowadzenie do szkół edukacji i wychowania ekologicznego.
-      Jawności w polityce i gospodarce.
-      Zakaz wytwarzania, wykorzystywania i transportu  broni atomowej i radioaktywnej.
-      Zakaz wytwarzania, eksportu i importu energii wytworzonej w elektrowniach atomowych.
W sferze wojskowej:
-      Zieloni opowiadają się za neutralnością państwa.
-      Zakaz wyposażenia armii w broń atomową lub innych broni masowego rażenia.
-      Zmniejszenie liczebności armii i jej profesjonalizacja.
-      Zakaz stacjonowania obcych wojsk na terytorium Ukrainy.
-      Zakaz eksportu broni.
W sferze praw człowieka:
-      Dostosowanie  prawa ukraińskiego do praw człowieka.
-      Gwarancje obrony praw obywatelskich.
-      Alternatywna wobec zasadniczej służby wojskowej służba w instytucjach użyteczności społecznej.
-      Ogólnie dostępna informacja o stanie ekologii kraju.
-      Powszechny udział obywateli Ukrainy w procesie prywatyzacyjnym.
-      Wprowadzenie prawnego statusu „Ofiary ekologicznej katastrofy”.
-      Rehabilitacja ofiar katastrof ekologicznych i opieka państwa nad osieroconymi dzieć-                                     mi ofiar ekologicznych.
-      Humanizacja sądów, wprowadzenie sądów przysięgłych.
-      Decentralizacja władzy państwowej.
-      Zakaz rozpowszechniania technologii zagrażających ekologii.
-      Globalny system ekologicznego bezpieczeństwa.
1992 – 2006: Witalij Kononow
Jurij Samojlenko
Ałeksand Ribaczenko
od 2006 – Wołodymyr Kosterin
 
Kongres Ukraińskich Nacjonalistów
(Kongres Ukrainskich Nacjonalistiw)
 
http://www.cun.org.ua/ukr/
 
Wybory parlamentarne:
2007 – poza parlamentem
2006 – Blok Nasza Ukraina
2002 – w bloku „Nasza Ukraina”
 
W wyborach 1998 roku „Nacjonalnyj Front”
2,717 %
721966 głosów
7 deputowanych
 
1994 – 5 deputowanych
Partia jest jedna z najstarszych na Ukrainie, ponieważ bierze swój początek od Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) założonej przez E. Konowalca w 1929 r. Partia walczyła podczas drugiej wojny światowej zarówno z okupantem niemieckim jak i radzieckim. Potem w podziemiu organizowała akcje sabotażowe i strajki. Reaktywowana w rzeczywistości poradzieckiej przez jeden z odłamów OUN - banderowców 17-18 października 1992  roku. Zarejestrowana oficjalnie 27 stycznia 1993 r. W Radzie Najwyższej od powstania do 2007 KUN był reprezentowany z reguły przez 2-4 deputowanych. W 1998 organizowana głównie przez Kongres lista krajowa bloku "Narodowy Front" nie przekroczyła progu wyborczego. W 2002 i 2006 przedstawiciele ugrupowania startowali z listy Bloku Nasza Ukraina.
W lipcu 2007 KUN przystąpił do nowej koalicji Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona. Ostatecznie jednak partia nie weszła w skład bloku, jako formalną przyczynę wskazując na plany utworzenia na bazie NU-NS jednolitej partii politycznej po wyborach. Nieoficjalnym powodem był jednak brak szans na umieszczenie nazwiska jej przewodniczącego (od 2003) Ołeksija Iwczenki na wspólnej liście wyborczej. Na pozycję w pierwszej "setce" listy "Megabloku" (z puli NUNS) został natomiast wpisany wiceprezes Kongresu, poseł Jewhen Hirnyk, którego wkrótce wykluczono za to z partii. W rezultacie KUN nie wystartował w wyborach i nie jest reprezentowany w parlamencie VI kadencji.
 
 
Polityka wewnętrzna:
- umacnianie państwa jako: narodowego, niepodległego, wspólnotowego, demokratycznego, unitarnego, prawnego, chrześcijańskiego i europejskiego
-zabezpieczenie nowej konstytucji przez ustawy okołokonstytucyjne
Polityka narodowa:
-zabezpieczenie konstytucyjnych praw rozwoju ukraińskiego narodu i mniejszości etnicznych Ukrainy
-zabezpieczenie przed dyskryminacją wolnego rozwoju narodu ukraińskiego we wszystkich sferach społecznego życia
Polityka ekonomiczna:
- partia opowiada się za silną gospodarką, która będzie gwarantem niepodległości państwa
- budowa społecznej gospodarki rynkowej
-wzmocnienie współpracy i handlu z krajami sąsiadującymi  ale zgodnie z interesem narodu ukraińskiego
Polityka społeczna:
-ochrona najsłabszych warstw społecznych
-likwidacja kryzysu ekonomicznego i spadku produkcji przez obniżenie inflacji, likwidację wewnętrznego długu państwa (pensje pracowników budżetowych, emerytury)
-sprawiedliwa dystrybucja dóbr zgodnie z potrzebami indywidualnego spożycia by wyprowadzić naród ze stanu zubożenia w jakim się znalazł w okresie władzy postkomunistów
Polityka informacyjna:
-sprzyjanie rozwojowi ukraińskiej książki, prasy, telewizji i radia
-radykalna zmiana w polityce inwestycyjnej w tej sferze
-prawo wolnego słowa i druku na zasadach interesów narodu ukraińskiego
-wsparcie dla programów rozwoju ukraińskiej kultury
Polityka oświatowa:
-reforma prawa, stworzenie nowej normatywnej bazy oświaty narodowej
-stworzenie metodyki dla formowania  narodowej świadomości, kultury, zasad moralności chrześcijańskiej
-likwidacja deficytu kadr instytucji oświaty narodowej
-zabezpieczenie priorytetu  oświaty w budżecie państwa
Polityka zagraniczna:
-kontakty międzynarodowe oparte na  zasadzie zabezpieczenia interesów narodu ukraińskiego, państwowej suwerenności, równości
Bezpieczeństwo narodowe:
- stworzenie systemu narodowego bezpieczeństwa Ukrainy, obejmującego sfery wojskową, ekonomiczna, społeczną,  ekologiczną i informacyjną

Jarosława  Stećko (zmarła 12.03.2003),

Ołeksij Iwczenko

 
UNA-UNSO
(Українська національна асамблея — Українська народна самооборона)
 
http://www.una-unso.in.ua/
 
Wybory parlamentarne:
 
2002 – 0,04 %
1998 - 0,3988 % 105977 głosów
1994 – 1 mandat
Partia bierze swój początek z międzypartyjnego sojuszu UMA (Украинская межпартийная ассамблея (УМА) = Ukraińskie Międzypartyjne Zgromadzenie), który powstał w 1990 roku. Szefem jego był R. Szuchewicz. W listopadzie 1990 r. po rozłamie w SNUM (Спілка Незалежної Української Молоді = Związek Niezależnej Młodzieży Ukraińskiej) powstał  nacjonalistyczny związek UNS (Українська Націоналістична Спілка = Ukraiński Związek Nacjonalistyczny). Jako najbardziej żywotna organizacja w sojuszu wyznaczała jego rozwój programowy. 19 sierpnia 1991 r. powstała Ukraińska Narodowa Samoobrona UNSO. Tego samego roku  składa się już z trzech składników : UNA, UNS i UNSO . Partia zostaje oficjalnie zarejestrowana 29 grudnia 1994 r. partia angażuje się w wydarzenia polityczne na Krymie, Abchazji, Czeczenii (wysyła ochotników dla pomocy w działaniach przeciwko Rosji). 18 lipca 1995 r. zajmuje Sofijski klasztor. W 1998 przywódcami organizacji zostali Jurij Szuchewycz i Andrij Szkil, 2005 r. - Jurij Szuchewycz.
Andrij Szkil od 2006 r.  w BJuT.
 
 
 
 
Program ekonomiczny:
- odsunięcie od władzy konkurujących grup nomenklatury uniemożliwiających prywatyzację pod kontrolą społeczną
- stabilizacja systemu pieniężno-finansowego
- protekcjonizm dla narodowego kapitału a gwarancje dla obcego
- priorytet dla rozwoju spółdzielni farmerskich
- integrowanie infrastruktury gospodarczej Ukrainy z Europą
- za NATO i UE
- strukturalna przebudowa ekonomii i przemysłu
- wprowadzenie różnej formy własności ziemi, kolektywnej i indywidualnej
- partia uważa, że najefektywniejsza praca jest na własnym
- prawo do zakupu ziemi powinni mieć jedynie obywatele Ukrainy.
- obcy kapitał reprezentowany przez osoby prawne ma prawo jedynie użytkować ziemię.
- monopol państwa na  wyroby alkoholowe i tytoniowe
- powrót nieprawnie wywiezionych za granicę kapitałów
- restrukturyzacja długów zagranicznych
- sprzedaż zapasów towarowych
Kompleks wojskowo-przemysłowy:
- poparcie dla zamówień wojska
- wymiana i modernizacja uzbrojenia
- pozostanie Ukrainy państwem bezatomowym
Polityka społeczna:
- minimalne zarobki i emerytury nie niższe niż minimum socjalne
- uwłaszczyć obywateli przez nadanie im daczy i działek przyzagrodowych
- gwarancja pracy dla wszystkich obywateli zdolnych do jej podjęcia
- organizacja prac publicznych (budowa dróg, kanałów)
- dodatki rodzinne zależne od liczby dzieci
- zabezpieczenie pluralizmu funduszy emerytalnych
Polityka zagraniczna:
- tworzenie „międzynarodówki  obrażonych”, krajów podobnie do Ukrainy niezadowolonych z rzeczywistości na świecie. W jej skład weszłyby: Ukraina, Jugosławia, Białoruś, Czeczenia, kraje Zakaukazia, Iran
- budowanie sojuszu państw słowiańskich
Oleg Witowicz
Dmytro Korczynskyj
Jurij Szuchewicz
Andrij Szkil (do 2006)
 
Partia Demokratycznego Odrodzenia Ukrainy (Партія демократичного відродження України)
 
Wybory parlamentarne:
 
1994- 3 mandaty.
Partia istniała w latach 1990 – 1996. Stworzona przez liberalnie nastawionych komunistów. W 1992 roku wystąpiła jako jeden z inicjatorów stworzenia sojuszu politycznego „Nowa Ukraina”. 1993 – kryzys wewnątrzpartyjny, rozłam między zwolennikami zbliżenia z Rosją i zwolennikami zbliżenia z Zachodem. W rezultacie z PDWU wyszło kilka działaczy, w tym Wołodymyr Hryniow. W styczniu 1995 roku partia stworzyła blok polityczny z Trudowym Kongresem Ukrainy (blok TKU – PDWU), a w lutym 1996 razem z TKU dołączyła się do partii Ludowo-demokratycznej i przestała istnieć. Dwa nurty: socjaldemokratyczny Juchnowskiego i liberalnodemokratyczny Hryniowa. Stanowiła skrzydło pieriestrojkowe w Ruchu. Opowiedziała się za zastąpieniem ZSRS przez konfederację, propagowała projekt Wspólnoty. 27 stycznia 1991 z inicjatywy PDWU zebrał się w Charkowie Kongres Demokratyczny organizacji demokratycznych ZSRS, zwłaszcza z Rosji i Ukrainy. Hasłem Kongresu było zastąpienie ZSRS – Wspólnotą.
 
Wołodymyr Hryniow, Ołeksandr Jemeć, Taras Stećkiw  
Demokratyczna Partia Ukrainy Założona w 1990 roku. Przewodniczącym Rady Narodowej DemPU został Jurij Badzio, gdyż Dmytro Pawłyczko zdjął swoją kandydaturę na jego korzyść i został przewodniczącym klubu parlamentarnego partii, zastępcami Badzia wybrano Witalija Donczyka, Jurija Cekowa, językoznawcę Iwan Juszczuka oraz ekonomistę ze Lwowa Mychajło Szwajka. Bliską DemPU pod względem rodowodu i ideologii była PDWU.
W roku 1992 weszła w skład powołanej przez PDWU „Nowej Ukrainy”. Ostatnim przewodniczącym był Wołodymyr Jaworiwśki, następnie partię przejęła Antoniewa (oligarchia pro-kuczmowska z grupy Wołkowa)
Przewodniczący komitetu organizacyjnego Jurij Badzio pisał w odezwie do uczestników zjazdu założycielskiego: „występujemy o ... ewolucyjną ... drogę do państwowej niezależności Ukrainy”. W zasadach programowych stwierdzono: „uchwalając Deklarację suwerenności państwowej Ukrainy, uważamy, że droga do państwowej niepodległości jest niemożliwa bez demontażu samodierżawia KPZR jako instrumentu kolonialnego ucisku i totalitaryzmu, bez wyjścia Ukrainy z ZSRS”. Jest więc oczywiste, iż partia opowiadała się przeciwko podpisaniu nowej umowy związkowej, co świadczy, iż była już w sojuszu z Jelcynem. Własność ogólnozwiązkową na terytorium Ukrainy miała zostać znacjonalizowana, a następnie nastąpiłaby „prywatyzacja znacznej części własności państwowej republiki w ciągu krótkiego czasu”. W praktyce własność miano rozdzielić między radami i stworzyć republikański i municypialne fundusze własności, które z kolei by ją sprzedawały, ziemię miano sprzedać lub dać w wieczne użytkowanie chłopom lub kooperatywom. Gospodarka rynkowa miała łączyć się z „socjalną obroną obywateli”. DemPu domagała się nacjonalizacji majątku KPU i postulowała by KPU wyszła ze składu KPZS. Przewidywano też utworzenie niezależnej armii ukraińskiej i na koniec wstąpienie Ukrainy do Unii Europejskiej.
Stanowiła skrzydło pieriestrojkowe w Ruchu.
Jurij Badzio
 
Wołodymyr Jaworiwśki,
 
           
POLITYCY:
 

Partia Regionów
Wiktor Janukowycz, przywódca Partii Regionów, urodził się 9 lipca 1950 w Jenakijewie, okręg doniecki. Dwukrotnie skazany w 1968 i 1970 za kradzież i uszkodzenie ciała, uwięziony. W 1972 wyszedł na wolność za współpracę z KGB w środowisku kryminalnym. W 1980 r. zdobył dyplom inżyniera-mechanika na politechnice w Doniecku, był ochraniarzem Rinata Achmatowa, w 2001 ukończył Ukraińską Akademię Handlu Zagranicznego ze specjalnością prawa międzynarodowego. Obronił doktorat w Instytucie Badań Ekonomiczno-Prawnych Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie na podstawie pracy "Zarządzanie rozwojem infrastruktury wielkiego regionu przemysłowego". Następnie uzyskał tytuł profesorski i został członkiem Prezydium Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Ekonomicznych Ukrainy i Kalifornijskiej Międzynarodowej Akademii Nauk. Przed objęciem stanowiska premiera był również gubernatorem okręgu donieckiego w latach od 1997 do 2002. Według organizacji zajmujących się wolnością mediów, podczas sprawowania tego urzędu przez Janukowycza doszło do wielu przypadków naruszania praw dziennikarzy, którzy krytykowali władzę. Jego kandydaturę na premiera wspierał prezydent Leonid Kuczma. Poprzedni rząd został zdymisjonowany przez prezydenta na skutek braku wystarczającego poparcia parlamentarnego. 6 stycznia 2005 został odwołany razem z całym rządem przez ustępującego prezydenta Leonida Kuczmę. W wyborach parlamentarnych z 2006 roku Partia Regionów zdobyła największą liczbę głosów. Jej członkowie uzyskali stanowisko premiera dla Janukowycza. Po długich rozmowach koalicyjnych prezydent Wiktor Juszczenko 3 sierpnia 2006 desygnował Janukowycza na to stanowisko. W wyborach we wrześniu 2007 r. zwyciężyła kierowana przez niego Partia Regionów zdobywając 175 posłów w Radzie Najwyższej Ukrainy, jednakże nie dało mu to szans na pozostanie przy władzy, ponieważ "Nasza Ukraina" ma większość w nowym parlamencie.
 
Rinat Achmetow Urodził się 21 września 1966 w Doniecku – ukraiński polityk pochodzenia tatarskiego, znany doniecki biznesmen, najbogatszy człowiek na Ukrainie, lider tak zwanego "Klanu Donieckiego", karierę rozpoczął w mafii Hreka, którego prawdopodobnie usunął, właściciel klubu piłkarskiego Szachtar Donieck, od 2006 deputowany Rady Najwyższej z listy Partii Regionów. Na początku lat 90. XX wieku ukończył fakultet ekonomii na Państwowym Uniwersytecie w Doniecku. W 1995 zainicjował utworzenie Miejskiego Banku w Doniecku. Pod koniec lat 90. XX wieku stał się najbardziej wpływowym człowiekiem Donbasu. Swój kapitał skoncentrował w grupie System Capital Management, do której należą m.in. udziały w Kerczeńskim Kombinacie Metalurgicznym, Jenakijiwskim Zakładzie Metalurgicznym Danko, Kombinacie Metalurgicznym Azowstal, Harcyzkim Zakładzie Produkcji Rur, Leman Commodities ze Szwajcarii, Donhorbanku i wielu innych. Jego nazwisko stało się znane, gdy w połowie lat lat 90. XX wieku został prezesem klubu piłkarskiego Szachtar Donieck. Finansował wyborczą kampanię Wiktora Janukowycza w wyborach prezydenckich 2004.
 
Blok Julii Tymoszenko
Julija Tymoszenko (ur. 27 listopada 1960 w Dniepropietrowsku). Przywódca partii „Batkiwszczyna”(Ojczyzna) oraz bloku partii BUT (Blok Julii Tymoszeko), Premier Minister Ukrainy. Ukończyła w 1984 studia ekonomiczne na uniwersytecie w Dniepropietrowsku. Była działaczką Komsomołu. W 1996 uzyskała mandat deputowanej do Rady Najwyższej II kadencji. Została wkrótce wiceprzewodniczącą partii Pawła Łazarenki, Hromady. W wyborach prezydenckich w 1999 poparła Leonida Kuczmę, przystępując do proprezydenckiej większości. W grudniu 1999 objęła urząd wicepremiera Ukrainy w rządzie Wiktora Juszczenki. Od 2000 kierowała także rządowym komitetem paliwowo-energetycznym. W sierpniu 2000 jej mąż został aresztowany pod zarzutami niegospodarności w Zjednoczonych Systemach Energetycznych Ukrainy. Jesienią tego samego roku wszczęto również śledztwo przeciwko samej Julii Tymoszenko, która w styczniu 2001 została zdymisjonowana, a w lutym tymczasowo aresztowana pod zarzutem korupcji. W marcu sąd w Kijowie odrzucił zarzuty i anulował nakaz aresztowania.
W wyborach prezydenckich w 2004 poparła kandydaturę Wiktora Juszczenki, biorąc następnie aktywny udział w akcji protestu w ramach Pomarańczowej Rewolucji. 24 stycznia 2005 została powołana na funkcję p.o. premiera Ukrainy. 4 lutego 2005 po zatwierdzeniu przez Radę Najwyższą objęła oficjalnie funkcję premiera. Została zdymisjonowana 8 września 2005 na skutek konfliktu z otoczeniem prezydenta. 15 października 2007 BJuT oraz prezydencka Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona porozumiały się co do utworzenia wspólnej koalicji rządowej. 6 grudnia 2007 prezydent desygnował Julię Tymoszenko na stanowisko premiera, zgodnie z umową koalicyjną z 29 listopada.
 
Ołeksandr Turczynow  (ur. 1 marca 1964 w Dniepropietrowsku). Sekretarz Komsomołu ds. Ideologii w Dniepropietrowsku. Od wtedy związany z Tymoszenko, następnie jej prawa ręka. Na początku lat 90. był zatrudniony w administracji regionalnej. Od 1994 do 1998 zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Nauk Ekonomicznych, był też profesorem jednego z kijowskich uniwersytetów. W 1998, 2002, 2006 i 2007 uzyskiwał mandat deputowanego do Rady Najwyższej. Po powołaniu pierwszy rządu Julii Tymoszenko został szefem Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. W grudniu 2007 objął stanowisko pierwszego wicepremiera. W maju 2008 bezskutecznie ubiegał się o stanowisko mera Kijowa. Należy do liderów Bloku Julii Tymoszenko i partii Batkiwszczyna.
 
Nasza Ukraina
Wiktor Juszczenko (ur. 23 lutego 1954 w Chorużiwce w obwodzie sumskim) Prezydent Ukrainy od 2005 r. Ukończył Instytut Finansowo-Gospodarczy w Tarnopolu, pracował jako zastępca głównego księgowego w kołchozie pod Iwano-Frankowskiem, następnie był prezesem oddziału Banku Państwowego ZSRR i prezesem Banku Rolno-Przemysłowego w Kijowie. W 1993 został prezesem Narodowego Banku Ukrainy. W 1996 uczestniczył we wprowadzeniu ukraińskiej waluty (hrywny). Działał w tym czasie w Partii Ludowo-Demokratycznej. W grudniu 1999 objął stanowisko premiera kraju. W kwietniu 2001 został odwołany przez koalicję komunistów i ukraińskich oligarchów. W styczniu 2002 objął przywództwo utworzonej przez kilka centroprawicowych ugrupowań koalicji pod nazwą Blok Nasza Ukraina (właściwie Wyborczy Blok Wiktora Juszczenki Nasza Ukraina), który wygrał wybory parlamentarne w tym samym roku (Wiktor Juszczenko został deputowanym), jednak z uwagi na układ sił w Radzie Najwyższej pozostał w opozycji. W 2004 był jednym z dwóch głównych kandydatów w wyborach prezydenckich. Przed pierwszą turą uzyskał poparcie m.in. ugrupowań wchodzących w skład Naszej Ukrainy (Ukraińska Partia Ludowa, Ludowy Ruch Ukrainy, Reformy i Porządek, Partia Solidarność, Kongres Ukraińskich Nacjonalistów) i Bloku Julii Tymoszenko. Jego głównym konkurentem stał się premier Wiktor Janukowycz, wyznaczony przez ówczesnego prezydenta Leonida Kuczmę na swojego następcę. Ukraińska opozycja obawiała się, że wyniki wyborów zostaną sfałszowane przez obecne władze, na co wskazywały liczne nieprawidłowości podczas kampanii wyborczej, w tym likwidowanie niezależnych mediów, tolerowanie chuligańskich ataków na zwolenników Wiktora Juszczenki aż po próbę otrucia. Wiktor Juszczenko został zaprzysiężony na urząd prezydenta Ukrainy 23 stycznia 2005. Działalność Wiktora Juszczenko na stanowisku Prezydenta była nie na tyle efektywna, jak w czasie jego kierownictwa Rządem. Polityczna walka rozpoczęta w 2004 roku trwa przez 5 lat, i wymusza spadek ekonomiczny poprzez tarcia w Radzie Najwyższej i Rządzie. Popularność Juszczenko obniżyła się od 38% w 2004 roku do 6-8% w 2008.
 
Blok Łytwyna
Wołodymyr Łytwyn (ur. 28 kwietnia 1956 w obwodzie żytomierskim) Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy. Ukraiński polityk, Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy w latach 2002-2006, były szef administracji prezydenta Leonida Kuczmy. Z wykształcenia historyk, od 1996 posiadający tytuł profesora. Pracował jako wykładowca akademicki. Do polityki trafił w latach 90-tych, po napisaniu dwu książek w ramach kampanii wyborczej Kuczmy. Od 1998 do 2002 pełnił funkcję szefa administracji prezydenta Leonida Kuczmy. W wyborach parlamentarnych w 2002 stanął na czele proprezydenckiej listy Za Jedyną Ukrainę (ZaJeDu). W parlamencie objął stanowisko Przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy. W 2003 przejął przywództwo w Agrarnej Partii Ukrainy, przemianowanej później na Partię Ludową. W czasie Pomarańczowej Rewolucji w 2004 usiłował mediować pomiędzy demokratyczną opozycją a obozem Leonida Kuczmy. Po wyborczej porażce w 2006 został wiceprezesem Ukraińskiej Akademii Nauk. W 2007 ponownie został posłem, przewodząc Blokowi Łytwyna. 9 grudnia 2008 wybrany ponownie na przewodniczącego parlamentu. Poparło go 244 deputowanych. Od kolejnych lat popularność Wołodymyra Łytwyna trzyma się na poziomie 8-15%.
 
Komunistyczna Partia Ukrainy (Komunistyczna Partija Ukrajiny)
Petro Symonenko urodził się 1 sierpnia 1952 r. , Ukrainiec. W 1974 roku zakończył studia na politechnice w Doniecku ze specjalizacją górniczy inżynier- elektromechanik. Pracował w instytucie projektowym, równoległe działając w komsomole: jako członek biura instytutu, instruktor LKSMU Donieckiej obłastii., wreszcie jako sekretarz CK LKSMU (6 lat). 6 stycznia 1988 roku - sekretarz Mariumpolskiego Miejskiego komitetu KPU, sekretarz działu ideologicznego, 2-gi sekretarz komitetu KPU donieckiej obłastii. 3 grudnia 1991 roku zastępca dyrektora zjednoczenia „Ukrwuhilljamasz”. 1993 roku został I sekretarzem komitetu KPU donieckiej obłastii., w czerwcu 19993 r. wybrany I sekretarzem CK KPU. 3 marca 1994 roku został deputowanym narodowym Ukrainy. Szef frakcji „Komuniści Ukrainy”. Od 3 listopada 1994 roku do maja 1998 r. członek stałej komisji kultury RN, członek komisji konstytucyjnej RN. W marcu 1998 r. wybrany ponownie do RN z listy partyjnej KPU. Szef frakcji komunistycznej. Żonaty, ma dwóch synów. Kandyduje na prezydenta w wyborach 1999 r.
 
Postępowa Socjalistyczna Partia Ukrainy (Prohresywna Socjalistyczna Partija Ukrajiny)
Natalia Witrenko urodziła się w 1951 r. Ukrainka. Statystyk. Studiowała w kijowskim instytucie gospodarki narodowej. Deputowana do RN 13 i 14 kadencji. Po studiach zastępca sekretarza komitetu komsomołu instytutu. W latach 1977-1979pracownik naukowy NDP naukowo technicznej informacji planu państwa URSR. W latach 1979-1989 docent katedry statystyki kijowskiego instytutu gospodarki narodowej. Od 1989 r. pracownik UAN. Od 1991 r. doktorant. Od grudnia 1993 r. do 1996 r. członek prezydium politycznej rady SPU, redaktor czasopisma „Wybór”. Od 1996 r. szef PSPU. Ma dwie córki i syna. Kandyduje jako jedyna kobieta w 1999 r. ma fotel prezydenta Ukrainy. W czasie kampani prezydenckiej dokonano na niej próbę zamachu terrorystycznego

Socjalistyczna Partia Ukrainy (Socjalistyczna Partija Ukrajiny)
Oleksandr Moroz urodził się 29 lutego 1944 roku. Ukrainiec. Wykształcenie wyższe uzyskał w ukraińskiej akademii gospodarstwa wiejskiego ze specjalizacją inżynier- mechanik. Już na uczelni dział w WPSz przy CKKPU. Po studiach służył w armii, a potem jako inżynier zjednoczenia „Silgosptetechnika”, równocześnie uczył w technikum mechanizacji rolnictwa. Od 1976 r. kierownik wydziału KPU kijowskiego komitetu obwodowego. W latach 1983-1989 I sekretarz RK KPU i kierownik wydziału rolnego obwodowego komitetu KPU. W 1991 r.  jeden z organizatorów SPU. Szef partii od zjazdu założycielskiego. Deputowany narodowy do RN 12 i 13 kadencji. W latach 1990-1994 sekretarz komisji APK RN Ukrainy. Od 1994 r. szef RN Ukrainy, zastępca szefa komisji konstytucyjnej. Od lata 1997 r. jeden z liderów SPU i WPU „Za prawdę, za naród , za Ukrainę”. W marcu 1998 r. wybrany do RN 14 kadencji. Członek tymczasowego prezydium parlamentu. Starał się bezskutecznie o fotel szefa RN. Od lipca 1998 r. szef parlamentarnego komitetu polityki rolnej RN. Nagrodzony przez prezydenta Ukrainy w 7 rocznicę niepodległości kraju. Kandyduje w wyborach prezydenckich 1999r. 

Socjaldemokratyczna Partia Ukrainy (z), Socjał-Demokratyczna Partija Ukrajiny (obiednana)
Wiktor Medwedczuk urodził się 7 sierpnia 1954 r. w Rosji. Z wykształcenia prawnik. Pod koniec lat 70. został z urzędu wyznaczony na obrońcę oskarżanego o działalność antyradziecką dysydenta Wasyla Stusa. Domagał się wówczas wyższego wyroku dla poety niż prokurator. Na początku lat 90. założył firmę prawniczą BAM, awansując do czołówki najbogatszych ludzi na Ukrainie. Obsługiwał wówczas m.in. Hryhorija Surkisa. W latach 1997-2002 sprawował mandat deputowanego Rady Najwyższej. W 1998 został przewodniczącym pełnił funkcję szefa Partii Socjaldemokratycznej, do której należał też pierwszy prezydent niepodległej Ukrainy Leonid Krawczuk. Należał do liderów tzw. klanu kijowskiego rywalizującego o wpływy wraz z klanami dniepropietrowskim i donieckim. Po wyborach parlamentarnych w 2002 został mianowany został szefem administracji prezydenckiej Leonida Kuczmy na miejsce Wołodymyra Łytwyna. Kontroluje trzy spółki offshore zarejestrowane na Cyprze i w Belize, Ukraiński Bank Kredytowy, Pierwszy Bank Inwestycyjny, bank Big-Energia, Towarzystwo Ubezpieczeń Skaid-West, wspomniany klub Dynamo Kijów oraz 10 zakładów energetycznych, telewizje: 1+1, Inter, Tet, państwowy kanał UT-1 i gazetę "Kijowskie Wieści". W 2003 znajdował się na 50. pozycji na liście najzamożniejszych obywateli Europy Środkowej i Wschodniej według "Wprost". Jego pozycja polityczna osłabła po Pomarańczowej Rewolucji, która przyczyniła się także do rozpadu kierowanego przez niego ugrupowania. W wyborach parlamentarnych w 2006 przepadł wraz z całym blokiem "Nie Tak", wkrótce ustąpił z funkcji przewodniczącego SDPU(O).
 
Partia Reform i Porządku (Partia Reformi i Poriadok)
Wiktor Pynzenyk urodził się 15 kwietnia 1954 roku. Studiował ekonomię na Lwowskim Uniwersytecie następnie doktoryzował się na Moskiewskim uniwersytecie. Profesor. Od listopada1992 roku do sierpnia 1993 roku był wicepremierem i ministrem ekonomi. Deputowany RN Ukrainy 12 i 13 kadencji. Żonaty dwie córki i syna. Od 1990 do 2006 sprawował mandat poselski do Rady Najwyższej. W latach 1992-1997 (z przerwami) pełnił funkcje wicepremiera lub pierwszego wicepremiera i ministra gospodarki w różnych rządach. Od 2005 do 2006 był ministrem finansów w gabinetach Julii Tymoszenko i Jurija Jechanurowa. W 1997 założył partię Reformy i Porządek, którą od tej pory nieprzerwanie kieruje. Działał w Bloku Nasza Ukraina, w 2006 organizował koalicję PRP-Pora, która nie przekroczyła progu wyborczego. W 2007 w imieniu swojego ugrupowania podpisał porozumienie z Blokiem Julii Tymoszenko, ponownie uzyskując mandat deputowanego. W grudniu 2007 kolejny raz objął tekę ministra finansów w nowo powołanym rządzie. 

Ukraińska Partia Ludowa
Jurij Kostenko urodził się 12 czerwca 1951 roku, Ukrainiec. Ukończył zaporoski instytut budowy maszyn. Potem pracował w instytucie elektrospawania. W latach 1982-1985 wykładał na w/w uczelni. W 1986 r. obronił pracę pt. „Plazmowa obróbka metali”. Deputowany RN Ukrainy 12, 13 i 14 kadencji. Od 1992 do 1998 r. ministrem ochrony środowiska. Od 1989 roku członek LRU. W latach 1991-1992 szef kijowskiej, krajowej organizacji LRU. 28 lutego wybrany na szefa partii. Żonaty, ma syna.
 
UNA-UNSO
Andrij Szkil urodził się 26 listopada 1963 we Lwowie. W latach 1999-2002 był przewodniczącym partii UNA-UNSO. Należał też do przywódców zapoczątkowanej w 2000 akcji "Ukraina bez Kuczmy". W 2002 został wybrany deputowanym Rady Najwyższej. W parlamencie przystąpił do frakcji Bloku Julii Tymoszenko. Brał aktywny udział w Pomarańczowej Rewolucji. Ponownie uzyskiwał mandaty poselski w 2006 i 2007.

Oleh Witowycz urodził się 7 kwietnia 1967 r. Ukrainiec. Studiował lecz nie skończył Politechnikę lwowską. Od 1985 r. uczestniczy e inicjatywach politycznych obywatelskich. Od 1988 r. należał do UGS, SNUM, UNSO, od maja 1990 r. jest członkiem UNA, był szefem komitetu strajkowego fabryki sprzętu telekomunikacyjnego we Lwowie. Od 1990 r. Deputowany Rady Obłasti Lwowskiej. Pracował w centrum informacji „Una-Zachid”. Deputowany RN Ukrainy 13 kadencji, od 3 czerwca 1994 r. – członek komisji praw człowieka, mniejszości narodowych i stosunków międzynarodowych, szef podkomisji praw człowieka. Od 1994 roku szef UNA. Żonaty.

Ukraińska Partia Republikańska (Ukrainska Respublikanska Partija)
Oleksandr Szandruk urodził się 11 marca 1953 roku. Studiował ekonomię w kijowskiej wyższej szkole gospodarstwa wiejskiego. W 1990 roku został członkiem Ukraińskiej Partii Republikańskiej, doradcą szefa partii w kwestiach ekonomicznych. Od lipca 1993 r. do grudnia 1993 r. pracował jako pierwszy sekretarz ambasady Ukrainy w Kanadzie. W końcu 1993 r. sprzeciwiał się podziałowi Floty Czarnomorskiej pomiędzy FR a Ukrainą. W grudniu 1993 r. został członkiem Przywództwa UPR. W styczniu 1994 r. wystawiony przez partię i  związki pracownicze osiedla Szewczenki we Lwowie do wyborów na deputowanych RN Ukrainy. Dostał się do RN. 21 czerwca 1998 r. został szefem UPR regionu lwowskiego. Od 3 października jest już szefem całej UPR
 
Kongres Ukraińskich Narodowców (Kongres Ukrainskich Nacjonalistiw)
Sława Anna Stećko urodziła się 14 maja 1920 r.  Ukrainka. Skończyła studia na Politechnice Lwowskiej. Członek OUN od 1938 r.  współorganizatorka Czerwonego Krzyża UPA, organizacji kobiet i młodzieży OUN. W 1943 r. więziona przez Niemców we Lwowie. Szef biura procesowego ABN, redaktor kwartalnika „Ukrainian Review”, współorganizator Radia Wolna Europa. Prezydent antybolszewickiego bloku narodów. Powróciła po wymuszonej emigracji do kraju w 1993 r. Nie brała udziału w wyborach do RN  w 1994 r. W latach 1996-1998 deputowana RN 13 kadencji. Od marca 1998 r. Deputowana Ukrainy.
 
Socjaldemokratyczna Partia Ukrainy (z) (Socjał-Demokratyczna Partija Ukrajiny (obiednana))
Jurij Buzdygan urodził się 10 października 1962 r. . Ukrainiec. Studiował na Kijowskim Uniwersytecie i  w instytucie administracji państwowej. Wykładowca fizyki, astronomii, ekonomi. Po zakończeniu studiów wykładał na katedrze astronomii Kijowskiego Uniwersytetu. Od maja 1990 r. radny rady osiedla Szewczenki w Kijowie. Od października 1993 r. kierownik antymonopolowego komitetu Ukrainy. W latach 1994-1988 deputowany narodowy RN Ukrainy, szef stałej komisji polityki socjalnej i pracy. W 1998 r. wystawiony do wyborów z listy partyjnej. Od 1995 r. szef SDPU.
 
Partia Zielonych Ukrainy (Partija Zelenych Ukrajina)
Witalij Kononow urodził się 2 kwietnia 1950 r. Ukrainiec. Studiował  na Politechnice Kijowskiej na wydziale chemiczno-technologicznym. Uzyskał specjalizację technolog syntezy organicznej. Od 1974 r. inżynier, a od grudnia 1990 r. szef „Orgchim”. Od stycznia 1990 r. zastępca dyrektora  firmy „Czerwona Ruta”. Od 1990r. członek PZU, sekretarz asocjacji „Zielony Świat”, zastępca szefa PZU, a od października 1992 r. szef partii. W latach 1990-1994 deputowany Kijowskiej rady miejskiej, członek komisji kultury. w 1998 r. został ponownie deputowanym RN z listy partyjnej PZU. Żonaty, ma córkę.
 
Partia Ludowo-Demokratyczna (Narodno-Demokratyczna Partija)
Matwijenko Anatolij urodził się 23 marca 1953 roku, Ukrainiec. W 1975 roku zakończył studia we lwowskiej wyższej szkole rolniczej. W latach 1975-1977 kierował warsztatem jako główny mechanik. Od stycznia 1977 r.  I sekretarz RK LKSMU. Od marca 1985 r. sekretarz CK LKSMU. Od 1989 do 1991 r. I sekretarz CK LKSMU. Deputowany narodowy w latach 1989-1994. Członek Prezydium RN Ukrainy. Szef komisji młodzieży. Od 1993 r. do 1996 szef politycznej rady pracowniczego kongresu Ukrainy. 24 lutego 1996 roku na zjednoczeniowym zjeździe obrany szefem NDP. Od czerwca 1996 r. do kwietnia 1998 r. pracował jako szef winnickiej administracji państwowej. 29 marca 1998 r. wybrany do RN Ukrainy, gdzie jest szefem frakcji parlamentarnej NDP. Członek komitetu ochrony zdrowia, macierzyństwa i dzieciństwa.
 
Ogólno-ukraińskie Zjednoczenie „Hromada” (Wseukrajinśke Objednannia „Hromada”)
Pawło Łazarenko urodził się 23 stycznia 1953 r. . Ukrainiec. Doktor nauk ekonomicznych. Nagrodzony orderem Księcia Jarosława Mądrego w 1995 r.  Pracował jako szef dniepropietrowskiej obłastnej administracji państwa i rady, pierwszy wice premier w a latach 1996-1997 premier rady ministrów. Do marca 1999 szef rady dniepropietrowskiej obłastii. Deputowany narodowy od 1990 r. Był szefem grupy deputowanych „Edinst”. W parlamencie szef frakcji Hromady. Żonaty, ma syna i dwie córki. Obecnie w USA stara się o azyl polityczny, gdyż w kraju grozi mu aresztowanie za korupcje i defraudacje. Również wymiar sprawiedliwości Szwajcarii ściga go za pranie brudnych pieniędzy. Skazany w USA na 9 lat; w 2012 roku ma opuścić więzienie po odbyciu 2/3 kary
 
 
 
 

INTERMARIUM: