Meier - Streszczenie

SERBIA

(Meier-I)

1972 usunięcie liberałów: Marko NIkezicia i Latinki Perović

W 1977 roku zastrzeżenia do K74 władze serbskie przedstawiły w "Niebieskiej Księdze".

MEMORANDUM

2 wariant: serbske hegemonia w scentralizowanej Jugosławii lub Wielka Serbia.

Slobo Milczał, Stambolic skrytykował Memorandum jako nacjonalistyczne. Slobo wykorzystał krytykę przeciw Stamboliciowi i Pavloviciowi.

Tezy: antyserbska koalicja, przywrócenie integralności narodowej i kulturalnej Serbów bez względu na to, gdzie żyją,K1974 - "ludobójstwo", komunizm uległ "biurokratyzacji".

rewizja konstytucji, utworzenie państwa federalnego, zapewniającego równe prawa dla Serbii i ”kulturalną jedność Serbów”, wszyscy Serbowie drogą referendum mieliby zdecydować o samookreśleniu (Duga lato 1989). Autorzy: pisarz Antonije Isaković, prof. Marko MArković z Praxis, prof. Kosta Mihajlović odpow. za gosp. część, Dobrica Czosić I,50

Luty 1986, szef partii w Belgradzie, rekomendowany przez Ivana Stambolicia na szefa kompartii serbskiej, młody technokrata, 1978-1983 prezydent Banku Belgradzkiego, syn popa, jeszcze nie kontroluje TV i Politiki, jego frakcja w mniejszości. I,38 Mirjana Marković prof. marksizmu na Uniw. Belgr.

Stambolić przechodził na głowę państwa (Serbii) od maja 1986 po zjeździe - do rezygnacji w grudniu 1987.

Maj 1986 zjazd, już wtedy stawka na nacjonalizm. Miloszević wybrany szefem partii.

Styczeń 1987 plenum KC Slobo: państwo i partia w całej Serbii muszą być zjednoczone (unifikacja Kosowa) I,39.

23-24 września 1987, VIII Plenum KC ZKS, Slobo już kontroluje TV i Politikę.

Dragisza Pavlović, sekretarz belgradzki, przeciw Milo.

2 równe frakcje (więc połowa KC, klasa średnia, intelektualiści przeciw): Milo: ludzie Stambolicia zdradzili naród, gdyż byli za miękcy w Kosowie.

Stambolić listownie prosił gorkom o demokratyczną procedurę w sprawie Pavlovicia. Cała frakcja liberalna usunięta. Stambolic rezygnuje w grudniu 1987.

Od września 1987 - manifestacje

USA (John Scanlan) popierały Slobo do marca 1987, ambasadorem Warren Zimmermann, przeciw Milo.

11 stycznia 1988 skupsztina Serbii zaczyna zmieniać Konstytucję, w maju Jović szefem komisji konstytucyjnej.

11 czerwca 1988 opublikowano projekt nowej konstytucji serbskiej, reprezentanci Kosowa w komisji akceptowali ją. Wszystkie funkcje państwowe skoncentrowane w Belgradzie.

Lipiec 1988 antybiurokratyczne mitingii strategią

7 lipca atak w Nowym Sadzie - 30 lipca Prezydium ZKJ, mimo krytyki np. Vidoje Żarkovicia liberał z CZarnogóry (Milo - rew. kult. chińska), poparło Milo i jego metody, nie Krunicia, antyliberalny ale za autonomią.

Sierpień 1988 utworzenie Komitetu mitingów w Kosowie, początek demonstracji w Czarnogórze.

11 sierpnia Jashari i Żarković atakują w prezydium ZKJ Milo.

5 października 1988 100 tys. demonstruje w Nowym Sadzie przeciw kierownictwu, które składa kolektywną dymisję. Jako Serbowie nie chcieli sojuszu z Albańczykami, jako dogmatycy nie chcieli sojuszu ze Słoweńcami -I,78

7 pażdziernika 1988 100 tys. w Titogradzie, z poparciem prezydium ZKJ tłumy rozpędzono.

Początek stycznia 1989 nowe demonstracje w Titogradzie, szef prezydencji Czarnogóry, Djuranović ustępuje 11 stycznia 1989. Początek ataku na Szuvara, bo krytykował taktykę demonstracji. Nowym szefem partii Bulatović.

Raczan, 2. reprezentant w politbiurze ZKCH, popiera Szuvara.

30 stycznia 1989 posiedzenie KC ZKJ - Milo żąda ustąpienia Szuvara

27-28 luty 1989 przed Skupsztiną demonstruje 1 mln za Milo.

Apel o embargo na towary słoweńskie i wycofanie depozytów z Lubljanskiej Banki

28 czerwca 1989 - 600 lecie bitwy na Kosowym Polu

W grudniu 1989 zezwolono w Serbii na wielopartyjne wybory.

5 grudnia 1989 - Milo wybrany prezydentem Serbii, oskarża Słowenie o prowadzenie wojny i trudności Serbii.

XIV Zjazd ZKJ - szefem Panczevski dogmatyk związany z serbskim blokiem, partia rezygnuje z kierowniczej roli (poprzednio w 1952).

Wniosek Słoweńców przekształcenie partii w związek niezależnych partii, zaprzestanie procesów z art. 114 (kontrrewolucja) i innych, prawo do rozdrużenija w konstytucji federalnej - odrzucony

Na wiosnę 1990 miało być referendum zatwierdzające konstytucję, wzmacniającą też pozycję nowego prezydenta republiki. Ostatecznie 1-2 lipca 1990 przed wyborami parlamentarnymi. Suwerenność Serbii, prezydent-naczelny dowódca armii, likwidacja pokrajin. Więcej niż poprawki słoweńskie 28 września 1990 parlament przyjmuje konstytucję.

Początek czerwca 1990 opozycja organizuje wielkie wiece.

W/g Meiera s. 151 - Milo zdał sobie sprawę na wiosnę 1990, że nie może już opierać władzy na socjalizmie, tu wyprzedzał armię, tylko nacjonalizm mógł mu dać władzę, nie mógł pozwolić by wyprzedzili go Szeszelj i Draszković w hasłach nacjonalistycznych.

16 lipca 1990 Milo zakłada Socjalistyczną Partię Serbii i rozpoczyna kampanię przeciw Chorwacji (Knin).

Koniec czerwca 1990 Miloszewić: jesli Jugosławia konfederacją, granice Serbii bedą „kwestią otwartą”. (18 sierpnia referendum w Kninie)

9 grudnia 1990 - wybory w Serbii, PArtia Soc. - 64 proc., Draszković - 17 i Markovic - 8

Milo ostatecznie za wielka Serbią-I,162

28 grudnia parlament serbski uchwalił 2 mld DM pożyczki, wbrew Bankowi Narodowemu Jugosławii, połowa na zakup waluty, połowa dla nierentownych przedsiębiorstw. Cios w Markovicia.

Spotkanie w Belgradzie z Kucznem - 24 stycznia 1991, zgoda na niepodległość Słowenii i Milo chce „skutecznej federacji jugosłowiańskiej”, otwiera kwestie granic. Nie zgadza się z Littlem, to nie było zachęcanie Kuczana do niepodległości, ze względu na armię.

9 marca 1991 demonstracje przeciw Slobo w Belgradzie.

25 marca 1991 spotkanie Tudjman-Slobo w Karadjordjevo, 66 proc. Bośni dla Serbii reszta dla CHorwacji, granice banowiny z 1939.

Po czerwcu 1991 Slobo serbizuje JNA.

INTERMARIUM: